Ang Chiang Mai ay isang lungsod ng mga templo na napapaderan, nasa kabundukan ng hilagang Thailand, mas mabagal at mas luntian kaysa Bangkok at napakadaling masanay.
Mag-sign UpItinatag ang Chiang Mai noong 1296 ni Haring Mangrai bilang kabisera ng kaharian ng Lanna, at hanggang ngayon ay parang kabisera pa rin ito ng isang lugar na iba sa natitirang bahagi ng Thailand. Ang lumang lungsod ay isang parisukat na napalilibutan ng moat at ng mga labi ng pader na ladrilyo, na may mahigit tatlumpung templo sa loob, at sa kanluran nito ay agad na tumataas ang makagubat na bundok ng Doi Suthep na may gintong templo malapit sa tuktok. May sariling diyalekto ang hilaga, sariling pagkain at sariling mas mahinahong takbo, at nabubuhay ang lungsod sa kalye: mga monghe na nangongolekta ng limos sa madaling-araw, mga palengke na nagbubukas habang humuhupa ang init, at mga gabing ginugugol sa mahahabang mesa sa labas. Para sa bisita, ang ganda nito ay kung gaano kadaling umayos ang mga araw. Maliit ang sentro kaya kayang ikutin sa bisikleta, mura at napakasarap ang pagkain, at matagal nang base ang lungsod ng mga backpacker, retirado at remote worker, kaya may di-pangkaraniwang laki at palakaibigang komunidad ng mga taong dumaraan. Karamihan sa mga biyahero ay nagbabalak manatili nang ilang araw at nauuwi sa ilang linggo.
Ang templong nagbabantay sa lungsod ay nakatayo sa dalisdis ng Doi Suthep, mga kalahating oras na biyahe sa paikot-ikot na daang-bundok mula sa sentro. Isang mahabang hagdan na may humigit-kumulang tatlong daang baitang, na may mga ahas na naga sa magkabilang gilid, ang patungo sa isang terasa sa paligid ng kumikinang na gintong chedi na sinasabing nag-iingat ng isang relikya ng Buddha, at tanaw ang buong lambak kapag maaliwalas. May mga pinagsasaluhang pulang trak na umaakyat mula malapit sa Chiang Mai University. Takpan ang balikat at tuhod, pumunta nang maaga bago dumating ang mga tour group, at magtagal para sa tanawin.
Sa gitna ng lumang lungsod nakatayo ang napakalaking chedi na ladrilyo ng Wat Chedi Luang, bahagyang gumuho dahil sa lindol noong ikalabing-anim na siglo at kahanga-hanga pa rin kahit sira. Noong ikalabinlimang siglo, dito iningatan nang ilang panahon ang Emerald Buddha, na ngayon ay nasa Bangkok. Tahimik ang bakuran, may mga eskultura ng elepante sa paligid ng base, at may mga impormal na monk chat ang templo kung saan maaari kang umupo at makipag-usap sa mga batang monghe na nagsasanay ng kanilang Ingles — isa sa mga pinakatumatatak na usapan ng maraming bisita sa Thailand.
Ang Wat Phra Singh, sa kanlurang dulo ng Ratchadamnoen Road, ang pinakaginagalang na templo ng lungsod, may maliit na kapilya ng klasikong gawang-kahoy ng Lanna at mga mural ng buhay sa hilaga. Sa paligid nito, ang tahimik na mga eskinita sa loob ng moat ay puno ng maliliit na templo, guesthouse, coffee shop at masahehan. Umupa ng bisikleta at gumugol ng isang umaga sa pagtawid sa parisukat mula tarangkahan hanggang tarangkahan; walang lugar sa loob na lampas sa mga dalawampung minuto ang layo.
Sa kanluran ng lumang lungsod, malapit sa unibersidad, ang Nimman at ang mga may-numerong eskinita nito ang modernong mukha ng Chiang Mai: specialty coffee, mga tindahan ng disenyo, maliliit na gallery, rooftop bar at mga mall. Dito nagpapalipas ng gabi ang mga estudyante, kabataang Thai at remote worker, at ito ang lugar na pupuntahan kapag gusto mo ng cold brew, mabilis na Wi-Fi o mataong terasa sa halip na templo.
