Ang Sapporo ay ang maniyebeng kabisera ng hilagang Japan, isang relaks na grid ng malalapad na kalye kung saan parehong dahilan para lumabas ang mahahabang taglamig at ang malamig at luntiang tag-init.
Mag-sign UpAng Sapporo ang kabisera ng Hokkaido, ang pinakahilagang pangunahing isla ng Japan, at isang batang lungsod ayon sa pamantayang Hapon. Pinlano ito noong huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo sa isang regular na grid, kaya malalapad ang mga kalye, may numero ang mga bloke at halos imposibleng maligaw. Tumatawid sa gitna ng lungsod ang Odori Park na parang mahabang berdeng laso, tanaw ang mga bundok sa dulo ng maraming kalye, at nagsisimula ang mga ski slope wala pang isang oras mula sa sentro. Naging punong-abala ang lungsod ng 1972 Winter Olympics, at ang taglamig pa rin ang pinakatanyag nitong panahon: tuwing Pebrero, pinupuno ng Snow Festival ang sentro ng napakalalaking eskultura ng niyebe at yelo. Pero kasinghusay ding dahilan ang tag-init para pumunta, na may malamig at tuyong mga araw, beer garden sa parke at mga bulaklak saanman, habang mainit at maalinsangan ang natitirang bahagi ng Japan. Lungsod din ng pagkain ang Sapporo: miso ramen, inihaw na tupa, soup curry, sariwang pagkaing-dagat at ang beer na nagdadala ng pangalan nito. Para sa bisita, pinagsasama nito ang kaligtasan at kahusayan ng Japan sa mas relaks, maluwag at impormal na kapaligiran kaysa sa Tokyo o Osaka.
Isang parke na humigit-kumulang isa't kalahating kilometro ang haba na tumatawid sa sentro mula silangan pakanluran at naghahati sa lungsod sa hilaga at timog. Lubos itong nagbabago ayon sa panahon: lilac at tulip sa tagsibol, mga fountain, beer garden at pista sa tag-init, mga food stall sa taglagas, mga ilaw sa simula ng taglamig at ang pangunahing eskultura ng Snow Festival sa Pebrero. Sa silangang dulo nito nakatayo ang Sapporo TV Tower, kung saan tanaw ang buong parke mula sa observation deck. Ito ang likas na tagpuan ng lungsod.
Isang bundok na natatakpan ng kagubatan sa timog-kanlurang gilid ng lungsod, na inaakyat sakay ng ropeway at pagkatapos ay isang maliit na cable car hanggang sa tuktok. Mula sa itaas, kumakalat ang buong grid ng Sapporo hanggang sa dagat, at pagdilim ay nagiging isa ito sa pinakatanyag na tanawin sa gabi sa Japan. Paborito ng mga magkasintahan ang platform sa tuktok, at ang paglubog ng araw, kapag nagsisindihan ang mga ilaw, ang pinakamagandang sandali. May hintuan ng tram malapit sa ropeway kaya madaling makarating mula sa sentro.
Itinayo noong 1878 ang puting kahoy na Clock Tower para sa kolehiyong pang-agrikultura na kalaunan ay naging Hokkaido University. Isa ito sa mga simbolo ng lungsod at paalala ng maagang arkitektura nitong may impluwensiyang Amerikano. Maliit ito, at maraming bisita ang nagugulat sa pagiging simple nito, pero madali itong isabay sa kalapit na dating gusali ng pamahalaan ng Hokkaido na yari sa pulang ladrilyo at sa paglalakad sa mga kalye ng sentro. Parehong ilang minutong lakad lamang mula sa Odori Park at Sapporo Station.
Isang malaki at bukas na kampus na ilang minutong lakad mula sa Sapporo Station, na may mga damuhan, sapa, lumang gusaling kahoy at mahahabang hanay ng puno. Libre ang pagpasok, at mas parang parke ito kaysa unibersidad. Sa huling bahagi ng Oktubre at simula ng Nobyembre, nagiging matingkad na dilaw ang ginkgo avenue at nagiging isa sa pinakamadalas kunan ng larawan na tanawin ng taglagas sa lungsod. Ang poplar avenue at ang estatwa ni William S. Clark, ang gurong Amerikano na kilala sa mga salitang "Mga kabataan, mangarap kayo nang mataas", ay iba pang palatandaan.
