Ang Busan ay isang lungsod-daungan ng mga beach, matatarik na pamayanan sa gilid ng burol at mga palengke ng isda, kung saan ang mga bundok ay bumababa nang diretso sa dagat.
Mag-sign UpAng Busan ang ikalawang pinakamalaking lungsod ng Timog Korea at ang pangunahing daungan nito, isang mahaba at maburol na kalunsuran na nakapulupot sa mga look, beach at pantalan sa timog-silangang dulo ng tangway. Umaabot ang mga bundok hanggang dagat, buong mga pamayanan ay nakasalansan sa matatarik na dalisdis, at nakatali sa tubig ang pagkakakilanlan ng lungsod: ang palengke ng isda, ang mga crane ng container, ang mga ferry papuntang Japan at ang mga beach kung saan ginugugol ng malaking bahagi ng bansa ang bakasyon sa tag-init. Hindi pangkaraniwan ang makabagong kasaysayan nito. Noong Digmaang Koreano, hindi kailanman nasakop ang Busan at nagsilbi itong pansamantalang kabisera, at daan-daang libong refugee ang nagtayo ng bahay sa mga burol – kaya hanggang ngayon ay nakakapit sa dalisdis ang mga baryo tulad ng Gamcheon, at kaya rito isinilang ang mga putaheng tulad ng milmyeon. Kilala sa buong Korea ang mga taga-Busan sa malakas nilang diyalekto na tunog-bastos sa mga taga-labas, at sa pagiging prangka, maingay at mapagbigay kapag nakilala mo na sila. Para sa bisita, isa itong relaks at abot-kayang lungsod na may ritmo ng bayang-dagat, kung saan kusang natatapos ang araw sa isang plastik na mesa kasama ang inihaw na kabibe.
Ang pinakasikat na beach ng Korea ay isang malapad na kurba ng buhangin na humigit-kumulang isa't kalahating kilometro ang haba, na may pader ng matataas na hotel at tore ng apartment sa likod. Sa tag-init puno ito ng payong; sa labas ng panahon nagiging pasyalan ito kung saan naglalakad, nagja-jogging at umuupo sa buhangin ang mga tao hanggang gabi. Sa kanlurang dulo, isang daanang may kakahuyan ang umiikot sa Dongbaekseom, isang dating maliit na isla na ngayon ay dugtong na sa baybayin, na may parola, mabatong mga look at tanaw sa kabila ng tubig patungo sa Gwangan Bridge.
Isang dalisdis ng maliliit na bahay na itinayo ng mga refugee noong dekada 1950, nakasalansan nang paterasa sa itaas ng daungan at pininturahan ng malalambot na kulay pastel. Mula nang magsimula rito ang isang proyektong pansining noong 2009, napuno ang mga eskinita at hagdan ng mga mural, eskultura at maliliit na gallery, at naging isa ito sa pinakanakukuhanan ng larawan na lugar sa Korea. May mga nakatira pa rin dito, kaya hinaan ang boses at huwag kumuha ng litrato sa loob ng mga bintana.
Karamihan sa mga templo sa Korea ay nasa kalaliman ng kabundukan; ang isang ito ay nakatayo sa mga bato mismo sa itaas ng dagat, sa baybayin sa hilagang-silangan ng Haeundae. Itinatag noong ikalabing-apat na siglo at muling itinayo noong ikadalawampu, nararating ito sa hagdang bato na may mga estatwa sa gilid, at sa maaliwalas na umaga ay sumisikat ang araw mula sa dagat mismo sa harap nito. Siksikan ito tuwing katapusan ng linggo, lalo na sa paligid ng Kaarawan ni Buddha, kapag ang mga daan ay may nakasabit na mga parol na papel.
Ang pinakamalaking palengke ng pagkaing-dagat sa Korea ay umaabot sa kahabaan ng lumang daungan, sa isang modernong gusali at sa mga puwesto sa kalye sa paligid nito. Pumili ng buhay na isda, pugita o kabibe sa ground floor, at ihahanda ito ng mga restawran sa itaas, hilaw o luto, kapalit ng maliit na bayad sa mesa. Sa paligid ng palengke ay ang Nampo-dong, ang lumang sentro: ang masisikip na eskinita ng Gukje Market, ang mga puwesto ng street food sa BIFF Square kung saan nagsimula ang film festival, at ang Yongdusan Park na may toreng tanawan sa ibabaw ng burol.
