Sapporo to zaśnieżona stolica północnej Japonii, spokojna siatka szerokich ulic, gdzie zarówno długie zimy, jak i chłodne, zielone lata są powodem, by wyjść z domu.
Zarejestruj sięSapporo jest stolicą Hokkaido, najdalej na północ położonej z głównych wysp Japonii, i jak na japońskie warunki młodym miastem. Zaplanowano je pod koniec XIX wieku na regularnej siatce, więc ulice są szerokie, kwartały ponumerowane, a zgubić się jest prawie niemożliwe. Park Odori przecina centrum jak długa zielona wstęga, na końcu wielu ulic widać góry, a stoki narciarskie zaczynają się niecałą godzinę od centrum. Miasto gościło Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 1972 roku, a zima wciąż jest jego najsłynniejszą porą roku: co roku w lutym Festiwal Śniegu wypełnia centrum ogromnymi rzeźbami ze śniegu i lodu. Ale lato to równie dobry powód, by przyjechać – z chłodnymi, suchymi dniami, ogródkami piwnymi w parku i kwiatami wszędzie, podczas gdy reszta Japonii jest gorąca i wilgotna. Sapporo to także miasto jedzenia: ramen miso, grillowana jagnięcina, curry w zupie, świeże owoce morza i piwo noszące jego nazwę. Dla odwiedzających łączy bezpieczeństwo i sprawność Japonii z bardziej wyluzowaną, przestronną i swobodną atmosferą niż Tokio czy Osaka.
Park o długości około półtora kilometra, który przecina centrum ze wschodu na zachód i dzieli miasto na część północną i południową. Zmienia się całkowicie wraz z porami roku: bzy i tulipany wiosną, fontanny, ogródki piwne i festiwale latem, stoiska z jedzeniem jesienią, iluminacje na początku zimy, a w lutym główne rzeźby Festiwalu Śniegu. Na jego wschodnim krańcu stoi wieża telewizyjna Sapporo, z której tarasu widokowego widać cały park. To naturalne miejsce spotkań w mieście.
Zalesiona góra na południowo-zachodnim skraju miasta, na którą wjeżdża się kolejką linową, a potem małą kolejką szynowo-linową na sam szczyt. Z góry cała siatka Sapporo rozciąga się aż do morza, a po zmroku staje się jednym z najsłynniejszych nocnych widoków w Japonii. Taras na szczycie jest ulubionym miejscem par, a zachód słońca, gdy zapalają się światła, to najlepszy moment. Przystanek tramwajowy w pobliżu kolejki ułatwia dojazd z centrum.
Biała drewniana Wieża Zegarowa powstała w 1878 roku dla szkoły rolniczej, z której wyrósł później Uniwersytet Hokkaido. To jeden z symboli miasta i pamiątka jego wczesnej architektury pod wpływem amerykańskim. Jest niewielka i wielu gości dziwi się, jak skromnie wygląda, ale łatwo połączyć ją z pobliskim dawnym gmachem rządu Hokkaido z czerwonej cegły i spacerem po ulicach centrum. Oba miejsca są kilka minut pieszo od parku Odori i dworca Sapporo.
Duży, otwarty kampus kilka minut pieszo od dworca Sapporo, z trawnikami, strumieniami, starymi drewnianymi budynkami i długimi alejami drzew. Wstęp jest wolny, a miejsce przypomina bardziej park niż uczelnię. Pod koniec października i na początku listopada aleja miłorzębów staje się jaskrawożółta i należy do najczęściej fotografowanych jesiennych widoków w mieście. Aleja topoli i pomnik Williama S. Clarka, amerykańskiego nauczyciela słynącego ze słów „Młodzi, bądźcie ambitni”, to kolejne charakterystyczne punkty.
Na zachód od centrum duży park ze starymi drzewami prowadzi w górę do chramu Hokkaido, najważniejszego chramu shintō na wyspie. Wiosna przychodzi tu późno, zwykle około początku maja, a park jest jednym z ulubionych miejsc mieszkańców do podziwiania kwitnących wiśni. Otaczająca go dzielnica Maruyama to przyjemna okolica mieszkalna z kawiarniami, piekarniami i małymi restauracjami, a zoo i leśne ścieżki góry Maruyama są tuż obok.
Ogromny park na północno-wschodnim skraju miasta zaprojektowany przez japońsko-amerykańskiego rzeźbiarza Isamu Noguchiego, który zamienił dawne wysypisko śmieci w krajobraz geometrycznych wzgórz, szklanej piramidy, morskiej fontanny i rozległych trawników. To miejsce z szerokim niebem i niewielkimi tłumami, najłatwiej dojechać tu metrem i autobusem, a latem świetnie jeździ się tu na rowerze. Zimą część parku zamienia się w śnieżny plac zabaw do biegania na nartach i zjazdów na sankach.
