Ang Izmir ay isang relaks na daungang lungsod sa Aegean na ginugugol ang mga gabi sa tabing-dagat, pinapanood ang paglubog ng araw sa ibabaw ng look.
Mag-sign UpAng Izmir ang ikatlong pinakamalaking lungsod sa Turkey at marahil ang pinakarelaks. Nakakurba ito sa dulo ng isang mahaba at kanlungang look, may mga bundok sa likod at simoy ng Aegean sa harap, at ang kasaysayan nito bilang sinaunang Smyrna ay umaabot nang libu-libong taon — nakatayo pa rin ang Romanong agora sa gitna ng lungsod at isang kuta sa tuktok ng burol ang nakatanaw sa lahat. Sa loob ng maraming siglo, isa ito sa malalaking daungang pangkalakalan ng silangang Mediterranean, tahanan ng mga komunidad na Turko, Griyego, Armenyo, Hudyo at Levantine, at hindi kailanman tuluyang nawala ang bukas at mapangalakal na katangiang iyon. Ngayon, isa itong lungsod na nagtatrabaho na may higit sa apat na milyong tao, hindi isang resort: magkakasamang ginagamit ng mga estudyante, empleyado sa opisina at mga pamilya ang iisang tabing-dagat tuwing gabi. Ang Kordon ang sala ng lungsod, tumatawid ang mga ferry sa look bilang pang-araw-araw na transportasyon, at ang lumang Kemeraltı bazaar ay nagbebenta pa rin ng lahat mula pampalasa hanggang damit-pangkasal. Mas mababa ang presyo kaysa sa Istanbul, mas mabagal ang takbo, at abot-kamay sa day trip ang mga dalampasigan ng Çeşme at ang mga guho ng Efeso.
Ang pasyalan sa tabing-dagat mula Alsancak papuntang Konak ang puso ng lungsod. Isang malapad na guhit ng damuhan, mga palmera at daanan sa tabi ng tubig ang nakahanay sa look, at mula hapon ay napupuno ito ng mga taong nakaupo sa damuhan, naglalakad, nagbibisikleta at nanonood ng araw na lumulubog sa likod ng mga burol sa kabilang pampang. Nakaharap sa dagat ang mga restawran at kapihan sa buong haba nito. Walang kailangang bilhan ng tiket dito, at iyon mismo ang punto: dito ginugugol ng Izmir ang libreng oras nito.
Ang pinakakilalang palatandaan ng lungsod ay ang magarbong Ottoman na tore ng orasan sa Konak Square, natapos noong 1901 bilang paggunita sa jubileo ni Sultan Abdülhamid II. Katabi nito ang maliit at may tisang Yalı Mosque, at direktang bumubukas ang plaza sa dagat at sa pier ng ferry sa Konak. Ito ang likas na tagpuan ng lungsod, abala sa anumang oras, at ang lugar kung saan nagtatagpo ang tabing-dagat, ang bazaar at ang network ng transportasyon.
Sa likod ng Konak Square ay lumalawak ang isa sa pinakamalalaking makasaysayang bazaar sa Turkey, isang maze ng makikitid na kalye, may bubong na daanan, mga moske, lumang sinagoga at caravanserai. Nakagrupo ang mga tindahan ayon sa kalakal — ginto, tela, pampalasa, kagamitang tanso, katad — at ito pa rin ang lugar kung saan namimili ang mga lokal, hindi isang palabas para sa turista. Dumaan sa naibalik na Kızlarağası Han, isang bahay-panuluyan mula ika-18 siglo na ang patyo ay puno na ngayon ng mga kapihan at puwesto ng gawang-kamay, at uminom ng Turkish coffee sa lilim.
Sa gitna ng isang modernong kapitbahayan nakahimlay ang mga labi ng Romanong pamilihan ng sinaunang Smyrna, na itinayong muli matapos ang isang lindol noong ikalawang siglo AD. Ang mga hanay ng haligi, isang mahabang naka-arkong silong na dating kinalalagyan ng mga tindahan, at mga kanal na dinadaanan pa rin ng tubig sa ilalim ng iyong paa ay nagbibigay ng tunay na pakiramdam ng lumang lungsod. Maliit ito, bihirang matao at maikling lakad lang mula sa Kemeraltı, kaya natural na magkasama ang dalawa sa isang umaga.
