Ang Jeju ay isang bulkanikong isla ng itim na bato, berdeng bunganga at asul na tubig, kung saan pumupunta ang mga Koreano para magpabagal.
Mag-sign UpNasa labas ng katimugang dulo ng Tangway ng Korea ang Jeju, isang oras na lipad mula sa Seoul, at pakiramdam ay ibang bansa ito kaysa sa mainland. Ang buong isla ay nilikha ng iisang bulkan, ang Hallasan, na sa taas na 1,947 metro ay ang pinakamataas na bundok sa South Korea at tumataas sa gitna ng isla, habang daan-daang mas maliliit na bulkanikong kono, na tinatawag na oreum, ang nakakalat sa mga dalisdis nito. Ang mga bulkanikong tanawin at lava tube nito ay UNESCO World Natural Heritage Site mula pa noong 2007. Mabababang pader ng itim na basalt ang naghahati sa mga taniman ng dalanghita, mga inukit na batong lolo na tinatawag na dol hareubang ang nagbabantay sa mga nayon, at sa mabatong baybayin, ang mga haenyeo, mga babaeng sumisisid para sa kabibe nang walang kagamitang panghinga, ay patuloy pa ring nagtatrabaho sa dagat gaya ng ginawa nila sa loob ng maraming henerasyon. Ang Jeju City sa hilaga ang pinupuntahan ng karamihan at kung saan lumalabas ang mga tao sa gabi; ang Seogwipo sa timog ay mas maliit, mas mainit at mas malapit sa mga talon. Para sa bisita, ginagantimpalaan ng isla ang kabagalan: paglalakad sa isang trail sa baybayin, pag-akyat sa bunganga sa pagsikat ng araw, pag-upo sa isang kapihan sa tabing-dagat habang humihihip ang hangin mula sa dagat.
Isang napakalaking bulkanikong tuff cone na tuwirang umaangat mula sa dagat sa silangang dulo ng isla, na may malapad at madamong bunganga sa tuktok. Mga dalawampu hanggang tatlumpung minuto ang pag-akyat sa hagdang-hagdang daan, at ang tanawin mula sa gilid sa bunganga, nayon at baybayin ang larawang iniuuwi ng karamihan mula sa Jeju. Gaya ng ipinahihiwatig ng pangalan, ang klasikong pagbisita ay sa madaling-araw, kaya matulog malapit dito sa gabi bago. Sa paanan ng tuktok, madalas iahon ng mga haenyeo ang kanilang huli at ibinebenta ito nang sariwa.
Isang maliit at mababang isla na maikling biyahe sa ferry mula sa daungan ng Seongsan, napapalibutan ng maliliwanag na dalampasigan, itim na bato at turkesang tubig. Karamihan sa mga bisita ay umuupa ng bisikleta, e-bike o maliit na scooter at nililibot ang isla sa loob ng ilang oras, humihinto sa mga dalampasigan at bangin sa daan. Kilala ito sa mani nito, na makikita sa ice cream at meryenda kahit saan. Pumunta nang maaga; umaalis ang mga huling ferry pabalik sa hapon at mabilis na napupuno tuwing tag-init.
May dalawang talon ang Seogwipo na maikling lakad lang mula sa sentro. Ang Jeongbang ay isa sa iilang talon sa Asya na tuwirang bumabagsak sa dagat, at bababa ka sa mga bato para tumayo sa ilalim nito. Ang Cheonjiyeon ay nasa dulo ng isang berde at subtropikal na bangin at bukas hanggang gabi, kapag may ilaw na ang daan at nagiging tahimik, halos romantiko, ang kapaligiran. Sa pagitan ng dalawa, ang may bubong na Olle Market ng bayan ang lugar para tikman ang mga lokal na meryenda.
Sa katimugang baybayin malapit sa resort area ng Jungmun, ang lavang mabilis na lumamig nang sumalubong sa dagat ay bumuo ng mga bangin ng matataas at halos perpektong heksagonal na haliging bato, kung saan humahampas ang alon sa puting bula. May kahoy na boardwalk sa ibabaw nito. Malapit dito, ang Jungmun Saekdal Beach ang pinakakilalang surfing spot ng isla, at ang daang pambaybayin sa pagitan ng mga hotel at dagat ay masarap lakarin sa pagtatapos ng araw.
