Chiang Rai is een klein, rustig stadje in het noorden waar buitengewone tempels tussen groene heuvels liggen en de avonden eindigen op de nachtmarkt.
RegistrerenChiang Rai is de noordelijkste provinciehoofdstad van Thailand en een van de oudste steden van het land. Koning Mengrai stichtte haar in 1262 als eerste hoofdstad van het Lanna-koninkrijk, voordat het hof naar het zuiden verhuisde, naar Chiang Mai, en sindsdien heeft de stad een trager, rustiger tempo behouden. Tegenwoordig is ze vooral bekend om haar moderne tempels — vooral de oogverblindende Witte Tempel en de saffierblauwe Wat Rong Suea Ten — gemaakt door lokale kunstenaars die ervoor kozen in hun eigen provincie te werken, wat de stad een verrassende artistieke identiteit geeft voor haar formaat. Rondom opent het landschap zich in rijstvelden, theeplantages en beboste bergen die doorlopen tot aan de grenzen met Myanmar en Laos, waar de Akha, Lahu, Yao en andere bergvolken wonen. Voor een bezoeker draait het om de schaal. Het centrum is te voet te doorkruisen, de prijzen liggen lager dan in Chiang Mai of op de eilanden, en de avonden draaien om een paar gedeelde plekken — de klokkentoren, de nachtbazaar, de wandelstraten in het weekend — waar reizigers elkaar onvermijdelijk tegenkomen en een gesprek vanzelf ontstaat.
Ongeveer een kwartier ten zuiden van de stad ligt deze stralend witte tempel, bedekt met stukjes spiegelglas, het werk van de kunstenaar Chalermchai Kositpipat uit Chiang Rai, die in 1997 aan de herbouw begon en wil dat hij nog tientallen jaren onvoltooid blijft. Een brug over een zee van grijpende handen leidt naar de hoofdhal, waar muurschilderingen boeddhistische beelden mengen met figuren uit moderne films en popcultuur. Buitenlandse bezoekers betalen een kleine toegangsprijs en bedekkende kleding wordt verwacht. Kom bij openingstijd om hem vóór de tourbussen te zien.
Een nieuwere tempel aan de noordrand van de stad, geschilderd in diep blauw en goud, met een grote witte Boeddha in een hal waarvan elk oppervlak bedekt is met wervelende versieringen. Hij is ontworpen door een kunstenaar die bij Chalermchai in de leer ging, en toont dezelfde mix van traditie en fantasie op een kleinere, rustigere schaal. De toegang is gratis, hij is makkelijk te bereiken met een tuktuk of songthaew, en in het late middaglicht gloeien de kleuren.
De tegenhanger van de Witte Tempel: een park van zo'n veertig donkere houten gebouwen, gemaakt door de nationale kunstenaar Thawan Duchanee, vol buffelhoorns, dierenhuiden, gesneden meubels en verontrustende kunst. Het is geen tempel maar de visie van een kunstenaar op leven en dood, en de meningen erover zijn verdeeld, wat juist deel uitmaakt van de aantrekkingskracht. Het ligt ongeveer een kwartier ten noorden van het centrum en is goed te combineren met de Blauwe Tempel op dezelfde middag.
In het hart van de stad ligt Wat Phra Kaew, waar de Smaragden Boeddha — nu in Bangkok — in 1434 werd ontdekt, toen de bliksem een chedi openspleet en het beeld binnenin zichtbaar werd. Een replica van jade staat in een paviljoen achter op het terrein, en het kleine museum legt de religieuze kunst van Lanna uit. Loop van daar naar de gouden klokkentoren, ook ontworpen door Chalermchai, en door de rustige straten met teakhouten huizen en kleine tempels eromheen.
Op een heuvel ten westen van de stad kijkt een reusachtig wit beeld van Guan Yin, de Chinese godin van barmhartigheid, uit over de vallei, met binnenin een lift die bezoekers naar een uitkijkruimte in haar hoofd brengt. Ernaast staat een slanke pagode met negen verdiepingen, versierd met draken. Hij wordt minder bezocht dan de beroemde tempels, is 's avonds vredig, en het uitzicht over de rijstvelden en heuvels is een van de mooiste in de omgeving.
Ongeveer een uur naar het noorden klimt een bochtige weg de beboste berg Doi Tung op naar de voormalige residentie van de overleden Prinses-Moeder en haar terrasvormige bloementuinen, die deel uitmaakten van een langlopend project om de opiumteelt te vervangen door koffie, macadamia en ambachten. De lucht is koel, op heldere dagen reikt het uitzicht tot in Myanmar, en de lokale koffie is uitstekend. Combineer het met de tempel Wat Phra That Doi Tung op de top, een van de oudste van de regio.
