Ang Ankara ay ang kabisera ng Turkey sa talampas ng Anatolia, isang lungsod ng mga monumento, estudyante at mahahabang gabi sa café.
Mag-sign UpAng Ankara ang lungsod na nilalaktawan ng karamihan sa mga bumibisita sa Turkey, pero ito rin ang pinakamahusay na nagpapaliwanag sa modernong bansa. Isa itong maliit na bayan sa Anatolia sa ibabaw ng burol na may kuta sa tuktok nang gawin itong punong-tanggapan ni Mustafa Kemal Atatürk sa Digmaan ng Kalayaan, at noong 13 Oktubre 1923 ito ay naging kabisera ng bagong republika. Naglatag ang mga tagaplano ng malalawak na boulevard, parke at ministeryo sa paligid ng lumang bayan, at ngayon mahigit limang milyong tao ang nakatira rito. Mas malalim pa ang kasaysayan kaysa sa republika: pinupuno ng mga kayamanang Hittite at Phrygian ang isa sa pinakamahuhusay na museong arkeolohikal sa mundo, nakatayo pa rin ang isang templong Romano sa Ulus, at tinatanaw ng mga pader ng kastilyo ang mga kalyeng may bahay na Ottoman. Pero ang katangian ng Ankara ay nagmumula sa kasalukuyan nito. Lungsod ito ng mga kawani ng gobyerno, diplomat at higit sa lahat ng mga estudyante — narito ang ilan sa pinakakilalang unibersidad ng bansa — na nagbibigay dito ng bata, hindi nagmamadali at café-centered na ritmo. Mas tahimik ito at hindi gaanong turistiko kaysa Istanbul, mas mababa ang presyo, at dahil kakaunti ang bisitang nagtatagal, tunay na interesado ang mga tao sa mga nananatili.
Ang napakalaking mausoleo ni Atatürk, natapos noong 1953, ay nakatayo sa isang burol sa itaas ng lungsod na napapaligiran ng tahimik na parke. Lalapit ka sa pamamagitan ng Aslanlı Yol, isang mahabang daan na may hanay ng mga batong leon na istilong Hittite, na bumubukas sa isang malawak na plasa ng seremonya. Solemne at tahimik ang mausoleo mismo, at sa ilalim nito ay may malaking museo na nagkukuwento ng Digmaan ng Kalayaan at ng pagkakatatag ng republika. Libre ang pagpasok. Kung gusto mong maunawaan kung gaano kalalim ang damdamin ng mga Turko para kay Atatürk, ito ang lugar — magbihis nang magalang at maglaan ng hindi bababa sa dalawang oras.
Ang kuta sa tuktok ng burol ang pinakamatandang bahagi ng lungsod; ang mga pader nito ay itinayo at muling itinayo mula pa noong panahon ng mga Romano at Byzantine. Sa loob at paligid ng mga ito ay may maliit na komunidad ng matatarik na eskinita at mga naayos na bahay na Ottoman, na marami na ngayon ay café, tindahan ng handicraft at restawran na may terrace. Umakyat sa tuktok ng mga pader para sa malawak na tanawin ng buong lungsod, na lalo pang maganda sa hapon. Magsuot ng sapatos na hindi madulas — hindi pantay ang mga lumang bato at madulas pagkatapos ng ulan.
Sa ibaba mismo ng kastilyo, sa isang naayos na pamilihang may bubong at caravanserai ng Ottoman mula ika-15 siglo, sinusundan ng museong ito ang Anatolia mula Paleolitiko, sa Çatalhöyük, mga Hittite, Phrygian at Urartian, hanggang sa panahon ng mga Romano. Pinangalanan itong European Museum of the Year noong 1997, at pambihira ang koleksyon nito ng mga relief na Hittite at mga bagay mula sa Panahon ng Bronse. Sapat ang laki nito para sa isang umaga at natural na kapares ng kastilyo sa itaas.
Pinagtatabi ng lumang sentro ng Ankara ang mga patong ng kasaysayan ng lungsod. Ang Templo ni Augustus, katabi ng Moske ng Hacı Bayram Veli, ay may isa sa pinakamahusay na napanatiling kopya ng Res Gestae, ang sariling salaysay ng emperador tungkol sa kanyang mga nagawa. Malapit dito ang mga labi ng Paliguang Romano at ang unang gusali ng parlamento ng republika, na ngayon ay Museo ng Digmaan ng Kalayaan. Mas abala at mas tradisyonal ang Ulus kaysa sa mga distrito sa timog, may mga lumang tindahan, palengke at simpleng kainan.