Sa kanlurang bahagi ng isla, ang Hyeopjae ay may puting buhangin at mababaw, nakamamanghang linaw na tubig sa mga lilim ng berde at asul, habang ang maliit na isla ng Biyangdo ay tila lumulutang sa labas lang ng baybayin. Maganda itong languyan tuwing tag-init at lakaran nang matagal sa paglubog ng araw sa natitirang bahagi ng taon. Ang daang pambaybayin pahilaga sa Hallim at Aewol ay puno ng mga kapihan, maliliit na guesthouse at mga bahagi ng itim na bato, at isa sa pinakamagagandang bahagi ng isla para libutin sakay ng kotse o bisikleta.
Isang memorial park at museo malapit sa Jeju City na nakalaan sa mga biktima ng Jeju 4.3 incident, ang pag-aalsa at marahas na pagsupil na nagsimula noong 1948 at kumitil sa buhay ng sampu-sampung libong taga-isla. Sa loob ng maraming dekada, halos hindi ito mapag-usapan sa Korea. Malinaw at mahinahong ipinapaliwanag ng museo ang kasaysayan, at ang parke ay isang payapa at nakaaantig na lugar. Hindi ito magaang pagbisita, pero tutulungan ka nitong maunawaan ang isla nang higit pa sa mga dalampasigan nito.
Ang mas bagong bahagi ng Jeju City, malapit sa paliparan, ang lugar kung saan lumalabas ang isla sa gabi. Ang mga kalye sa paligid ng Nohyeong-dong at Yeon-dong ay puno ng mga Korean barbecue restaurant, lugar ng manok at beer, karaoke room, bar at kapihang bukas hanggang hatinggabi, at nananatiling masigla hanggang lampas ng hatinggabi. Bata at karamihan ay Koreano ang mga tao, may ilang manlalakbay, at karaniwang lumilipat ang gabi mula hapunan patungo sa ikalawang round sa ibang lugar.
Ang pinakamatandang tradisyonal na palengke ng Jeju City ay nagbebenta ng dalanghita, tuyong isda, pagkaing-dagat at souvenir sa araw, at sa gabi ay nagbubukas sa loob ang isang hanay ng mga food stall na may inihaw na itim na baboy, abalone, katas ng dalanghita, inihaw na pagkaing-dagat sa tuhog at piniritong meryenda. Siksikan, maingay at mura ito, at ang pagkain nang nakatayo sa pagitan ng mga stall ay isang relaks na paraan para gugulin ang gabi kasama ang isang bagong kakilala.
Ang itim na baboy ng Jeju, mula sa katutubong lahi ng baboy ng isla, ang pagkaing tinitikman ng lahat kahit minsan. Sa karaniwang restawran, iniihaw sa mesa mo sa uling ang makakapal na hiwa at isinasawsaw sa maalat na sarsa ng dilis na tinatawag na myeolchijeot. May buong Black Pork Street sa Jeju City, pero may masasarap na barbecue restaurant sa bawat bayan. Likas itong pagkaing pang-salu-salo, pinagsasaluhan mula sa iisang ihawan at karaniwang sinasabayan ng soju o beer.
Mas tahimik ang Seogwipo kaysa sa Jeju City, pero may sariling alindog ang mga gabi nito. Ang Saeyeon Bridge, isang puting tulay pantao na hugis-layag ng tradisyonal na balsa, ay nag-uugnay sa daungan sa isang maliit at magubat na pulo at may ilaw sa gabi, at ang daan sa bangin patungong talon ng Cheonjiyeon ay nananatiling bukas sa gabi. Pagkatapos, may maliliit na bar at restawran na bukas hanggang hatinggabi sa mga kalye sa paligid ng Olle Market at Lee Jung-seop Street.
Ginawang sining ng Jeju ang kapihan sa tabing-dagat. Sa kahabaan ng baybayin sa Aewol, Hamdeok at Woljeongri, nakaharap sa dagat ang mga kapihang may malalaking bintana at rooftop terrace, at sa oras bago lumubog ang araw ay napupuno ang mga ito ng magkasintahan, magkakaibigan at manlalakbay na nanonood sa pagbabago ng liwanag sa ibabaw ng tubig. Marami rin ang naghahain ng inumin sa gabi. Ito ang pinakakaraniwang paraan ng isla para tapusin ang araw.