Największa dzielnica nocnego życia w północnej Japonii, kilka przecznic na południe od parku Odori, rozpoznawalna po gigantycznych neonach na głównym skrzyżowaniu. Tysiące restauracji, izakai, barów, sal karaoke i klubów wypełniają budynki, często na kilku piętrach. Jak dzielnice rozrywki na całym świecie ma też swoją stronę czerwonych latarni, ale główne ulice są ruchliwe, dobrze oświetlone i bezpieczne. Podczas Festiwalu Śniegu aleję przecinającą Susukino zdobią podświetlane rzeźby z lodu.
Sapporo jest ojczyzną ramenu miso, a miska zjedzona późnym wieczorem to część każdego wyjścia. Wąska uliczka Ramen Yokocho w Susukino od dziesięcioleci jest pełna maleńkich barów z ramenem, a słynne lokale są w całym mieście. Mieszkańcy kończą też wieczór parfait – deserowym rytuałem zwanym shime parfait, podawanym w kawiarniach otwartych do późna. Jedno i drugie to proste, tanie wspólne przeżycia.
Warzenie piwa w Japonii ma tu głębokie korzenie, a browar, który nadał piwu nazwę, założono w 1876 roku. Muzeum Piwa Sapporo w dawnej fabryce z czerwonej cegły opowiada tę historię i oferuje degustacje, a sąsiednie hale piwne serwują grillowaną jagnięcinę z piwem z beczki. Od połowy lipca do połowy sierpnia park Odori zamienia się w długi ogródek piwny pod gołym niebem – jedno z najbardziej towarzyskich wydarzeń roku.
Festiwal Śniegu w Sapporo na początku lutego to największe wydarzenie w mieście: rzeźby w parku Odori, rzeźby lodowe w Susukino i śnieżne zjeżdżalnie dla rodzin. W czerwcu festiwal Yosakoi Soran wypełnia ulice energicznymi zespołami tanecznymi. Lato przynosi ogródki piwne i święto chramu Hokkaido, a we wrześniu Sapporo Autumn Fest gromadzi w parku Odori stoiska z jedzeniem z całego Hokkaido. Festiwale to chwile, gdy mieszkańcy są najbardziej wyluzowani i otwarci.
Izakaya, japońska knajpa, w której zamawia się małe dania do dzielenia, to centrum wieczornego życia towarzyskiego. W Sapporo lokalnym przysmakiem jest „Czyngis-chan”, czyli jingisukan: jagnięcina i warzywa grillowane przy stole na żeliwnej płycie w kształcie kopuły. Restauracje są swobodne, głośne i zabawne, a wspólne grillowanie w naturalny sposób przełamuje lody.
Przez mniej więcej tydzień na początku lutego park Odori wypełniają śnieżne rzeźby, niektóre wielkości budynków, a w Susukino można oglądać delikatne lodowe rzeźby, które świecą nocą. Wstęp na główne place jest bezpłatny. Noclegi wyprzedają się z wielomiesięcznym wyprzedzeniem, więc warto rezerwować wcześnie. Ubierz się na siarczysty mróz i weź ciepłe buty, które trzymają się lodu – chodniki robią się bardzo śliskie.
Zacznij dzień od miski ryżu z owocami morza na targu Nijo przy parku Odori, na obiad spróbuj curry w zupie – wynalazku Sapporo z pikantnego bulionu z dużymi kawałkami warzyw i mięsa – a wieczorem zjedz ramen miso albo grillowaną jagnięcinę. Nabiał z Hokkaido słynie w całej Japonii, więc lody z automatu i desery serowe warto próbować o każdej porze roku.
Stare miasto portowe Otaru leży około czterdziestu minut pociągiem wzdłuż wybrzeża. Kanał otoczony kamiennymi magazynami, pracownie szkła, sklepy z pozytywkami i restauracje sushi sprawiają, że to klasyczna półdniowa wycieczka, a kanał jest szczególnie nastrojowy wieczorem, gdy zapalają się latarnie gazowe. Zimą festiwal Otaru Snow Light Path wypełnia kanał i ulice świecami.
Jozankei Onsen, uzdrowisko w zalesionej dolinie około godziny autobusem od centrum, to najprostsze miejsce, by spróbować japońskiego onsenu. Wiele hoteli sprzedaje jednodniowe wejściówki do swoich łaźni. Kąpiel odbywa się bez stroju kąpielowego i osobno dla kobiet i mężczyzn, po dokładnym umyciu się pod prysznicem. Jesienne kolory i śnieżne zimy sprawiają, że dolina jest piękna o każdej porze roku.
Puszysty śnieg Hokkaido słynie na całym świecie, a Sapporo jest jednym z nielicznych dużych miast ze stokami narciarskimi w zasięgu ręki. Do Sapporo Teine, gdzie rozgrywano konkurencje igrzysk w 1972 roku, i Sapporo Kokusai dojeżdża się autobusem lub pociągiem w około godzinę, a sprzęt można wypożyczyć. Niseko, najsłynniejszy ośrodek na wyspie, leży dalej, ale jest popularne przy dłuższych pobytach. Początkujący mogą w wielu ośrodkach brać lekcje po angielsku.
