Kars, 1995. On yedi yaşında. Elif ön sırada, Murat dördüncü sırada. Birbirleriyle üç kelime konuştular — bir Türk Edebiyatı dersinde kalem ödünç alıp vermek. Sonra Elif Ankara'da üniversiteye gitti. Murat İstanbul'a. 30 yıl boyunca bir daha karşılaşmadılar. Ne düğünde, ne cenazede, ne sosyal medyada.
2025'in kışında, Viyamore'da, Elif Murat'ın profiline denk geldi. Fotoğrafta 47 yaşında bir adam, saçlarında tuz biber. Ama o gözler aynıydı. Elif bir süre ekrana bakakaldı. "Bu adamı ben tanıyorum," dedi kendi kendine. "Lisemdeki Murat."
İlk mesajın tuhaflığı
Elif mesaj yazmakta zorlandı. Nasıl başlayacaktı? "1995 mezunuyum, siz de misiniz?" çok resmi. "Selam Murat, ben Elif!" tanışıklığı varsayıyor. Sonunda şu cümleyi yazdı:
"Merhaba. Profilinizdeki isim ve yaş ilgimi çekti. Kars Lisesi 1995 mezunu musunuz? Öyleyse bir zamanlar edebiyat sınıfında aynı sıradaydık — ismim Elif. Değilse, saygılarımla geçer giderim."
Murat bir saat sonra cevap verdi. "Evet, o Murat benim. Kalem ödünç aldığımı hatırlıyorum." Üç dakika sonra ikinci bir mesaj: "Aslında kalemi geri vermemiştim, şimdi fark ettim."
İşte o an iki yabancı, iki tanıdık oldu.
Yeniden tanışmanın farklı kalitesi
İnternetten birileriyle tanışırken büyük bir belirsizlik vardır — kimdir, nasıldır, nereden gelir. Eski bir okul arkadaşı ile tekrar eşleşmek bu belirsizliği farklı bir hale getiriyor. İkinci tarafın ne yediği, hangi kasabadan çıktığı, nasıl bir evden geldiği zaten biliniyor. Buna karşılık, aradan geçen 30 yıl büyük bir boşluk. O boşluk merak dolu.
Elif şunu anlattı: "Başka profillere bakarken hep 'acaba abartıyor mu, acaba bu fotoğraf bu mu' diye soruyordum. Murat'ın profilinde bu soru düşmüştü. O Murat, Kars Lisesi'ndeki Murat. Bundan emindim. Şimdi öğrenmek istediğim şey 30 yıldır ne olduğu, nasıl yaşadığı, kim olduğu."
İlk buluşma: Ankara
Murat İstanbul'da yaşıyor, Elif Ankara'da. İlk buluşma Ankara'da oldu. Bir pazar sabahı, Kızılay'da bir kafede, bir simit, iki çay. Elif orada olduğu için bu buluşmayı kendi şehrinde olmanın rahatlığıyla karşıladı; Murat 4 saatlik tren yolculuğu ile geldiği için bir küçük seyahatin adrenaliniyle geldi.
İlk yarım saat büyük bir susuyla geçti. İki kişi birbirine baktı, gülümsedi, susmak değil ama kelimenin doğru sırayı bulamaması şeklinde. Sonunda Murat başladı: "Kalemi 30 yıl önce geri vermeliydim, affet." O cümle buzu kırdı.
30 yıllık boşluğun doldurulması
İki saatlik o kafe buluşmasında iki kişi birbirine hayat özetini verdi. Elif: iki çocuklu, bir yıl önce boşanmış, bir devlet kurumunda müdür yardımcısı. Murat: bir kez evlendi, 5 yıl sonra ayrıldı, çocuğu yok, mimarlık ofisi sahibi. 30 yıl, iki saate sığdı ama sığınmadı. İçindeki kıvrımlar tek tek gelecek buluşmalara saklandı.
İkinci buluşmaları iki hafta sonra İstanbul'da. Üçüncüsü bir ay sonra yine Ankara. Aradaki hafta içi düzenli ama sade mesajlar: günlük bir "nasıl geçti" haberi, bir kitap önerisi, bir fotoğraf. Elif şunu söylüyor: "Hızlı gitmek istemedik. İkimiz de hızlı gidip yorulmuş insanlardık."
Eski okul arkadaşı olmanın fark ettirdiği şeyler
- Güven daha çabuk kuruldu. İkisinin de Kars'taki aileleri birbirini uzaktan tanıyordu.
- Referanslar ortaktı. Aynı öğretmenleri, aynı sokakları, aynı 17 yaş tuhaflıklarını biliyorlardı.
- Nostalji tuzağı dikkat gerektirdi. Sadece geçmişten konuşmak yeterli değildi; bugünün iki insanı da tanışmalıydı.
O son madde önemli. Elif ile Murat bir akşam bunun üzerine konuştu. "Kars'tan çıkalım," dedi Elif. "Bugünkü sana, bugünkü bana bakalım. Geçmiş zaten hep burada olacak." O akşamdan sonra Kars sohbetleri arka plana geçti, bugünün iki insanı ön plana çıktı.
Bir yıl sonra
Bu yazının yazıldığı dönemde Elif ile Murat dokuz aydır birlikte. İki şehir arasında mesafeli bir ilişki yürütüyorlar — iki haftada bir tren yolculuğu. İlerleyen yıllarda bir şehirde buluşma ihtimali duruyor ama baskı yok. İkisi de bir kararı acele vermemeyi öğrenmiş insanlar.
Elif'e sorduğumuzda şunu söyledi: "Aslında bu gelecekten çok beni şimdi bu kadar iyi hissettiriyor ki, bir yıl sonrayı çok düşünmüyorum. 17 yaşındaki Elif, 47 yaşındaki Elif'e bugün ne yapman gerektiğini söyleyemezdi. 47 yaşındaki Elif, 67 yaşındakine de söyleyemiyor. İyiyim şimdi. Yeter."
Hikayeden ne çıkar?
Herkes liseden birini tekrar bulmayacak. Ama bu hikaye bir şeyi ima ediyor: olgun tanışma sitelerinde 40 yaş üstü insanlar birbirine geçmişten tanıdık olabilir. Aynı üniversite, aynı mahalle, aynı mezuniyet yılı. Profillerde bu türden detayları gizlemeyin. Kars Lisesi 1995 mezunu yazan biri, 30 yıl sonra bir başkası için tanıdık bir yerden gelir.
Ve biraz yapayalnız hissettiğiniz bir cumartesi akşamı, kendi mezuniyet yılınıza ait insanların profillerini aratın. Kim bilir, 30 yıl önce bir kaleminizi geri vermemiş birini orada bulabilirsiniz.