Sa kanluran ng sentro, isang malaking parke na may matatandang puno ang paakyat patungo sa Hokkaido Shrine, ang pinakamahalagang Shinto shrine sa isla. Huli dumarating ang tagsibol dito, karaniwan sa bandang simula ng Mayo, at isa ang parke sa mga paboritong lugar ng mga taga-lungsod para manood ng cherry blossom. Ang nakapalibot na distrito ng Maruyama ay kaaya-ayang lugar-tirahan na may mga café, panaderya at maliliit na restawran, at nasa tabi lamang ang zoo at ang mga daanan sa kagubatan ng Bundok Maruyama.
Isang napakalaking parke sa hilagang-silangang gilid ng lungsod na idinisenyo ng iskultor na Japanese-American na si Isamu Noguchi, na ginawang tanawin ng mga heometrikong burol, isang salaming piramide, isang sea fountain at malalawak na damuhan ang dating tambakan ng basura. Isa itong lugar na malawak ang langit at kakaunti ang tao, pinakamadaling puntahan sakay ng subway at bus, at masarap pagbisikletahan sa tag-init. Sa taglamig, nagiging maniyebeng palaruan ang bahagi nito para sa cross-country skiing at sledding.
Ang pinakamalaking distrito ng nightlife sa hilagang Japan, ilang bloke sa timog ng Odori Park, na makikilala sa higanteng neon sign sa pangunahing interseksiyon. Libu-libong restawran, izakaya, bar, karaoke room at club ang pumupuno sa mga gusali nito, kadalasan sa maraming palapag. Tulad ng mga distrito ng libangan saanman sa mundo, may red-light na bahagi rin ito, pero masigla, maliwanag at ligtas ang mga pangunahing kalye. Sa panahon ng Snow Festival, napapalamutian ng kumikinang na eskultura ng yelo ang abenidang dumadaan sa Susukino.
Ang Sapporo ang pinagmulan ng miso ramen, at bahagi ng paglabas sa gabi ang pagkain ng isang mangkok sa hatinggabi. Ang makitid na eskinita ng Ramen Yokocho sa Susukino ay puno ng maliliit na ramen counter sa loob ng ilang dekada, at may mga tanyag na tindahan sa buong lungsod. Tinatapos din ng mga lokal ang gabi sa isang parfait — isang ritwal ng panghimagas na tinatawag na "shime parfait", na inihahain sa mga café na bukas hanggang hatinggabi. Parehong madali at murang karanasang mapagsasaluhan.
Malalim ang ugat ng paggawa ng beer sa Japan dito, at itinatag noong 1876 ang brewery na nagbigay ng pangalan sa beer. Ikinukuwento ng Sapporo Beer Museum, sa isang dating pabrika na yari sa pulang ladrilyo, ang kasaysayang ito at nag-aalok ng pagtikim, habang naghahain ng inihaw na tupa kasama ng draft beer ang mga beer hall sa tabi nito. Mula kalagitnaan ng Hulyo hanggang kalagitnaan ng Agosto, nagiging mahabang open-air beer garden ang Odori Park, isa sa pinakamasiglang pagtitipon ng taon.
Ang Sapporo Snow Festival sa simula ng Pebrero ang pinakamalaking kaganapan ng lungsod, na may mga eskultura sa Odori Park, ukit sa yelo sa Susukino at mga snow slide para sa mga pamilya. Sa Hunyo, pinupuno ng Yosakoi Soran Festival ang mga kalye ng masisiglang grupo ng sayaw. Dala ng tag-init ang mga beer garden at ang pista ng Hokkaido Shrine, at sa Setyembre tinitipon ng Sapporo Autumn Fest sa Odori Park ang mga food stall mula sa buong Hokkaido. Ang mga pista ang mga sandali kung kailan pinakarelaks at pinakabukas ang mga lokal.