Sa katimugang dulo ng isla ng Yeongdo, ang Taejongdae ay parke ng kagubatan ng pino at madidilim na bangin sa dagat na inukit ng mga alon. Isang kalsada ang umiikot sa tangos, at may maliit na tren sa kalsada na umiikot para sa mga ayaw maglakad. Nakaharap sa malawak na dagat ang tanawan at ang parola, at sa napakaaliwalas na araw ay matatanaw sa abot-tanaw ang isla ng Tsushima ng Japan.
Sa hilaga ng lungsod, dala ng bundok ng Geumjeongsan ang mahahabang pader ng pinakamalaking kuta sa bundok sa Korea, at sa silangang dalisdis nito nakatayo ang Beomeosa, isa sa pinakamahahalagang templong Budista sa timog ng bansa, na itinatag noong panahon ng Silla. Isang trail ang umaakyat mula sa templo hanggang sa hilagang tarangkahan ng kuta sa loob ng humigit-kumulang isang oras; mula roon ay maaari mong sundan ang mga pader o bumaba patungo sa Dongnae at sa mga hot spring nito.
Ang beach na nakaharap sa Gwangan Bridge ang paboritong tagpuan ng Busan sa gabi. Ang dobleng-palapag na suspension bridge, mga pitong kilometro ang haba, ay umiilaw sa nagbabagong kulay pagdilim, at ang kalye sa likod ng buhangin ay puno ng mga bar, café at restawran ng pagkaing-dagat, marami ang may bintana sa itaas na nakaharap sa tubig. Sa maiinit na gabi, nakaupo ang mga tao sa beach na may inumin mula sa convenience store, tumutugtog ang mga musikero sa kalye sa pasyalan, at bata at halo-halo ang mga tao.
Ang sentrong sangandaan ng lungsod, kung saan nagtatagpo ang dalawang linya ng subway, at ang pinakamasiglang distrito ng nightlife. Sa ilalim ng mga kalye ay may mahabang arcade ng pamilihan sa ilalim ng lupa; sa itaas, isang siksik na network ng mga restawran, pub, karaoke room, club at ihawan na bukas hanggang hatinggabi ang nananatiling buhay hanggang madaling-araw, lalo na tuwing katapusan ng linggo. Ang kalapit na Jeonpo-dong, dating distrito ng mga tindahan ng kasangkapan at hardware, ay puno na ngayon ng mga independiyenteng café at maliliit na bar.
Itinuturing ang Busan na pinakamasugid na lungsod ng baseball sa Korea, at ang home game ng Lotte Giants sa Sajik Stadium ay isang maingay at sama-samang pagdiriwang. Sabay-sabay na kumakanta ang mga fan sa buong siyam na inning, may sigaw para sa halos bawat manlalaro, at sa huling bahagi ng laro ay nakikisabay ang buong istadyum sa lumang awit na Busan Galmaegi, ang hindi opisyal na himno ng lungsod. Mura ang tiket, at bahagi ng ritwal ang pritong manok sa bleachers.
Itinatag noong 1996, naging isa ito sa pinakamahahalagang film festival sa Asya at sinasakop nito ang lungsod nang mga sampung araw tuwing taglagas, karaniwan sa unang bahagi ng Oktubre. Nakatuon ang mga palabas sa Busan Cinema Center sa Centum City, na may napakalaking cantilevered na bubong, at maraming pelikula ang ipinapalabas na may English subtitles. Abot-kaya ang tiket sa mga karaniwang palabas at bukas sa lahat.
Minsan sa isang taon, karaniwan sa taglagas, ginaganap sa Gwangalli Beach ang isa sa pinakamalalaking fireworks display sa Korea, na pinapaputok mula sa mga barge sa tubig at mula mismo sa Gwangan Bridge. Daan-daang libong tao ang pumupuno sa beach at sa mga kalye at burol sa paligid, kaya dumating nang maaga sa hapon o maghanap ng puwesto sa mas malayong bahagi ng baybayin.