Sapporo ma dwie wspaniałe pory roku. Luty to czas Festiwalu Śniegu, z głębokim śniegiem i temperaturami często poniżej zera, a od grudnia do marca trwa sezon narciarski. Od czerwca do sierpnia jest chłodno i przyjemnie, z rześkimi, stosunkowo suchymi dniami, ogródkami piwnymi i festiwalami, a pola lawendy w środkowym Hokkaido są w zasięgu. Jesień, od końca września do początku listopada, przynosi kolorowe liście i potrawy z plonów. Wiosna przychodzi późno, wiśnie kwitną około początku maja. Zimą niezbędne są ciepłe, wodoodporne buty z dobrą przyczepnością.
Centrum jest rozplanowane na ponumerowanej siatce, co ułatwia chodzenie pieszo i znajdowanie adresów. Trzy linie metra i okrężna linia tramwajowa obejmują większość miasta, a jedna karta IC działa wszędzie. Zimą długie podziemne przejścia łączą dworzec Sapporo, Odori i Susukino, dzięki czemu można przejść przez centrum bez stawiania stopy na oblodzonych chodnikach. Pociąg pospieszny z lotniska Nowe Chitose dojeżdża do dworca Sapporo w około czterdzieści minut. Taksówki są czyste, bezpieczne i mają taksometry.
Językiem jest japoński. Angielski jest powszechny na tablicach, dworcach i w hotelach, rzadszy w małych restauracjach, gdzie pomagają menu ze zdjęciami i aplikacje do tłumaczenia. Mieszkańców Hokkaido często opisuje się jako bardziej wyluzowanych i mniej formalnych niż w dużych miastach na południu, bo wiele rodzin przybyło tu z innych części Japonii zaledwie kilka pokoleń temu. Uprzejmość ma znaczenie: w komunikacji miejskiej mówi się cicho, napiwków się nie daje, a proste arigato, czyli dziękuję, zawsze jest mile widziane. Wspólne posiłki, izakaye i festiwale to najłatwiejsze sposoby na rozpoczęcie rozmowy.
Większość gości nocuje w okolicy dworca Sapporo, Odori i Susukino, które dzieli niewielka odległość pieszo. Społeczność międzynarodową tworzą studenci i naukowcy Uniwersytetu Hokkaido, nauczyciele angielskiego i pracownicy turystyki, a zimą także wielu instruktorów narciarstwa i pracowników sezonowych. Spotkania wymiany językowej, międzynarodowe bary w Susukino, kluby narciarskie oraz duże letnie i zimowe festiwale to najłatwiejsze miejsca, by poznać zarówno mieszkańców, jak i innych podróżników.
Tak. Jest bardzo bezpieczne, łatwo się w nim zorientować dzięki siatce ulic i ma dobrą komunikację publiczną. Jedzenie w pojedynkę jest w Japonii zupełnie normalne, zwłaszcza przy ladzie z ramenem. Wycieczka kulinarna, lekcja jazdy na nartach czy festiwal to łatwy sposób na poznanie ludzi.
Dwa lub trzy dni wystarczą na park Odori, górę Moiwa, Susukino, muzeum piwa i targi. Warto dodać dzień na Otaru i kolejny na gorące źródło lub narty albo potraktować Sapporo jako bazę dłuższej podróży po Hokkaido.
Odbywa się co roku przez około tydzień na początku lutego. Dokładne daty organizatorzy ogłaszają z wyprzedzeniem, więc warto je sprawdzić przed rezerwacją i zarezerwować nocleg jak najwcześniej, bo miasto się zapełnia.
Zimno i bardzo śnieżnie. W styczniu i lutym temperatury w ciągu dnia zwykle oscylują wokół zera lub poniżej, a przez cały sezon spada kilka metrów śniegu. Z ciepłymi warstwami ubrań, czapką, rękawiczkami i butami z dobrą przyczepnością zwiedza się wygodnie, a podziemne przejścia bardzo pomagają.
Zdecydowanie. Gdy większość Japonii jest gorąca i wilgotna, w Sapporo jest chłodno i przyjemnie, z ogródkami piwnymi w parku Odori, festiwalami i zielonymi parkami. To także dobry punkt wypadowy na pola kwiatów i do parków narodowych Hokkaido.
Sapporo to bardzo bezpieczne miasto i obowiązują zwykłe rozsądne zasady: za pierwszym razem umów się w ruchliwym miejscu publicznym, powiedz komuś bliskiemu, dokąd idziesz, i sam zadbaj o powrót do domu. Park Odori, kawiarnie wokół dworca i główne ulice Susukino tętnią życiem do wieczora i są naturalnym miejscem na pierwsze spotkanie.