Santoryn to wulkaniczna wyspa białych wiosek przyklejonych do klifów nad zalaną kalderą, gdzie zachody słońca, wino i niespieszne wieczory sprawiają, że łatwo dzielić widok z kimś nowym.
Zarejestruj sięSantoryn to najbardziej wysunięta na południe wyspa Cyklad na Morzu Egejskim, a jej kształt opowiada jej historię. Około 3600 lat temu jedna z największych erupcji wulkanicznych w dziejach ludzkości wysadziła środek wyspy, a morze wdarło się do środka, tworząc kalderę, ogromną lagunę otoczoną klifami wysokimi nawet na trzysta metrów. Na jej krawędzi leżą wioski znane z każdej pocztówki: Fira, tętniąca życiem stolica; Firostefani i Imerovigli, spokojniejsze i położone wyżej; oraz Oia na północnym krańcu, słynna z zachodów słońca. Druga strona wyspy łagodnie opada ku plażom z czarnym i czerwonym piaskiem, winnicom i tradycyjnym wioskom w głębi lądu, takim jak Pyrgos i Megalochori. Santoryn jest mały, ma około osiemnastu kilometrów z końca na koniec, więc prawie wszędzie dojedziesz autobusem lub samochodem w mniej niż pół godziny. To także jedna z najczęściej odwiedzanych wysp w Grecji, a w pełni lata wioski nad kalderą zapełniają się w ciągu dnia pasażerami wycieczkowców. Sztuka polega na dobrym zaplanowaniu dnia: przejdź krawędzią kaldery wcześnie rano albo późnym wieczorem, gorące godziny spędź na plaży lub w winnicy i zatrzymaj się nieco z dala od najbardziej zatłoczonych uliczek. Wyspiarze są przyzwyczajeni do gości, życzliwi i praktyczni, a wielu młodych Greków i Europejczyków pracuje na wyspie w sezonie, co nadaje barom i klubom plażowym towarzyski, międzynarodowy charakter. Santoryn to również miejsce stworzone do dzielenia chwil: kieliszek miejscowego Assyrtiko o zachodzie słońca, wędrówka wzdłuż klifów czy rejs na wulkan to naturalne sposoby, by kogoś poznać. Poza lipcem i sierpniem wyspa staje się spokojniejsza i bardziej kameralna, a łatwiej znaleźć cichy taras z całą kalderą przed sobą.
Stolica wyspy spływa po klifie labiryntem białych uliczek, kościołów, sklepów i tarasów z widokiem na kalderę. To najbardziej ożywiona wioska, z największą liczbą barów, restauracji i nocnym życiem, i dobra baza, jeśli chcesz być w centrum wydarzeń. Ze starego portu poniżej, do którego zjeżdża się kolejką linową, schodzi oślą ścieżką lub pokonuje prawie sześćset stopni, wypływają łodzie na wulkan i do gorących źródeł. Muzeum Prehistorycznej Thery pokazuje znaleziska z miasta epoki brązu w Akrotiri, w tym delikatne malowidła ścienne.
Na północnym krańcu wyspy Oia to Santoryn niebieskich kopuł, wiatraków i domów-grot wykutych w skale. Najbardziej słynie z zachodu słońca, który latem co wieczór przyciąga tłumy do ruin zamku. Przyjdź rano albo po południu przespaceruj się tylnymi uliczkami, by nacieszyć się nią w spokoju, a potem zejdź schodami do zatoki Ammoudi, maleńkiego portu z tawernami rybnymi tuż nad wodą i skałami, z których kąpią się miejscowi.
Ścieżka długości około dziesięciu kilometrów biegnie krawędzią kaldery z Firy przez Firostefani i Imerovigli do Oii, z widokiem na lagunę i wulkaniczne wysepki przez całą drogę. Pierwsza połowa jest wybrukowana i łatwa; druga wspina się po otwartych grzbietach, a całość zajmuje trzy do czterech godzin. Wyrusz wcześnie rano, weź wodę i kapelusz, a na koniec zjedz obiad albo wykąp się w Oii. To jeden z najlepszych sposobów, by zobaczyć wyspę i porozmawiać po drodze.
Zasypane popiołem wulkanicznym około 1600 roku p.n.e. miasto epoki brązu Akrotiri często nazywa się Pompejami Morza Egejskiego. Pod ochronnym dachem spacerujesz ulicami wśród dwu- i trzypiętrowych domów, zaskakująco wyrafinowanych jak na swoje czasy. Niedaleko, kawałek pieszo, leży Czerwona Plaża z klifami z czerwonawej skały wulkanicznej, choć dostęp bywa ograniczany z powodu osuwisk.