Sa kapitbahayan ng Karataş, isang toreng ladrilyo na itinayo noong 1907 ang nag-aakyat ng mga tao sa matarik na bangin sa pagitan ng kalye sa ibaba at ng mga bahay sa gilid ng burol sa itaas — kaya hindi na kailangang umakyat sa mahigit isandaang baitang. Libre ang pagsakay sa elevator, at sa itaas ay may terasa na may isa sa pinakamagagandang tanawin ng look. Ang mga kalye sa paligid, dating puso ng Hudyong kapitbahayan ng lungsod, ay kaaya-aya para sa mabagal na paglalakad, kasama ang kalyeng ipinangalan sa mang-aawit na si Dario Moreno, na lumaki sa malapit.
Ang gibang kuta sa Bundok Pagos, ang burol sa itaas ng lungsod, ay mula pa sa panahong Helenistiko; ayon sa alamat, iniutos ni Alexander the Great na muling itatag ang Smyrna rito matapos ang isang panaginip. May mga bahagi ng pader na nananatili, at kamangha-mangha ang tanawin ng buong look, lalo na sa hapon. May maliliit na tea garden sa ibaba lang ng mga pader. Simple ang kapitbahayan sa paligid at hindi sanay sa mga bisita, kaya pinakamadaling pumunta roon sakay ng taxi o bus habang maliwanag pa.
Ang Alsancak ang pinupuntahan ng Izmir kapag lumalabas sa gabi. Siksik ang mga kalye sa likod ng tabing-dagat sa mga bar, meyhane at maliliit na lugar ng musika, at sa maiinit na gabi ay umaapaw ang mga tao sa bangketa hanggang hatinggabi. Impormal at halo-halo ang atmospera — mga estudyante, batang propesyonal, mga bisita — at bahagi ng gabi ang paglipat-lipat mula sa isang lugar patungo sa iba. Ang Kıbrıs Şehitleri Caddesi, ang kalyeng pang-pedestrian na dumadaan sa distrito, ang pinakamadaling simulan.
Walang bayad ang pinagsasaluhang ritwal ng lungsod tuwing gabi. Isang oras bago lumubog ang araw, nagtitipon ang mga tao sa damuhan ng Kordon na may tsaa, buto ng mirasol o inumin, at nagiging kahel ang buong look habang bumababa ang araw sa likod ng mga burol sa kabilang pampang. Sa kabila ng tubig, ganoon din ang nangyayari sa tabing-dagat ng Bostanlı sa Karşıyaka. Relaks at palakaibigan ang lugar, at ganap na normal ang umupo sa damuhan katabi ng mga estranghero.
Ang klasikong gabi sa Izmir ay isang mahabang hapunan sa meyhane, isang Turkish na taberna: dose-dosenang maliliit na malamig na ulam, inihaw na isda o pagkaing-dagat, rakı na hinaluan ng tubig, at kuwentuhang tumatagal nang ilang oras. Marami sa mga tabernang ito ay nasa Kordon at Alsancak, ang iba ay sa Karşıyaka at Göztepe. Pagkain itong pinagsasaluhan, kaya pinakamasaya kapag may kasama — at napakadaling makahanap ng kasama para rito.
Ang malaking parkeng ito malapit sa Alsancak, binuksan noong dekada 1930, ay may mga open-air na entablado, bulwagan ng eksibisyon, isang lawa at mahahabang daanang napapalibutan ng puno. Taun-taon, bandang huling bahagi ng Agosto at simula ng Setyembre, dito ginaganap ang Izmir International Fair, isa sa pinakamatatandang trade fair sa Turkey, na may mga konsiyerto gabi-gabi at maraming tao hanggang hatinggabi. Sa labas ng panahon ng fair, isa itong luntian at tahimik na lugar para maglakad.
May matibay na kalendaryong pangkultura ang Izmir para sa laki nito. Ang Izmir International Festival at ang Izmir European Jazz Festival ay naghahatid ng klasikal, jazz at world music, minsan sa mga sinaunang lugar gaya ng Efeso. Nagbabago ang petsa taun-taon, kaya tingnan muna bago bumiyahe. Buong taon, may ilang bar sa Alsancak at Bornova na nagdaraos ng mga gabi ng live na rock, jazz at Turkish pop.