Isang maliit na distrito ng mga naayos na kahoy na bahay na Ottoman sa dalisdis sa ibaba ng kastilyo, na muling binuhay nitong mga nakaraang taon. Ang mga kalye nito para sa naglalakad ay puno ng tea garden, café, maliliit na restawran at tindahang nagbebenta ng handicraft. Pinakamaganda ito sa gabi, kapag sinisindihan ang mga ilaw at pinupuno ng mga pamilya at estudyante ang mga terrace. Maaaring medyo parang set ng pelikula ang dating nito, pero kaaya-aya at madaling lugar ito para umupo nang isang oras.
Ang 125-metrong tore ng Atakule, binuksan noong 1989 sa isang burol sa katimugang distrito ng Çankaya, ay matagal nang simbolo ng modernong Ankara. Pagkatapos ng renobasyon, muli itong binuksan na may shopping center sa paanan at observation terrace at umiikot na restawran malapit sa tuktok, kung saan tanaw ang lungsod at ang mga burol sa paligid. Ang mga kapitbahayan sa paligid — Çankaya, Kavaklıdere at Gaziosmanpaşa — ay luntian, residensyal at kinaroroonan ng karamihan sa mga embahada.
Ang mahaba at mapunong avenue na dumaraan sa Kavaklıdere ang paboritong kalye ng Ankara para sa paglabas sa gabi. Nakahanay rito mula dulo hanggang dulo ang mga café, tindahan ng libro, restawran at bar na umaabot pa sa mga katabing kalye, at halo-halo ang mga tao: estudyante, batang propesyonal at mga dayuhan. Masigla pero bihirang magulo, at madali mong mapapalipas ang buong gabi mula hapunan hanggang kape at inumin nang hindi umaalis sa kalye.
Ang Kızılay ang abalang puso ng lungsod, kung saan nagtatagpo ang mga pangunahing boulevard at nagkukrus ang mga linya ng metro. Ang Sakarya Caddesi na para sa naglalakad at ang mga eskinita sa paligid nito ay siksik sa mga restawran ng isda, meyhane, beer hall at bar ng mga estudyante, marami ang may mesa sa labas. Tuwing weekend, siksikan, mura at maingay — ang lugar para makita ang kabataan ng Ankara na sama-samang lumalabas.
Sa distrito ng Bahçelievler, ang mahabang Ikapitong Kalye malapit sa Gazi University ay isa sa mga pangunahing tambayan ng mga estudyante sa lungsod. Nakahanay rito ang mga café, tindahan ng panghimagas, kaswal na restawran at pub na abala hanggang hatinggabi. Pang-estudyante ang presyo, relaks ang kapaligiran, at ipinapakita nito ang isang panig ng Ankara na hindi kailanman nakikita ng karamihan sa mga bisita.
Bilang kabisera, ang Ankara ang tahanan ng state theatre, ng state opera at ballet at ng Presidential Symphony Orchestra, na ang modernong concert hall na CSO Ada Ankara ay binuksan noong 2020 malapit sa Gençlik Parkı. May abalang concert hall din ang Bilkent University. Karaniwang mura ang tiket, at ang konsiyerto ay madaling planong pagsaluhan na hindi umaasa sa alak. Tingnan ang kasalukuyang programa, dahil karaniwang mula taglagas hanggang tagsibol ang mga season.
Ang malaking parke sa Ulus, na inilatag noong mga unang taon ng republika sa paligid ng isang artipisyal na lawa, ay naayos nitong mga nakaraang taon at ngayon ay nabubuhay pagdilim na may mga ilaw na fountain, light show, tea garden at maliit na amusement park. Naglalakad ang mga pamilya at magkasintahan hanggang gabi, lalo na tuwing tag-init. Libre ito, ligtas at magandang sulyap sa araw-araw na libangan ng Ankara.