Pyrgos, zbudowany wokół weneckiego zamku na wzgórzu pośrodku wyspy, to jedna z najlepiej zachowanych tradycyjnych wiosek, z cichymi uliczkami, kapliczkami i widokiem na całą wyspę. Pobliskie Megalochori ma placyk z tawernami pod drzewami i dawne winiarnie przy swoich uliczkach. Te wioski pokazują spokojniejszy, bardziej codzienny Santoryn, zwłaszcza wieczorem, gdy jednodniowi turyści już wyjadą.
Na południowo-wschodnim wybrzeżu długie plaże Perissy, Perivolos i Kamari mają ciemny wulkaniczny piasek, przejrzystą wodę i rząd barów plażowych, tawern i leżaków. Są bardziej wyluzowane i tańsze niż wioski nad kalderą, a mieszka tu wielu pracowników sezonowych i młodych podróżników. Między Kamari a Perissą wznosi się skała Starożytnej Thery z ruinami miasta z okresu klasycznego i rozległym widokiem na morze.
Obserwowanie, jak słońce zanurza się w kalderze, to wspólny rytuał wyspy. Oia jest najsłynniejszym miejscem, ale Imerovigli, Firostefani, latarnia w Akrotiri i wzgórze Pyrgos są równie piękne i znacznie mniej zatłoczone. Wielu ludzi rezerwuje stolik na tarasie albo zabiera butelkę wina na spokojny punkt widokowy. Gdy słońce znika, cała widownia często bije brawo.
Fira skupia nocne życie wyspy, od barów koktajlowych na tarasach nad kalderą po małe kluby w uliczkach za główną ulicą, otwarte do wczesnych godzin porannych. Latem publiczność jest młoda i międzynarodowa, a wielu barmanów i kelnerów to pracownicy sezonowi z całej Europy. Atmosfera jest swobodna i łatwo zacząć rozmowę przy barze.
W Perissie i Perivolos bary plażowe serwują drinki na leżakach w ciągu dnia, a o zachodzie słońca zamieniają się w małe imprezy z DJ-em. Atmosfera jest luźniejsza i tańsza niż w wioskach nad kalderą, a siatkówka plażowa, sporty wodne i grupy z hosteli ułatwiają poznawanie innych podróżników.
Santoryn ma tradycję winiarską sięgającą tysięcy lat. Krzewy winorośli rosną nisko przy ziemi, splecione w kształt kosza, by chronić się przed wiatrem; flagowe białe wino wyspy, Assyrtiko, jest rześkie i mineralne, a Vinsanto to słodkie wino z suszonych na słońcu winogron. Kilka winnic oferuje degustacje na tarasach z widokiem, a winna wycieczka to łatwe i przyjemne wspólne zajęcie.
Ze starego portu i zatoki Ammoudi wypływają łodzie na Nea Kameni, wulkaniczną wysepkę pośrodku kaldery, gdzie można wejść na krater, oraz do ciepłych źródeł Palea Kameni na kąpiel. Rejsy katamaranem po kalderze z przystankami na pływanie, kolacją i zachodem słońca na pokładzie cieszą się popularnością zarówno wśród par, jak i grup przyjaciół.
Szlak z Firy do Oii to klasyczna trasa, ale nawet krótki odcinek z Firostefani do Imerovigli daje spektakularne widoki. Spacer ramię w ramię wzdłuż klifów to spokojny sposób na spędzenie z kimś poranka, a po drodze nie brakuje kawiarni na postój.
Wypróbuj czarny piasek Perissy i Kamari, kamyki Vlychady z białymi klifami wyrzeźbionymi przez wiatr albo skały pod Oią w Ammoudi. Woda jest czysta i przejrzysta, a latem piasek bardzo się nagrzewa, więc weź klapki.
Sucha wulkaniczna gleba Santorynu rodzi małe pomidorki koktajlowe, białe bakłażany i żółty łuskany groszek zwany fava, obecne w wielu lokalnych potrawach. Warsztaty kulinarne i wycieczki smakowe, często połączone z wizytą w winnicy, to zabawny sposób, by poznać wyspę i ludzi, z którymi dzielisz stół.