Ang pag-akyat sa pinakamataas na bundok ng South Korea ay buong-araw na hike. Ang dalawang trail na umaabot sa crater lake sa tuktok, ang Seongpanak at Gwaneumsa, ay nangangailangan ng online na reserbasyon nang maaga at maagang pagsisimula, dahil may takdang oras para makapagpatuloy paakyat. Kung mas gusto mo ang mas maikli, ang mga trail ng Yeongsil at Eorimok ay umaakyat sa gubat at bukas na kabundukan patungo sa isang silungang may malawak na tanawin sa loob ng ilang oras. Magdala ng mainit na patong-patong na damit: ang panahon sa itaas ay maaaring ibang-iba sa baybayin.
Ang Jeju Olle Trail ay isang network ng mahigit dalawampung minarkahang ruta ng paglalakad na sama-samang umiikot sa buong isla, karamihan sa kahabaan ng baybayin at sa mga nayon, bukid at maliliit na daungan. Halos buong araw ang bawat ruta, pero madali kang makapaglalakad ng isang bahagi na ilang oras lang. May markang asul at kahel na laso at mga palaso ang trail, at ang mga ruta sa paligid ng Seogwipo sa katimugang baybayin ay kabilang sa pinakamaganda. Ang paglalakad dito ay isa rin sa pinakamadaling paraan para makakilala ng ibang manlalakbay.
Ang daan-daang maliliit na bulkanikong kono ng isla ang pinakanatatanging tanawin nito, at marami ang maaakyat sa loob ng dalawampung minuto hanggang isang oras. Ang Darangshi Oreum sa silangan, na may malalim at bilog na bunganga, ay madalas tawaging reyna ng mga oreum; ang Saebyeol Oreum sa kanluran ay nagiging kulay-pilak dahil sa damo tuwing taglagas. Pumunta sa hapon para sa malambot na liwanag, at magdala ng damit na pananggalang sa hangin – lantad ang mga tuktok.
Ang mga babaeng maninisid ng Jeju, na kinilala ng UNESCO bilang di-nahahawakang pamanang kultural noong 2016, ang pinakakahanga-hangang tradisyon ng isla. Ipinapaliwanag ng Haenyeo Museum sa hilagang-silangang baybayin ang kanilang kasaysayan at pamumuhay, at sa ilang daungan ay mapapanood mo ang mga maninisid na bumabalik dala ang kanilang huli o makakakain ng pagkaing-dagat na tinipon nila sa maliliit na restawrang pinatatakbo ng mga kooperatiba ng maninisid.
Pinakamainam libutin ang Jeju nang dahan-dahan sa loob ng ilang araw, na tumutuloy sa dalawa o tatlong magkakaibang lugar – may kanya-kanyang katangian ang silangang baybayin, kanlurang baybayin at Seogwipo. Kotse ang nagbibigay ng pinakamalaking kalayaan, pero naaabot ng bus network ng isla ang halos bawat nayon at dalampasigan sa napakamurang halaga. Magplano ayon sa panahon: kapag mahangin o maulan sa baybayin, magandang alternatibo ang mga gubat at museo sa loob ng isla.
Tagsibol at taglagas ang pinakamagandang panahon. Mula katapusan ng Marso hanggang Abril, nababalot ang isla ng mga bukid ng dilaw na bulaklak ng canola at mga namumulaklak na cherry; mula Setyembre hanggang Nobyembre ay malinaw ang hangin, nagiging kulay-pilak ang mga oreum dahil sa damo, at mainam ang panahon para sa hiking. Mainit at maalinsangan ang tag-init, may tag-ulan mula katapusan ng Hunyo hanggang Hulyo at panganib ng bagyo sa Agosto at Setyembre, pero ito rin ang panahon ng paglangoy. Banayad ang taglamig ayon sa pamantayang Koreano pero mahangin, may niyebe sa Hallasan at panahon ng dalanghita.
Karamihan sa mga bisita ay dumarating sa Jeju International Airport, malapit sa Jeju City; mga isang oras ang lipad mula Seoul, at may mga ferry rin na nag-uugnay sa isla sa mga daungan sa mainland. Maraming manlalakbay ang umuupa ng kotse, na nangangailangan ng international driving permit para sa karamihan ng dayuhang bisita. Mura ang bus network ng isla, kabilang ang mga express bus mula sa paliparan, at sakop nito ang karamihan ng lugar, bagama't mabagal ang biyahe. Makatwiran ang presyo ng taxi, at malawakang ginagamit ang Kakao T app para tumawag ng isa. Mas mahusay gumana ang mga lokal na map app gaya ng Naver Map at Kakao Map kaysa sa mga internasyonal.