Naast het oude busstation gaat de Night Bazaar elke avond open met kraampjes vol handwerk, kleding en textiel van de bergvolken, en in het midden een groot openluchtfoodcourt omringd door kramen met gegrilde vis, hotpot, khao soi en koud bier. De meeste avonden treden er op een klein podium traditionele Thaise dansers of lokale bands op. Door de lange gedeelde tafels zitten reizigers en locals uiteindelijk naast elkaar, waardoor het de makkelijkste plek in de stad is om een gesprek te beginnen.
De sierlijke gouden klokkentoren in het centrum komt elke avond een paar keer tot leven met een korte show van wisselende lichten en muziek. Hij is klein, een tikje kitscherig en helemaal gratis, en de menigte die zich op de stoepen rond de rotonde verzamelt, geeft de stad een natuurlijk ontmoetingspunt. Veel avonden beginnen hier voordat men doorgaat naar het diner of de bars in de buurt.
Op zaterdagavond wordt Thanalai Road afgesloten voor verkeer en vult zich met eetkraampjes, handgemaakte spullen, straatmuzikanten en soms gezamenlijk dansen; op zondagavond neemt een vergelijkbare markt San Khong Noi Road over. Hier gaan lokale gezinnen, studenten en bezoekers samen uit, en het voelt ontspannener en minder commercieel dan de nachtbazaar.
Het nachtleven van Chiang Rai is bescheiden en vriendelijk, niet wild. Het korte straatje Jetyod Road bij de klokkentoren en de steegjes eromheen staan vol kleine bars, veel met akoestische of rockbands, pooltafels en een gemengd publiek van backpackers, expats en jonge Thai. De avonden eindigen vroeger dan in Bangkok, en praten tussen de tafels door is heel normaal.
Songkran, het Thaise Nieuwjaar half april, verandert de straten een paar dagen lang in een vrolijk watergevecht. In november brengt Loy Krathong kaarsverlichte bootjes op de Kok-rivier en lantaarns die de nachtlucht in worden gelaten. In het koele seizoen organiseert de stad ook bloemenshows en culturele beurzen. Ze zijn allemaal uitstekend om mensen te ontmoeten, want iedereen is tegelijk buiten.
Ongeveer anderhalf uur naar het noorden ligt de Gouden Driehoek, het punt waar de Mekong de Ruak-rivier ontmoet en Thailand, Laos en Myanmar samenkomen. Maak een korte boottocht op de Mekong, bezoek het museum Hall of Opium, dat de geschiedenis van de regio eerlijk en diepgaand vertelt, en stop op de terugweg bij de tempelruïnes van de oude stad Chiang Saen. Met een chauffeur of een gehuurde scooter bepaal je zelf je tempo.
De heuvels ten noorden en westen van de stad zijn bedekt met thee. Choui Fong in Mae Chan heeft cafés met terrassen die uitkijken over rijen theestruiken op de hellingen, en Singha Park, dichter bij de stad, is een groot landgoed met theevelden, meren en bloementuinen waar je een fiets kunt huren. Mae Salong, een bergdorp dat in de vorige eeuw door Chinese families werd gesticht, staat bekend om zijn oolongthee en zijn koele, mistige ochtenden.
Noord-Thailand heeft een eigen keuken, milder en kruidiger dan die van het zuiden. Probeer khao soi, een currynoedelsoep met knapperige noedels erop; nam ngiao, een bouillon van tomaat en varkensvlees; sai ua, een gekruide kruidenworst; en nam prik ong met verse groenten. Eenvoudige lokale restaurants serveren ze voor heel weinig, en op de nachtmarkten proef je er makkelijk meerdere tegelijk.
De Kok-rivier stroomt langs de noordrand van de stad. Longtailboten brengen bezoekers stroomopwaarts door het groene platteland, langs dorpen, tempels aan de oever en olifantenkampen, en een rustiger alternatief is gewoon langs de rivier wandelen of fietsen. Sommige reizigers varen helemaal stroomopwaarts door naar Tha Ton, een tocht van een paar uur die eindigt aan de voet van de bergen.
Bij de Laotiaanse grens, zo'n tweeënhalf uur van de stad, kijkt de klif van Phu Chi Fa uit over een zee van mist die in het koele seizoen bij zonsopgang de valleien vult. Dat betekent heel vroeg vertrekken of in de buurt overnachten, en het laatste stuk is een korte, steile wandeling in het donker. Het eerste licht boven de wolken zien doorbreken is een van de meest gedenkwaardige ervaringen in Noord-Thailand.