Ang Eymir ay isang lawa sa makahoy na bakuran ng Middle East Technical University (ODTÜ), sa katimugang gilid ng lungsod. May daanang paikot sa tubig na sikat sa mga naglalakad, tumatakbo at nagbibisikleta, lalo na tuwing weekend; may mga simpleng café sa pampang. Ito ang pinakamadaling paraan para takasan ang trapiko at makita kung gaano karaming luntiang espasyo ang iniingatan ng lungsod sa paligid ng mga kampus nito. Ang Mogan Gölü sa Gölbaşı, medyo mas malayo sa timog, ay isa pang paboritong pasyalan sa tabi ng lawa.
Ang Ankara ang pinakamaginhawang lungsod para marating ang Cappadocia. Madalas umaalis ang mga intercity bus mula sa terminal ng AŞTİ papuntang Nevşehir at Göreme, isang biyaheng mga apat hanggang limang oras depende sa ruta at mga hintuan. Mas malaya ka kung uupa ka ng kotse pagdating doon. Maraming manlalakbay ang nananatili nang ilang araw sa Ankara bago magpatuloy sa mga fairy chimney at cave hotel — tingnan ang hiwalay naming pahina tungkol sa Cappadocia para sa rehiyon mismo.
Ang Ankara ang sentro ng high-speed rail network ng Turkey. Umaalis ang mga tren mula sa modernong istasyon katabi ng makasaysayang Ankara Garı papuntang Istanbul, Eskişehir, Konya at Sivas. Ang Eskişehir, isang masiglang lungsod ng estudyante na may sentro sa tabi ng ilog, ay madaling day trip, habang ang Konya, ang lungsod ni Rumi, ay mainam para sa isang magdamag. Mag-book nang maaga tuwing weekend at holiday, dahil napupuno ang mga tren.
Subukan ang Ankara tava, isang mabagal na niluto na putahe ng karne at kanin, ang malutong na Ankara simit mula sa nagtitinda sa kalye, at ang inihaw na karne, pide at lutong-bahay na pagkain sa mga lokanta ng Ulus. Gumagawa rin ang rehiyon ng Kalecik Karası, isang magaan na red wine mula sa mga ubasan sa hilagang-silangan ng lungsod, na makikita mo sa mahuhusay na restawran. Ang tanghalian sa isang abalang lokanta, kung saan ituturo mo lang ang gusto mo mula sa mga tray ng ulam ng araw, ay isa sa pinakamura at pinakamasarap na kainan sa lungsod.
Bukod sa Museo ng mga Sibilisasyon ng Anatolia, may ilang mas maliliit na museo sa paligid ng kastilyo na sulit sa isang hapon. Ang Rahmi M. Koç Museum, na nasa makasaysayang caravanserai ng Çengelhan, ay nagtatanghal ng mga bagay tungkol sa transportasyon, industriya at agham, at ipinapakita ng Erimtan Archaeology and Arts Museum ang mga natuklasan sa Anatolia sa modernong espasyo. Isabay ito sa mabagal na paglalakad pababa sa mga lumang eskinita papuntang Hamamönü.
Ang tagsibol, mula Abril hanggang unang bahagi ng Hunyo, at ang taglagas, mula Setyembre hanggang Oktubre, ang pinakamagagandang panahon: banayad ang araw, malamig ang gabi at pinakamasigla ang mga parke at terrace ng café. Nasa mataas na bahagi ng talampas ng Anatolia ang Ankara at may klimang kontinental, kaya mainit at tuyo ang tag-init, habang malamig at madalas mag-niyebe sa taglamig. Ang taon ng pag-aaral ang humuhubog sa mood ng lungsod — mula taglagas hanggang tagsibol, puno ang mga distrito ng estudyante, habang sa tag-init maraming estudyante ang umaalis at mas tahimik ang lungsod.
Malawak ang Ankara, kaya mas madalas kang gagamit ng pampublikong sasakyan kaysa sa isang siksik na lumang lungsod. Nagtatagpo sa Kızılay ang mga linya ng metro at ng Ankaray light rail at sakop nito ang sentro, Ulus at maraming panlabas na distrito; pinupunan ng mga bus ang iba. Ang rechargeable na AnkaraKart ay gumagana sa metro at mga bus. Nasa hilagang-silangan ng lungsod ang Esenboğa Airport, may shuttle bus at taxi papuntang sentro. Marami at mura ang taxi, pero maaaring mabigat ang trapiko tuwing rush hour. Ang mga intercity bus ay gumagamit ng terminal ng AŞTİ, at ang mga high-speed train ay umaalis mula sa central station.