Korean ang wika, at ang matatandang taga-isla ay nagsasalita rin ng sariling natatanging wika ng Jeju, na ibang-iba sa karaniwang Korean. Ginagamit ang Ingles sa mga hotel at ilang kapihan, pero mas bihira sa labas ng mga lugar ng turista, kaya makatutulong ang translation app. Laging pinahahalagahan ang simpleng annyeonghaseyo (kumusta) at gamsahamnida (salamat). Maaaring mukhang mailap ang mga Koreano sa mga estranghero sa simula, pero pinagsasaluhan ang pagkain at inumin at masaya ang samahan, at madalas ay mausisa at mabait ang mga tao sa mga bisitang nagpapakita ng interes.
Ang Jeju City, lalo na ang Shin Jeju, ang may pinakamalaking komunidad ng mga dayuhan, kabilang ang mga guro ng Ingles at mga nagtatrabaho sa turismo, at ang mga bar at kapihan nito ang pinakamadaling lugar para makakilala ng tao sa gabi. Ang mga nayon sa baybayin ng Aewol, Hamdeok at Woljeongri ay umaakit ng mga kabataang Koreano mula sa mainland, remote worker at mga manlalakbay na nananatili nang matagal. Ang mga guesthouse sa kahabaan ng Olle Trail, mga surf school sa Jungmun at Woljeongri, at mga group hike ay natural na paraan para makakilala ng iba.
Oo. Napakaligtas ng Jeju, at ang paglalakad sa Olle Trail, pag-akyat sa oreum o pagtuloy sa guesthouse ay mga gawaing ginagawa ng mga solo traveler araw-araw. Mas kailangan ng pagpaplano ang paglilibot nang walang kotse, pero naaabot ng mga bus ang karamihan ng lugar, at maraming nakakakita na bagay na bagay ang mabagal na ritmo ng isla sa paglalakbay nang mag-isa.
Apat o limang araw ang magandang minimum para makita ang silangang baybayin kasama ang Seongsan at Udo, ang timog sa paligid ng Seogwipo at ang kanlurang baybayin, at maidagdag ang pag-akyat sa Hallasan o mahabang bahagi ng Olle Trail. Kung dalawa o tatlong araw lang ang mayroon ka, pumili ng isa o dalawang lugar sa halip na subukang libutin ang buong isla.
Hindi naman kailangan, pero nakatutulong. Mas madaling marating gamit ang kotse ang mga dalampasigan, oreum at kapihang nakakalat sa baybayin. Kung wala nito, maayos ang bus network at mga taxi kung tutuloy ka sa Jeju City at Seogwipo at tatanggapin mo ang mas mahahabang biyahe.
Oo, tuwing tag-init. Ang opisyal na beach season ay humigit-kumulang Hulyo at Agosto, kung kailan may mga lifeguard sa mga pangunahing dalampasigan gaya ng Hyeopjae, Hamdeok at Woljeongri. Sa labas ng tag-init ay malamig ang tubig at maaaring malakas ang hangin, pero maganda pa ring lakaran ang mga dalampasigan.
Ang black pork barbecue ang pinakamahalagang kainin, kasunod ang sariwang pagkaing-dagat gaya ng abalone, na madalas ihain sa lugaw, at ang hilaw na isda ng isla. Ang gogi-guksu, isang sopas na pansit na may baboy, ay sikat na lokal na putahe, at ang mga dalanghita at Hallabong citrus ng isla ay makikita sa mga juice, panghimagas at meryenda kahit saan.
Napakaligtas na isla ang Jeju, at ang parehong simpleng patakaran ay umiiral gaya saanman: sa unang pagkikita, magkita sa isang mataong pampublikong lugar, sabihin sa isang kaibigan kung saan ka pupunta, at ikaw mismo ang mag-ayos ng iyong transportasyon. Dahil maaaring malayo ang mga distansya sa isla, pumili ng tagpuang madali mong mababalikan pauwi, gaya ng kapihan sa Jeju City o Seogwipo, o isang mataong dalampasigan.