Ang izakaya, ang Japanese pub kung saan umo-order ng maliliit na putahe para pagsaluhan, ang sentro ng buhay-panlipunan sa gabi. Sa Sapporo, ang lokal na espesyalidad ay "Genghis Khan", o jingisukan: tupa at gulay na iniihaw sa mesa sa isang hugis-simboryong platong bakal. Impormal, maingay at masaya ang mga restawran, at natural na nakakabasag ng hiya ang sabay na pag-iihaw.
Sa loob ng humigit-kumulang isang linggo sa simula ng Pebrero, napupuno ang Odori Park ng mga eskultura ng niyebe, ang ilan ay kasinlaki ng gusali, habang nagpapakita ang Susukino ng pinong ukit sa yelo na kumikinang sa gabi. Libre ang pagpasok sa mga pangunahing lugar. Napupuno ang mga matutuluyan ilang buwan bago pa, kaya mag-book nang maaga. Magdamit para sa matinding lamig, na may mainit na bota na kumakapit sa yelo — nagiging napakadulas ng mga bangketa.
Simulan ang araw sa isang mangkok ng kanin na may pagkaing-dagat sa Nijo Market malapit sa Odori Park, tikman ang soup curry sa tanghalian — imbensiyon ng Sapporo na maanghang na sabaw na may malalaking piraso ng gulay at karne — at kumain ng miso ramen o inihaw na tupa sa gabi. Kilala sa buong Japan ang mga produktong gatas ng Hokkaido, kaya sulit tikman ang soft-serve ice cream at mga panghimagas na may keso sa anumang panahon.
Ang lumang daungang bayan ng Otaru ay humigit-kumulang apatnapung minuto sakay ng tren sa baybayin. Ang kanal nito na napapaligiran ng mga bodegang bato, mga pagawaan ng salamin, mga tindahan ng music box at mga restawran ng sushi ang gumagawa rito na klasikong kalahating-araw na lakbay, at lalong kaakit-akit ang kanal sa gabi kapag sinisindihan ang mga gas lamp. Sa taglamig, pinupuno ng pista ng "Daan ng Liwanag sa Niyebe" ang kanal at mga kalye ng Otaru ng mga kandila.
Ang Jozankei Onsen, isang bayan ng hot spring sa isang lambak na may kagubatan, mga isang oras sakay ng bus mula sa sentro, ang pinakamadaling lugar para subukan ang Japanese onsen. Maraming hotel ang nagbebenta ng day pass sa kanilang mga paliguan. Naliligo nang walang swimsuit at hiwalay ang babae at lalaki, matapos maghugas nang mabuti sa mga shower. Pinagaganda ng mga kulay ng taglagas at maniyebeng taglamig ang lambak sa bawat panahon.
Tanyag sa buong mundo ang powder snow ng Hokkaido, at isa ang Sapporo sa iilang malalaking lungsod na may ski slope na abot-kamay. Mararating ang Sapporo Teine, na pinagdausan ng mga paligsahan ng 1972 Olympics, at Sapporo Kokusai sakay ng bus o tren sa loob ng mga isang oras, at may paupahang kagamitan. Mas malayo ang Niseko, ang pinakatanyag na resort sa isla, pero sikat ito sa mahahabang pananatili. Puwedeng kumuha ng aralin sa Ingles ang mga baguhan sa maraming resort.
May dalawang magandang panahon ang Sapporo. Ang Pebrero ang panahon ng Snow Festival, na may makapal na niyebe at temperaturang madalas ay mas mababa sa zero, at mula Disyembre hanggang Marso ang ski season. Mula Hunyo hanggang Agosto ay malamig at komportable, na may preskong at medyo tuyong mga araw, beer garden at pista, at abot-kamay ang mga lavender field sa gitnang Hokkaido. Ang taglagas, mula huling bahagi ng Setyembre hanggang simula ng Nobyembre, ay may makukulay na dahon at pagkain ng anihan. Huli dumarating ang tagsibol, at namumulaklak ang cherry blossom sa bandang simula ng Mayo. Sa taglamig, kailangan ang mainit at hindi tinatagusan ng tubig na bota na may mahusay na kapit.