Turkish ang wika. Maraming estudyante, batang propesyonal at kawani ng hotel ang nagsasalita ng Ingles, pero mas kaunti sa mga lumang tindahan at lokanta, kaya nakatutulong ang ilang salita — merhaba para sa hello, teşekkür ederim para sa salamat. Madalas inilalarawan ang mga taga-Ankara na mas mahiyain kaysa sa mga taga-Istanbul sa simula, at napakamapagpatuloy kapag nagsimula na ang usapan; karaniwan ang alukin ng tsaa. Moderno ang Turkey pero tradisyonal sa maraming paraan, at karaniwang mas maingat ang kilos ng magkasintahan sa publiko kaysa sa Kanlurang Europa.
Ang mga diplomat, internasyonal na estudyante at dayuhang akademiko ang bumubuo sa malaking bahagi ng komunidad ng mga expat sa Ankara, na nakatuon sa Çankaya, Kavaklıdere, Gaziosmanpaşa at sa paligid ng malalaking kampus ng ODTÜ, Bilkent at Hacettepe. Ang Tunalı Hilmi Caddesi at ang mga kalye sa paligid ng Kuğulu Park ang natural na tagpuan. Regular na nag-oorganisa ang mga estudyante ng Erasmus at exchange ng mga social night, at ang mga language exchange meet-up, hiking group at weekend trip palabas ng lungsod ay madadaling paraan para makakilala ng mga lokal at ng iba pang bagong dating.
Oo, lalo na kung gusto mong maunawaan ang modernong Turkey. Pangunahing pasyalan ang Anıtkabir, ang kuta at ang Museo ng mga Sibilisasyon ng Anatolia, at ipinapakita ng buhay-café at mga distrito ng estudyante ang isang panig ng bansa na hindi ipinapakita ng mga resort sa baybayin. Kakaunti ang turistang nagtatagal, kaya mas tunay at hindi gaanong siksikan ang pakiramdam.
Sapat na ang dalawang araw para sa Anıtkabir, sa kastilyo, sa museo at sa isang gabi sa Tunalı Hilmi. Sa ikatlong araw, maidaragdag mo ang Eymir Gölü, ang mas maliliit na museo o isang day trip sa high-speed train papuntang Eskişehir bago magpatuloy.
Napakalaki ng pagkakaiba nila. Ang Istanbul ay malawak, makasaysayan at internasyonal, na ang Bosphorus ang puso; ang Ankara ay planadong kabisera, mas tahimik at mas pang-araw-araw, may mas kaunting turista at mas mababang presyo. Maraming manlalakbay ang bumibisita sa dalawa — mga apat at kalahating oras ang high-speed train sa pagitan nila.
Madalas ang mga bus mula sa terminal ng AŞTİ papuntang Nevşehir at Göreme, mga apat hanggang limang oras ang biyahe, at sikat na alternatibo ang pag-upa ng kotse. Walang direktang tren papunta sa puso ng Cappadocia. Ipinapaliwanag ng hiwalay naming pahina tungkol sa Cappadocia kung ano ang gagawin pagdating mo.
Sa pamantayan ng Europa, abot-kaya ito at karaniwang mas mura kaysa Istanbul. Mura ang pampublikong sasakyan, tsaa, simit at pagkain sa lokanta, at pinananatiling mababa ng mga distrito ng estudyante ang presyo. Mas mahal ang mga imported na inumin at internasyonal na restawran sa Çankaya.
Sa pangkalahatan, ligtas na lungsod ang Ankara, at pareho ang mga simpleng patakaran gaya saanman: sa unang pagkikita, pumili ng mataong pampublikong lugar, sabihin sa isang kaibigan kung saan ka pupunta at ayusin mo ang sarili mong sasakyan. Nananatiling masigla hanggang gabi ang Tunalı Hilmi, Kuğulu Park, Hamamönü at ang mga terrace ng café sa paligid ng kastilyo, kaya natural na lugar ang mga ito para sa unang pagkikita.