Tumatawid ang mga ferry sa look mula Konak, Pasaport at Alsancak papuntang Karşıyaka at Bostanlı sa mga dalawampung minuto, at ginagamit ito ng mga lokal bilang pang-araw-araw na transportasyon. Bumili ng gevrek — ang tawag ng Izmir sa singsing na tinapay na may linga — at sumali sa tradisyon ng paghahagis ng piraso sa mga gull na sumusunod sa bangka. Sa kabila, maglakad sa kalye ng pamilihan ng Karşıyaka at sa mahabang tabing-dagat ng Bostanlı, saka bumalik sakay ng ferry sa gabi habang nasa harap mo ang mga ilaw ng lungsod.
May sariling street food ang Izmir. Ang boyoz ay isang patong-patong at malangis na pastry na dinala ng Sephardic na Hudyong komunidad ng lungsod, na tradisyonal na kinakain sa almusal kasama ang nilagang itlog at tsaa. Ang kumru ay malambot na tinapay na may linga na pinalamanan ng keso, kamatis at pinatuyong sausage, at inihaw hanggang matunaw. Dagdagan ng gevrek sa umaga at lokma — maliliit na pritong bola ng masa sa arnibal — sa gabi, at nakakain ka na gaya ng pagkain ng lungsod.
Mga isang oras pakanluran sakay ng kotse o intercity bus, ang tangway ng Çeşme ay may malinaw na tubig, mabuhanging dalampasigan at isang Ottoman na kastilyo sa tabing-dagat. Malapit dito ang Alaçatı, isang nayon ng mga naibalik na bahay na bato, mga windmill sa burol, boutique hotel at ilan sa pinakamagandang kondisyon para sa windsurfing sa Mediterranean. Sa tag-araw, napakasikip at napakamahal nito tuwing weekend; sa isang karaniwang araw ng Hunyo o Setyembre ito pinakamaganda.
Isa sa pinakamahusay na napreserbang sinaunang lungsod sa Mediterranean ang nasa malapit sa Selçuk, sa timog ng Izmir, at diretsong umaabot ang commuter train na İZBAN hanggang sa istasyon ng Selçuk. Maglakad sa kalyeng marmol na dumaraan sa Library of Celsus at sa malaking teatro, saka bisitahin ang maliit na nayon sa burol ng Şirince, na kilala sa mga lumang bahay at alak na gawa sa prutas. Magsimula nang maaga sa tag-araw — kakaunti ang lilim at napakainit na pagsapit ng tanghali.
Sa kalagitnaan ng Izmir at Çeşme, ang Urla ay naging destinasyon ng pagkain at alak sa rehiyon, na may mga gawaan ng alak na pag-aari ng pamilya sa isang may-karatulang ruta ng ubasan, mga taniman ng olibo at mga restawran na nakasentro sa lokal na ani. May masiglang kalye sa lumang bayan na puno ng mga workshop ng artista at maliliit na kapihan. Mas tahimik ito at hindi gaanong turistiko kaysa sa Alaçatı at bagay para sa isang mabagal na kalahating araw.
Abril hanggang unang bahagi ng Hunyo at kalagitnaan ng Setyembre hanggang Oktubre ang pinakamagandang panahon — mainit at maaraw na mga araw, komportableng mga gabi at dagat na masarap languyan mula huling bahagi ng Mayo. Mainit ang Hulyo at Agosto, madalas nasa 35 digri, bagaman ang simoy ng dagat sa hapon na tinatawag ng mga lokal na imbat ay nagpapagaan sa tabing-dagat. Sa huling bahagi ng Agosto at simula ng Setyembre ginaganap ang Izmir International Fair. Banayad ngunit maulan ang taglamig, at nananatiling masigla ang lungsod dahil hindi ito umaasa sa turismo.
Karamihan sa gustong makita ng mga bisita — Konak, Kemeraltı, Alsancak at ang Kordon — ay malalakad sa patag na tabing-dagat. Gumagana ang rechargeable na İzmirim Kart sa metro, sa İZBAN commuter railway, sa mga tram, bus ng lungsod at mga ferry, at may diskwento ang paglipat ng sasakyan sa loob ng maikling panahon. Ikinokonekta ng İZBAN ang Adnan Menderes Airport sa Alsancak at Karşıyaka sa mga kalahating oras at nagpapatuloy pa-timog hanggang Selçuk para sa Efeso. Umaalis ang mga intercity bus papuntang Çeşme, Urla at higit pa mula sa pangunahing terminal ng bus. Marami ang taxi, dilaw at may metro.