November tot februari is de beste tijd — droge, zonnige dagen en koele avonden, met frisse ochtenden in de bergen, en de periode van de grote festivals en bloemenshows. Maart en april zijn heet, en van ongeveer februari tot april kan rook van het afbranden van landbouwgrond de lucht heiig en ongezond maken, dus check de luchtkwaliteit voor vertrek. Het regenseizoen van mei tot oktober brengt zware buien, groene landschappen en minder bezoekers; op het hoogtepunt van de regen kunnen bergwegen getroffen worden door aardverschuivingen.
Het centrum is klein en makkelijk te voet te verkennen. Mae Fah Luang–Chiang Rai International Airport ligt zo'n vijftien tot twintig minuten van de stad, met directe vluchten vanuit Bangkok. Bussen vanuit Chiang Mai doen er ongeveer drie tot vier uur over. In de stad zijn tuktuks en gedeelde songthaews goedkoop, en taxi-apps zoals Grab werken goed. Om de tempels, theeheuvels en grensgebieden te bereiken huren veel bezoekers een scooter of een auto met chauffeur voor de dag; rijd alleen scooter als je ervaren bent en het juiste rijbewijs en een verzekering hebt.
Thai is de landstaal, en de lokale bevolking spreekt ook Noord-Thai, Kham Mueang genoemd, terwijl de bergvolken hun eigen talen hebben. Engels wordt gesproken in hotels, cafés en toeristische bedrijven, maar minder daarbuiten, dus een vertaalapp en een paar woorden helpen — sawasdee voor hallo en khop khun voor dank je, gevolgd door krap of ka. Mensen zijn zachtaardig, beleefd en glimlachen veel; je stem verheffen of boosheid tonen wordt afgekeurd. Kleed je bedekkend in tempels, raak nooit iemands hoofd aan en wijs nooit met je voeten naar mensen of Boeddhabeelden.
De meeste reizigers verblijven in het compacte gebied rond de klokkentoren, de Night Bazaar en Jetyod Road, waar guesthouses, cafés en bars geconcentreerd zijn. Chiang Rai heeft een kleine maar gevestigde expatgemeenschap, onder wie gepensioneerden en remote workers die het rustige tempo en de lagere kosten verkiezen boven Chiang Mai. Ze ontmoeten elkaar in de vele specialty-koffiebars van de stad — de provincie verbouwt een groot deel van de beste koffie van Thailand — op de wandelstraten in het weekend, en via fietsgroepen, kookcursussen en vrijwilligersprojecten.
Ja. Het is klein, ontspannen, goedkoop en over het algemeen veilig, en de avondrituelen — het foodcourt van de nachtbazaar, de klokkentoren, de wandelstraten in het weekend — brengen je zonder enige moeite tussen andere reizigers. Gedeelde dagtours naar de tempels en de Gouden Driehoek zijn nog een makkelijke manier om mensen te ontmoeten.
Twee dagen zijn genoeg voor de Witte Tempel, de Blauwe Tempel, Baan Dam en het stadscentrum. Trek drie of vier dagen uit om de Gouden Driehoek, de theeheuvels van Mae Salong of Choui Fong, en Doi Tung toe te voegen.
Veel georganiseerde tours doen het in één lange dag, maar de rit duurt ongeveer drie uur per richting, dus je brengt het grootste deel van de dag op de weg door. Als je minstens één nacht blijft, zie je de tempels in de rustigere vroege ochtend en beleef je de ontspannen avonden van de stad.
Nee. Het is een van de betaalbaardere bestemmingen in Thailand. Straatvoedsel, lokale restaurants, songthaews en guesthouses zijn goedkoop, en veel tempels zijn gratis of vragen maar een kleine toegangsprijs. Een chauffeur huren voor dagtochten is de grootste kostenpost, en die wordt goedkoper als je hem deelt.
Bedek je schouders en knieën en doe je schoenen uit voordat je een tempelhal binnengaat. Bij de Witte Tempel kan het personeel bezoekers in korte broek of mouwloze tops vragen zich te bedekken, dus een lichte sjaal of sarong meenemen is handig.
Chiang Rai is een rustige en veilige stad, en dezelfde eenvoudige regels gelden als overal: spreek de eerste keer af op een drukke, openbare plek, vertel een vriend waar je heen gaat en regel je eigen vervoer. De Night Bazaar, de omgeving van de klokkentoren en de wandelstraten zijn elke avond druk, wat ze tot natuurlijke plekken voor een eerste ontmoeting maakt.