ยกยาการ์ตา

ฤดูแล้ง ราวเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการมาเยือน อากาศแดดดี เช้าเย็นสบาย และมองเห็นภูเขาไฟเมอราปีได้ชัด แม้เดือนกรกฎาคมและสิงหาคมจะมีนักท่องเที่ยวทั้งในประเทศและต่างชาติมากขึ้น ฤดูฝนตั้งแต่พฤศจิกายนถึงมีนาคมมีฝนตกหนักในช่วงบ่าย แต่ตอนเช้ามักแจ่มใส ทิวทัศน์เขียวขจี และราคาถูกลง อากาศอบอุ่นตลอดปี กลางวันมักอยู่ที่ราวสามสิบองศา ช่วงเดือนรอมฎอนเมืองจะเงียบลงในตอนกลางวันและคึกคักหลังพระอาทิตย์ตก ส่วนช่วงวันหยุดอีดการเดินทางและโรงแรมจะแน่นมาก

ท่าอากาศยานนานาชาติยกยาการ์ตาอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกราวสี่สิบห้ากิโลเมตร และรถไฟสนามบินวิ่งถึงสถานีตูกูใจกลางเมืองในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แอปเรียกรถอย่างโกเจ็กและแกร็บเป็นวิธีเดินทางที่ง่ายที่สุด มีทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์รับจ้าง และราคาไม่แพง รถบัสทรานส์จกจาวิ่งในเส้นทางหลัก ส่วนสามล้อปั่นเบจักและรถม้าอันดงเหมาะสำหรับนั่งระยะสั้นในเมืองเก่า ควรตกลงราคาก่อน รถไฟเชื่อมจกจากับโซโล จาการ์ตา และสุราบายา และการจ้างคนขับรถเป็นทางเลือกที่สะดวกสำหรับไปบุโรพุทโธและชายฝั่ง

ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาราชการ และในชีวิตประจำวันผู้คนพูดภาษาชวา ภาษาอังกฤษใช้กันทั่วไปในหมู่นักศึกษา คนรุ่นใหม่ และธุรกิจท่องเที่ยว การพูดภาษาอินโดนีเซียสักสองสามคำ เช่น เตอริมากาซิห์ ที่แปลว่าขอบคุณ ได้รับการต้อนรับเสมอ และคำว่ามาตูร์นูวุนในภาษาชวาจะเรียกรอยยิ้มได้ ชาวจกจาขึ้นชื่อเรื่องความอ่อนโยน สุภาพ และพูดอ้อม ๆ การขึ้นเสียงหรือแสดงความใจร้อนจะไม่เป็นที่ยอมรับ คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม จึงควรแต่งกายสุภาพที่วัด พระราชวัง และในหมู่บ้าน ใช้มือขวาในการยื่นและรับของ และคาดไว้ว่าแอลกอฮอล์มีบทบาทในการเข้าสังคมน้อยกว่ากาแฟ

ปราวิโรตามัน ทางใต้ของพระราชวัง เป็นย่านหลักของนักเดินทาง มีเกสต์เฮาส์ คาเฟ่ บาร์ และสตูดิโอโยคะ โซสโรวีจายัน ตรอกข้างมาลิโอโบโร เป็นย่านแบ็กแพ็กเกอร์ที่เก่ากว่า ถนนรอบมหาวิทยาลัยกาจาห์มาดาและย่านเซอตูรันทางทิศเหนือเต็มไปด้วยคาเฟ่ของนักศึกษา ซึ่งนักศึกษาแลกเปลี่ยนต่างชาติและผู้เรียนภาษามาพบปะกัน คลาสบาติกและกาเมลัน คอร์สทำอาหาร งานเปิดนิทรรศการศิลปะ และทัวร์กลุ่มไปเมอราปีหรือชายฝั่ง เป็นวิธีง่าย ๆ ในการรู้จักผู้คน และการพบปะแลกเปลี่ยนภาษาก็เป็นเรื่องธรรมดาในเมืองที่มีนักศึกษามากมายขนาดนี้