Turkish ang wika. Malawak na sinasalita ang Ingles ng mga kabataan, estudyante at sa mga hotel at restawran sa paligid ng Alsancak, mas kaunti sa bazaar at sa mga panlabas na kapitbahayan. Ang ilang salita — merhaba para sa hello, teşekkürler para sa salamat — ay malugod na tinatanggap. Matagal nang kilala ang Izmir bilang pinakarelaks at pinakabukas sa mundo na malaking lungsod ng Turkey: bukas ang mga tao, mausisa sa mga bisita at mahilig makipagkuwentuhan, at pangkaraniwang tanawin ang magkahalong grupo ng magkakaibigang lalaki at babae na nakaupo sa tabi ng dagat hanggang hatinggabi. Late nagsisimula ang hapunan at matagal itong tumatagal.
Ang Alsancak ang sentro para sa mga bisita, dayuhang estudyante at remote worker, na may mga kapihan, co-working space at bar ilang kalye lang mula sa dagat. Nagtitipon ang mga exchange student sa mga unibersidad ng lungsod sa Bornova at Alsancak, habang popular ang Bostanlı at Karşıyaka sa mga batang propesyonal at expat na gusto ng mas tahimik na tabing-dagat. Sa tag-araw, maraming lumilipat sa Urla, Alaçatı at Çeşme. Ang mga language exchange meet-up, grupo ng windsurfing at pagbibisikleta, at weekend trip sa baybayin ay karaniwang paraan para makakilala ng mga tao.
Oo. Madali itong libutin, karaniwang itinuturing na ligtas, at ang gawi nito tuwing gabi — paglubog ng araw sa Kordon, ferry sa kabila ng look, inuman sa Alsancak — ay naglalagay sa iyo sa gitna ng mga tao nang walang kahirap-hirap. Madalas na mas relaks at hindi gaanong nakakapagod ang Izmir kaysa sa Istanbul para sa mga solo traveler.
Sapat na ang dalawa o tatlong araw para sa tabing-dagat, Kemeraltı, Agora, Historic Elevator at isang ferry papuntang Karşıyaka. Magdagdag ng isang araw para sa Efeso at isa pa para sa Çeşme, Alaçatı o Urla, at magiging komportableng base ang Izmir para sa isang linggo sa baybayin ng Aegean.
Karaniwang mas mura ito kaysa sa Istanbul at mas mura nang malaki kaysa sa mga resort town sa peak season. Mura ang street food, pampublikong transportasyon at mga ferry. Mas mahal ang mga restawran sa tabing-dagat at meyhane sa Kordon, at ang Alaçatı tuwing Hulyo at Agosto ay kabilang sa pinakamamahal na lugar sa baybayin.
Hindi angkop sa paglangoy ang tubig sa panloob na look malapit sa sentro ng lungsod. Para sa dalampasigan, pumunta pakanluran sa tangway ng Çeşme, Urla o Seferihisar, na lahat ay maaabot sakay ng bus o kotse sa mga isang oras, kung saan malinaw at malinis ang Aegean.
Ang Kordon sa Alsancak ang klasikong pagpipilian, kung saan lumulubog ang araw sa kabila ng look. Ang tabing-dagat ng Bostanlı sa Karşıyaka ay mas tahimik na paborito ng mga lokal, habang ang terasa ng Historic Elevator at ang mga pader ng Kadifekale ay nag-aalok ng tanawin mula sa itaas.
Ang Izmir ay isang relaks at karaniwang ligtas na lungsod, at umiiral pa rin ang karaniwang makatwirang patakaran: sa unang pagkikita, magkita sa isang mataong pampublikong lugar, sabihin sa isang kaibigan kung saan ka pupunta at ayusin mo mismo ang iyong sasakyan pauwi. Nananatiling abala ang Kordon, ang mga kapihan ng Alsancak at ang mga pier ng ferry hanggang gabi, kaya likas na mga lugar ang mga ito para sa unang pagkikita.