Ang Warorot, na kilala sa lokal bilang Kad Luang, ay ang malaking pang-araw-araw na palengke sa silangan ng lumang lungsod, puno ng tuyong sili, longganisang taga-hilaga, malagkit na kanin, tela at gamit sa bahay, at may palengke ng bulaklak sa tabi ng ilog. Dito talaga namimili ang mga lokal. Mula roon, maglakad pa-timog sa tabi ng Ilog Ping, kung saan ang mga lumang bahay na kahoy, mga restawran sa tabing-ilog at mga tulay-tawiran ay nagbibigay ng madaling lakad sa hapon.
Ang pinakamataas na bundok ng Thailand ay isang mahabang day trip sa timog-kanluran ng lungsod. Umaakyat ang daan sa gubat, dumaraan sa mga talon, hanggang sa bahagi ng tuktok, kung saan nakatayo ang dalawang royal pagoda sa mga hardin at malamig ang hangin kahit sa tag-init. May maiikling nature trail sa cloud forest, at ang mga nayon ng mga hill tribe ay nagtatanim ng kape at gulay sa mga dalisdis. Sumama sa isang drayber o maliit na grupo, at magdala ng pangginaw para sa tuktok.
Tuwing Linggo ng hapon, ang Ratchadamnoen Road, mula Tha Phae Gate patawid sa lumang lungsod, ay isinasara sa trapiko at nagiging mahabang palengke ng handicraft, street food at mga musikero sa kalye, na umaabot hanggang sa mga bakuran ng templo sa daan. Tuwing Sabado, mas maliit na bersyon ang pumupuno sa Wua Lai Road, ang kalye ng mga platero sa timog ng moat. Parehong siksikan, mura at masaya, at ang pinakamagagandang gabi sa lungsod para lang maglakad at kumain kasama ng maraming tao.
Gabi-gabi, napupuno ang paligid ng Chang Khlan Road, sa pagitan ng lumang lungsod at ng ilog, ng mga puwesto, shopping arcade at food court. Para ito sa mga bisita at kailangang tumawad nang mahinahon, pero ang mga open-air na kainan na may live music ay relaks na lugar para umupo nang ilang sandali, at madaling plano ito para sa unang gabi sa lungsod.
May masiglang eksena ng musika ang Chiang Mai sa maliliit na venue. Ang mga bar sa paligid ng hilagang tarangkahan ng lumang lungsod ay kilala sa mga jam session kung saan tumutugtog ang mga lokal at dayong musikero hanggang hatinggabi, at umaapaw ang tao sa bangketa. Sa Nimman at sa tabing-ilog ay may mga bar na may acoustic set, reggae at indie band. Hindi nagmamadali ang mga gabi at bihirang maingay, at normal na normal ang makipag-usap sa mga estranghero sa pagitan ng mga set.
Ilang stadium sa lungsod ang nagdaraos ng gabi ng Muay Thai para sa mga bisita, na may sunod-sunod na laban na humahantong sa main fight. Para sa mas banayad, ang khantoke dinner ay naghahain ng mga pagkaing taga-hilaga sa mababang bilog na bandehado, kasunod ang tradisyonal na sayaw ng Lanna. Parehong pang-turista, pero mga karanasang pinagsasaluhan na nagbibigay sa inyo ng mapag-uusapan pagkatapos.
Kilala ang Chiang Mai sa dalawa sa pinakamagagandang pista ng Thailand. Tuwing Nobyembre, sa kabilugan ng buwan ng ikalabindalawang buwan ng kalendaryong lunar, sabay na ipinagdiriwang ng lungsod ang Yi Peng at Loy Krathong: lumulutang sa ilog ang mga balsang may kandila at nakasabit ang mga parol sa mga kalye. Sa kalagitnaan ng Abril, ang Songkran, ang Bagong Taon ng Thai, ay nagiging basaan sa buong lungsod sa paligid ng moat na tumatagal nang ilang araw. Parehong masaya, siksikan, at ang pinakamadaling panahon ng taon para makakilala ng tao.