Nakaayos ang sentro sa isang grid na may numero, kaya madaling maglakad at maghanap ng address. Sakop ng tatlong linya ng subway at isang paikot na tram ang karamihan ng lungsod, at gumagana ang isang IC card sa lahat ng ito. Sa taglamig, pinag-uugnay ng mahahabang daanang pantao sa ilalim ng lupa ang Sapporo Station, Odori at Susukino, kaya matatawid mo ang sentro nang hindi tumatapak sa nagyeyelong bangketa. Nararating ng rapid train mula sa New Chitose Airport ang Sapporo Station sa loob ng mga apatnapung minuto. Malinis, ligtas at may metro ang mga taxi.
Wikang Hapon ang wika. Karaniwan ang Ingles sa mga karatula, istasyon at hotel, pero mas kaunti sa maliliit na restawran, kung saan nakatutulong ang mga menu na may larawan at mga translation app. Madalas ilarawan ang mga taga-Hokkaido na mas relaks at hindi gaanong pormal kaysa sa malalaking lungsod sa timog, dahil maraming pamilya ang dumating mula sa ibang bahagi ng Japan ilang henerasyon pa lamang ang nakararaan. Mahalaga ang paggalang: magsalita nang mahina sa pampublikong sasakyan, huwag magbigay ng tip, at laging pinahahalagahan ang simpleng "arigato", ibig sabihin ay salamat. Ang sabay na pagkain, mga izakaya at mga pista ang pinakamadadaling paraan para magsimula ng usapan.
Karamihan sa mga bisita ay tumutuloy sa paligid ng Sapporo Station, Odori at Susukino, na malalakad mula sa isa't isa. Kabilang sa internasyonal na komunidad ang mga estudyante at mananaliksik sa Hokkaido University, mga guro ng Ingles at mga manggagawa sa turismo, at sa taglamig ay maraming ski instructor at pana-panahong manggagawa. Ang mga language exchange, mga international bar sa Susukino, mga ski club at ang malalaking pista ng tag-init at taglamig ang pinakamadadaling lugar para makilala ang mga lokal at iba pang manlalakbay.
Oo. Napakaligtas nito, madaling libutin dahil sa grid na ayos ng mga kalye at mahusay ang koneksiyon ng pampublikong transportasyon. Ganap na normal sa Japan ang kumain nang mag-isa, lalo na sa mga ramen counter. Ang pagsali sa food tour, ski class o pista ay madaling paraan para makakilala ng mga tao.
Sapat ang dalawa o tatlong araw para sa Odori Park, Bundok Moiwa, Susukino, beer museum at mga palengke. Magdagdag ng isang araw para sa Otaru at isa pa para sa hot spring o pag-ski, o gawing base ang Sapporo para sa mas mahabang paglalakbay sa Hokkaido.
Ginaganap ito taon-taon nang humigit-kumulang isang linggo sa simula ng Pebrero. Inaanunsiyo nang maaga ng mga organizer ang eksaktong petsa, kaya tingnan muna bago mag-book at magpareserba ng matutuluyan sa lalong madaling panahon, dahil napupuno ang lungsod.
Malamig, at napakaraming niyebe. Sa Enero at Pebrero, karaniwang nasa paligid o mas mababa sa zero ang temperatura sa araw, at ilang metrong niyebe ang bumabagsak sa lungsod sa buong panahon. Sa maiinit na patong-patong na damit, sombrero, guwantes at bota na mahusay ang kapit, komportable ang paglilibot, at malaking tulong ang mga daanan sa ilalim ng lupa.
Lubos. Habang mainit at maalinsangan ang karamihan ng Japan, nananatiling malamig at kaaya-aya ang Sapporo, na may mga beer garden sa Odori Park, mga pista at luntiang parke. Magandang panimulang punto rin ito para sa mga bukirin ng bulaklak at pambansang parke ng Hokkaido.
Napakaligtas na lungsod ang Sapporo, at umiiral pa rin ang karaniwang matinong patakaran: sa unang pagkakataon, magkita sa mataong pampublikong lugar, sabihin sa isang kaibigan kung saan ka pupunta at ikaw mismo ang mag-ayos ng pag-uwi mo. Masigla hanggang gabi ang Odori Park, ang mga café sa paligid ng istasyon at ang mga pangunahing kalye ng Susukino, kaya likas na mga lugar ang mga ito para sa unang pagkikita.