Trabzon'dan geliyorum. 4 yıl önce İstanbul'a geldim, üniversite için. Memleketten çok kişi tanırım ama hiçbirini buraya taşımadım sayılır.
Sonra bir gece uygulamada eşleştim. İsmi hatırladım. Ortaokulda aynı servis kullanıyorduk. İki yıl arayla. Ben 13, o 15'imde.
Tanışıklık
O zamanlar sadece yüz gören, isim duyan seviyesinde bir tanışıklıktı. Aynı okulda değildik ama aynı servisti. Sabah 7'de, akşam 17:30'da.
Servis arkadaşlığı gariptir. Günün başında ve sonunda 25 dakika aynı minibüstesin ama hiç konuşmadan. Tanıyor musun? Tanıyorsun. Tanımıyor musun? Tanımıyorsun da.
O eşleşmede bile ilk düşündüğüm: "bu kesinlikle o adam, ama o da beni hatırlayacak mı?"
İlk mesaj
Yazmadım ilk önce. İki gün bekledim. Sonra şöyle yazdım:
"Erdal mı sen? Trabzon, Hürriyet Koleji servisi, 2019?"
Cevap 12 dakika sonra geldi.
"Ya valla şaşırdım. Evet benim. Sen de o dönem kırmızı çantalı değil miydin?"
Kırmızı çantalıydım. O hatırlamış. Ben de hatırlıyorum — hep arka koltukta otururdu, hep dün gece yatmamış gibi görünürdü.
Belki ikimiz de o zamanlar birbirimize küçük küçük bakıyorduk. Hatırlamadığımız bir zaman diliminde.
Buluşma
Bir hafta yazıştık. Yoğun değil ama sürekli. Sonra Kadıköy'de buluştuk. Akşamüstüydü.
Yüz yüze gelince ikimiz de kendimizi farklı tanıttık. "Sen baya değişmişsin" dedi. "Sen de" dedim.
Bu yarı iltifat, yarı tespit. Altı yıl geçti, herkes değişir. Kim o zamanki gibi kalır?
Konuşma
Memlekete dair konuştuk ilk yarım saat. Ortak tanıdıklar, ortak mekânlar, öğretmenler. Bir çeşit nostalji turu.
Ama sonra nostalji bittiğinde konu kesildi. İkimiz de farkettik: ortak tanıklık güzel bir giriş, kötü bir orta.
"Ee şimdi İstanbul'da ne yapıyorsun?" dedim. İstanbul'daki yaşamını anlattı. Ben de anlattım. Oradan sonra konuşma yavaşladı.
Beklenti farkı
Üçüncü saatte fark ettim. İkimiz de bu buluşmaya farklı beklentilerle gelmiştik.
O, memleketteki bir tanıdıkla yeniden buluşmak gibi bir duyguyla gelmişti. Nostaljik, sakin. Belki arkadaş olabilirdik.
Ben, uygulamada eşleştiğimiz birini tanımaya gelmiştim. Romantik bir olasılık vardı kafamda.
Aynı masada farklı iki kişi oturduğumuzda konuşma yorulur. Bizim için de yoruldu.
Vedalaşma
Saat 21'de vedalaştık. Taksi çağırdı, ben yürüyerek dönecektim.
"Trabzon'a gelince haber veririm" dedi. "Tamam" dedim. İkimiz de dedik bunu, ikimiz de haber vermeyeceğimizi biliyorduk.
Orada oldu. "Memleketli romantizmi" bir şey değildi. Ortak coğrafyanın kendisi bir temel değil, sadece bir giriş.
Ne öğrendim
1. Memleket bağlantısı bir artı, bir temel değil. İki kişi aynı yerden geliyor olabilir ama 6 yıl farklı yerlerde yaşarken farklı insanlara dönüşüyorlar. Ortak bir başlangıç, ortak bir zemin sağlamıyor.
2. Nostalji ilk 30 dakika için harika bir yakıt. Sonra bitiyor. "Sonra" konuşacak bir şeyiniz olması lazım.
3. Memleketten biriyle eşleşmek bazen ailelerin arasına girme riskini taşıyor. Annen arayıp "Ayşe'nin oğlu ile buluşmuşsun duydum" derse, bu bir komplikasyon. İstanbul'da kimse kimseyi tanımıyor, bu bir özgürlük. Memleket bağlantısı o özgürlüğü azaltıyor.
4. Aynı şehirden çıkan iki insan aynı kişi değil. Ben İstanbul'da ben olmuşum, o da o olmuş. Trabzon'da iki çocuktuk, İstanbul'da iki yetişkin. Çok farklı yönlere gitmişiz.
Olumlu tarafı da var
Bu yaşantı kötü değildi. Kötü bir randevu değildi. Sadece romantik değildi.
Şu an Erdal'la arkadaşız. Bazen görüşüyoruz. Trabzon'dan birine ihtiyacım olduğunda yazıyorum. Bana yazıyor o da.
Bu da bir tür eşleşme sonucu. Romantik değil ama değerli.
Genel yargı
Memleketten biriyle eşleşmek ne büyük bir sürpriz, ne garanti bir şans. İki tanıdık insan bir büyük şehirde yan yana gelirse, bu bir fırsat. Ama romantizm değil, potansiyel.
İkisi tutarsa güzel. Tutmazsa yine iyi — bir arkadaş daha. Ne kazandın? Bir şehirde bir yüz daha. Ne kaybettin? Hiçbir şey.
Bu hafta
Memleketten birisi uygulamada çıkarsa paniklemeye gerek yok. Yaz, buluş, gör. Ama beklenti kurma. Ortak geçmiş sadece ilk 30 dakika.
Sonrası, aynı iki yabancı gibi birbirinizi bulmakla ilgili. Hazırsan güzel bir şey çıkabilir. Değilsen yeni bir arkadaş.
İkisi de kazanç. Trabzon'dan İstanbul'a uzun bir yol.