Isa sa malalaking kasiyahan sa Chiang Mai ang mga cooking school. Karamihan ay nagsisimula sa pagbisita sa lokal na palengke para bumili ng sangkap, saka lilipat sa kusina sa lungsod o sa isang bukid sa labas nito, kung saan magluluto ka ng ilang putahe — curry paste na binayo sa kamay, isang sopas, isang stir-fry — at kakainin ang lahat sa iisang mesa. Maliliit at halo-halo ang mga klase, at natural na paraan ito para makakilala ng ibang biyahero.
Maraming kampo ng elepante sa paligid ng Chiang Mai ang nagpapakilala na ngayon bilang sanctuary. Pumili ng isang hindi nag-aalok ng pagsakay o palabas, maliit ang grupo, at hinahayaang malayang gumalaw ang mga hayop. Ang isang araw doon ay kadalasang panonood sa mga elepanteng kumakain, naglalakad at naliligo sa ilog, at pag-alam kung paano sila nailigtas. Basahin ang mga bagong review bago mag-book.
Ang khao soi, ang tatak na putahe ng lungsod, ay isang mangkok ng egg noodles sa malapot na sabaw na curry na may manok o baka, may malutong na noodles sa ibabaw at may kasamang adobong mustasa, sibuyas na shallot at kalamansi. Hanapin din ang sai ua, isang longganisang taga-hilaga na puno ng halamang-gamot, ang nam prik ong, sawsawang sili na may kamatis at baboy, at malagkit na kaning kinakain gamit ang mga daliri. Ang maliliit na kainang pampamilya ang pinakamasarap at pinakamura.
Isang daan sa gubat ang nagsisimula sa gilid ng lungsod malapit sa unibersidad at umaakyat sa Doi Suthep papunta sa Wat Pha Lat, isang maliit at malumot na templo sa tabi ng talon, na tanaw ang Chiang Mai. Mga isang oras ito sa banayad na lakad. Ang malalakas maglakad ay nagpapatuloy hanggang Wat Phra That Doi Suthep. Magsimula nang maaga, magdala ng tubig at magsuot ng tamang sapatos.
Sa paanan ng bundok, ang Wat Umong ay isang templo sa gubat na may mga lagusang ladrilyo na ilang siglo na ang tanda, isang lawa na may mga pagong at tahimik na mga landas sa ilalim ng matatandang puno. Malapit dito, ang maliit na nayon ng mga artista na Baan Kang Wat ay may mga studio, workshop ng handicraft at isang café. Magkasama, nagbibigay sila ng mabagal at malilim na hapon na malayo sa trapiko.
Ang malamig na panahon, mula Nobyembre hanggang Pebrero, ang pinakamainam: tuyo at maaraw na mga araw, komportableng temperatura at malamig na umaga sa kabundukan. Ito rin ang pinakaabalang panahon at kasama rito ang Yi Peng at Loy Krathong. Mula Marso hanggang Mayo ay napakainit, at mula humigit-kumulang Pebrero hanggang Abril, ang burning season ay nagdadala ng usok mula sa sunog sa bukid at gubat, na maaaring magpasama ng kalidad ng hangin nang ilang linggo — tingnan muna bago bumiyahe kung sensitibo ka rito. Ang tag-ulan mula Hunyo hanggang Oktubre ay luntian at mas tahimik, na may malalakas na buhos sa hapon sa halip na ulan buong araw.
Walang metro. Madaling lakarin o ibisikleta ang lumang lungsod, at maraming paupahan ng bisikleta at scooter; mag-scooter lang kung bihasa ka at may tamang lisensya at insurance. Ang mga pulang pinagsasaluhang trak na tinatawag na songthaew o rot daeng ang klasikong lokal na transportasyon — pagkasunduan muna ang presyo bago sumakay. Mura at malawakang ginagamit ang mga ride-hailing app gaya ng Grab at Bolt. Nasa timog-kanluran lang ng sentro ang paliparan, mga labinlimang minuto sa kotse.