Magsimula sa dwaeji gukbap, isang malagatas na sabaw ng buto ng baboy na may kanin, na kinakain sa anumang oras. Sa tag-init, subukan ang milmyeon, makunat na noodles na trigo sa napakalamig na sabaw, na nilikha ng mga refugee mula sa hilaga noong digmaan. Ang Busan din ang tahanan ng eomuk, fish cake, na ibinebenta sa napakaraming hugis sa mga tindahang mas mukhang panaderya, at sa Nampo-dong ang meryenda sa kalye ay ssiat hotteok, isang malutong at matamis na pancake na may palamang buto at arnibal.
Bahagi ng Galmaetgil, ang network ng mga daanang panlakad sa baybayin ng Busan, sinusundan ng Igidae trail ang mga gubat na bangin sa pagitan ng Oryukdo at ng panig ng Gwangalli, na may tanaw sa tulay at sa skyline ng Haeundae sa kabila ng tubig. Inaabot ito ng dalawa hanggang tatlong oras. Magsimula o magtapos sa Oryukdo Skywalk, isang plataporma na salamin ang sahig sa itaas ng mga bangin sa puntong, ayon sa lokal na tradisyon, nagtatagpo ang silangan at timog na baybayin ng Korea.
Ang kabisera ng kaharian ng Silla sa loob ng halos isang libong taon ay mga kalahating oras mula sa Busan sakay ng mabilis na KTX train, o mga isang oras sa intercity bus. Ang mga maharlikang punso ng libingan, ang Templo ng Bulguksa at ang grotto ng Seokguram ay mga UNESCO World Heritage Site, at madaling libutin ang mababa at luntiang sentro sakay ng inupahang bisikleta.
Nakatayo ang Busan sa mga natural na hot spring. Ang Dongnae, sa hilaga ng lungsod, ay bayang paliguan na sa loob ng maraming siglo at tahanan ng Heosimcheong, isa sa pinakamalalaking paliguan sa bansa; sa Centum City, nag-aalok ang Spa Land sa loob ng department store na Shinsegae ng mga pool ng mainit na bukal, sauna at pahingahan sa modernong kapaligiran. Hiwalay ayon sa kasarian ang mga paliguan at ginagamit nang walang swimsuit, matapos maligo nang mabuti.
Binuksan ang Songdo, sa kanluran ng lumang daungan, noong 1913 bilang unang pampublikong beach ng Korea. Ngayon ay may cable car na tumatawid sa look nang mataas sa ibabaw ng tubig, ang ilang kabina ay salamin ang sahig, at isang kurbadong daanan na tinatawag na Cloud Trail ang umaabot sa ibabaw ng mga alon. Mas tahimik at mas lokal itong beach kaysa sa Haeundae.
Ang tagsibol, mula Abril hanggang unang bahagi ng Hunyo, at ang taglagas, mula Setyembre hanggang Nobyembre, ang pinakakomportableng panahon, na may banayad na temperatura, maaliwalas na langit at pinakamainam na kondisyon para sa hiking at mga daanang pambaybayin. Namumulaklak ang cherry blossoms sa huling bahagi ng Marso o unang bahagi ng Abril, medyo mas maaga kaysa sa Seoul, at kapwa sa taglagas ang film festival at ang fireworks festival. Mainit at maalinsangan ang Hulyo at Agosto, pinakasiksikan ang mga beach at puspusan ang opisyal na panahon ng paglangoy; karaniwang nagsisimula ang tag-ulan sa huling bahagi ng Hunyo, at posible ang mga bagyo sa huling bahagi ng tag-init. Mas banayad at mas maaraw ang taglamig kaysa sa karamihan ng Korea.
Malayo ang abot ng Busan sa kahabaan ng baybayin, kaya mas malalaki ang distansya kaysa sa itsura nito sa mapa. May apat na linya ang subway, nakakonekta sa isang light rail papuntang Gimhae International Airport at sa isang commuter railway na umaakyat sa silangang baybayin patungong Gijang; nasa Korean at English ang mga karatula at anunsyo. Gumagana ang mga rechargeable na transport card tulad ng T-money sa subway, bus at maraming taxi, gaya sa buong Korea. Nararating ng mabilis na KTX train ang Seoul mula sa Busan Station sa mga dalawa't kalahating oras, at may mga ferry mula sa international passenger terminal papuntang Fukuoka at iba pang daungan sa Japan.