Thai ang pambansang wika, at nagsasalita rin ang mga lokal ng diyalekto ng hilaga, ang Kham Mueang. Karaniwan ang Ingles sa mga guesthouse, café at saanmang sanay sa bisita, mas kaunti sa mga palengke at sa labas ng lungsod. Mainit na tinatanggap ang ilang salitang Thai — sawasdee para sa hello at khop khun para sa salamat, na may kha o khrap sa dulo. Pinahahalagahan ng mga Thai ang kahinahunan, paggalang at hindi pagpapahiya sa iba: hindi maganda ang pagtaas ng boses o pagpapakita ng galit sa publiko. Magbihis nang disente sa mga templo, maghubad ng sapatos kung saan ginagawa ito ng iba, at huwag kailanman hawakan ang monghe kung babae ka.
Isa ang Chiang Mai sa pinakakilalang base sa mundo ng mga digital nomad, na may malaking komunidad ng remote worker sa paligid ng Nimman at Santitham, puno ng co-working space at café. Ang mga backpacker ay kadalasang tumutuloy sa loob ng lumang lungsod, lalo na sa paligid ng Tha Phae Gate. Ang language exchange, mga kurso sa yoga at meditasyon, climbing gym, running group at mga weekend na biyahe sa motorsiklo papuntang Pai at kabundukan ay karaniwang paraan para makakilala ng tao, at aktibo at madaling hanapin ang mga social group para sa mga bagong dating.
Napakaganda. Relaks ito, abot-kaya at karaniwang itinuturing na ligtas, at puno ito ng iba pang solo traveler, remote worker at pangmatagalang bisita. Dahil sa mga cooking class, day trip, walking street at mga event sa hostel o co-working, madaling makakilala ng tao nang walang kahirap-hirap.
Sapat ang tatlo o apat na araw para sa lumang lungsod, Doi Suthep, isang palengke at isang cooking class. Magdagdag ng isa o dalawang araw para sa Doi Inthanon o isang elephant sanctuary. Marami ang nananatili nang mas matagal, dahil komportable ang lungsod para sa mabagal na paglalakbay.
Isa ito sa pinakaabot-kayang lungsod sa Asya para sa mga bisita. Mura ang street food, mga lokal na restawran, masahe at transportasyon, at may matutuluyan para sa bawat budget. Mas mahal ang mga imported na inumin, pagkaing Kanluranin at mga mamahaling hotel, pero mas mura pa rin kaysa sa karamihan ng lungsod sa Kanluran.
Karaniwang tumatagal ang burning season mula humigit-kumulang Pebrero hanggang Abril, kapag binabalot ng usok ang hilaga dahil sa sunog sa bukid at gubat. Maaaring napakasama ng kalidad ng hangin, lalo na sa Marso. Kung may problema ka sa paghinga, planuhin ang pagbisita sa ibang panahon ng taon o tingnan ang mga ulat sa kalidad ng hangin bago pumunta.
Takpan ang balikat at tuhod, maghubad ng sapatos bago pumasok sa mga gusali ng templo at iwasang itutok ang paa sa mga imahen ng Buddha. Sapat na ang manipis na scarf at maluwag na pantalon. May mga templong nagpapahiram o nagpapaupa ng sarong sa pasukan.
Sa pangkalahatan, ligtas at relaks na lungsod ang Chiang Mai, at umiiral ang karaniwang simpleng patakaran: sa unang pagkakataon, magkita sa mataong pampublikong lugar, sabihin sa isang kaibigan kung saan ka pupunta at ayusin ang sarili mong transportasyon, halimbawa gamit ang isang ride-hailing app. Masigla hanggang gabi ang mga café, walking street at tabing-ilog, kaya natural na lugar ang mga ito para sa unang pagkikita.