Korean ang wika, at ang diyalekto ng Busan – mas mabilis, mas malakas at may natatanging tumataas at bumababang intonasyon – ay sikat sa buong bansa; maaaring tunog-bastos ang mga lokal kahit mabait sila. Ginagamit ang English sa mga hotel, sentro ng impormasyon para sa turista at ng maraming kabataan, pero hindi kasinlawak ng sa Seoul, kaya malaking tulong ang translation app at ilang salita tulad ng annyeonghaseyo (kumusta) at gamsahamnida (salamat). Karaniwang nakikisalamuha ang mga Koreano nang pangkatan habang kumakain at umiinom, at ang pagbuhos ng inumin para sa iba sa halip na para sa sarili ay maliit na kagandahang-asal na napapansin sa bawat mesa.
Sa Haeundae at Gwangalli tumutuloy ang karamihan sa mga bisita at doon natural na nagkakasalubong ang mga dayuhan, sa mga beach bar, café at guesthouse. Ang mga kalye sa paligid ng Kyungsung University–Pukyong National University station, malapit sa Gwangalli, ay puno ng mga bar ng estudyante at matagal nang paborito ng mga guro ng English at internasyonal na estudyante sa lungsod; ang Seomyeon ang isa pang sentrong tagpuan. Ang mga gabi ng palitan ng wika, mga grupong nagha-hiking papuntang Geumjeongsan at Jangsan, at ang pag-surf sa Songjeong Beach ay karaniwang paraan para makakilala ng tao, at madaling mahanap sa mga lokal na grupo.
Oo. Napakaligtas nito, maayos ang koneksyon ng pampublikong transportasyon at puno ng mga gawaing bagay na gawin nang mag-isa – mga daanang pambaybayin, palengke, templo at beach. Mas karaniwan na ngayon ang kumain nang mag-isa sa Korea, at ang mga putaheng tulad ng dwaeji gukbap ay madalas kinakain ng isang tao sa counter.
Magandang simula ang tatlong araw: isa para sa Haeundae at sa templong nasa tabing-dagat, isa para sa Nampo-dong, Jagalchi, Gamcheon at Yeongdo, at isa para sa Gwangalli, Seomyeon at isang lakad sa baybayin. Magdagdag ng ikaapat na araw para sa Beomeosa at Geumjeongsan, o para sa day trip sa Gyeongju.
Maraming manlalakbay ang pumupunta sa dalawa, na pinagdurugtong ng mabilis na tren. Ang Seoul ang kabisera, mas malaki at mas mabilis, may mga palasyo, museo at mas internasyonal na nightlife; ang Busan ay mas mabagal at mas relaks, may mga beach, pagkaing-dagat at mga bundok na bumababa sa dagat.
Karaniwan itong mas mura kaysa sa Seoul. Mura ang pampublikong transportasyon, taxi, street food at lokal na restawran, at sulit ang pagkaing-dagat sa mga palengke. Ang mga hotel sa tabing-dagat sa Haeundae ang pangunahing gastos sa Hulyo, Agosto at habang may film festival, kaya mag-book nang maaga o tumuloy malapit sa Seomyeon o sa isang subway station na medyo nasa loob.
Oo, sa opisyal na panahon ng paglangoy tuwing tag-init, kapag may lifeguard na naka-duty at may marka ang mga lugar ng paglangoy; sa labas nito, para sa paglalakad ang mga beach. Pinakasikat ang Haeundae at Gwangalli, mas lokal ang Songdo at Dadaepo, at ang Songjeong ang lugar para sa mga baguhan sa surfing. May mga dikya sa ilang tag-init, kaya sundin ang mga bandila ng lifeguard.
Napakaligtas na lungsod ng Busan, kahit sa gabi, at ang parehong simpleng patakaran ang umiiral gaya saanman: sa unang pagkikita, magkita sa mataong pampublikong lugar, sabihan ang isang kaibigan kung saan ka pupunta at ayusin mo mismo ang pag-uwi mo. Masigla hanggang gabi ang mga pasyalan sa tabing-dagat, mga café at mga kalye sa paligid ng Seomyeon, kaya natural na tagpuan ang mga ito para sa unang pagkikita.