Dwa stanowiska archeologiczne wyspy pokazują zupełnie różne epoki: miasto z epoki brązu zasypane przez erupcję i klasyczne miasto na górze między Kamari a Perissą. Razem to dobre pół dnia historii między plażowaniem.
Promy łączą Santoryn z pobliskimi wyspami, takimi jak Ios, Folegandros i Naksos, z których każda ma spokojniejszą i bardziej tradycyjną atmosferę. Dzień lub dwa razem na innej wyspie to dobry kolejny krok po pierwszym spotkaniu i sposób na ucieczkę przed letnimi tłumami.
Maj, czerwiec, wrzesień i początek października to najlepsze miesiące, z ciepłym morzem, długimi słonecznymi dniami i mniejszą liczbą turystów niż w pełni lata. Lipiec i sierpień są gorące, zatłoczone i drogie, a wioski nad kalderą zapełniają się w ciągu dnia pasażerami wycieczkowców. Od listopada do marca wiele hoteli i restauracji jest zamkniętych, promów jest mniej, a pogoda bywa wietrzna i chłodna, ale wyspa jest spokojna i dużo bardziej lokalna.
Santoryn ma lotnisko z lotami z Aten i w sezonie z wielu miast Europy oraz port promowy w Athinios z połączeniami do Pireusu i na inne wyspy. Lokalne autobusy jeżdżą z Firy do większości wiosek i plaż i są tanie, choć latem zatłoczone. Wynajęcie samochodu, quada lub skutera daje więcej swobody, ale drogi są wąskie, a parkowanie w wioskach nad kalderą trudne. Taksówek jest mało i warto rezerwować je z wyprzedzeniem.
Językiem miejscowym jest grecki, a angielski jest powszechny w turystyce. Kilka słów po grecku, jak kalimera na dzień dobry i efcharistó na dziękuję, zostanie docenionych. Grecy są serdeczni i gościnni, a rozmowy łatwo zaczynają się przy jedzeniu lub winie. Je się późno i wspólnie, a latem wieczory ciągną się długo po północy. Walutą jest euro.
Fira to miejsce spotkań nocnego życia i licznych młodych Europejczyków, którzy pracują na wyspie w sezonie letnim. Perissa i Kamari przyciągają backpackerów, gości hosteli i miłośników plaży, a Imerovigli i Oia upodobały sobie pary. Grupowe rejsy, wycieczki po winnicach, warsztaty kulinarne, grupy wędrowne na szlaku nad kalderą i bary plażowe na południowym wybrzeżu to proste sposoby na poznanie miejscowych i innych podróżników.
Tak, zwłaszcza jeśli zatrzymasz się w Firze, Perissie lub Kamari, gdzie są hostele, bary plażowe i wielu innych podróżników. Zajęcia grupowe, takie jak rejsy, wycieczki winiarskie i wędrówki, ułatwiają poznawanie ludzi.
Trzy, cztery dni wystarczą, by przejść wzdłuż kaldery, zwiedzić Akrotiri, poleżeć na plażach, popłynąć w rejs i zobaczyć kilka zachodów słońca. Dodaj dzień lub dwa, jeśli chcesz odwiedzić sąsiednią wyspę.
To jedna z droższych greckich wysp, zwłaszcza hotele z widokiem na kalderę latem. Możesz zaoszczędzić, nocując na południowym wybrzeżu, korzystając z lokalnych autobusów, jedząc w tawernach w głębi wyspy i podróżując w maju, czerwcu lub wrześniu.
Odwiedzaj Oię i Firę wcześnie rano lub późnym wieczorem, oglądaj zachód słońca z Imerovigli albo Pyrgos zamiast z Oii, a środek dnia spędzaj na plaży lub w winnicy. Największą różnicę robi podróż poza lipcem i sierpniem.
Od czerwca do września, gdy bary, kluby plażowe i rejsy są pełne, a na wyspie pracuje wielu młodych sezonowców. W maju i październiku atmosfera jest spokojniejsza i lepiej sprzyja niespiesznym, bardziej osobistym spotkaniom.
Santoryn to bezpieczna wyspa i obowiązują zwykłe zasady zdrowego rozsądku: za pierwszym razem umów się w ruchliwym miejscu publicznym, powiedz zaufanej osobie, dokąd idziesz, i sam zorganizuj powrót do hotelu. Uważaj po zmroku na ścieżkach wzdłuż klifów i na wąskich drogach, jeśli jeździsz skuterem. Fira i wioski nad kalderą tętnią życiem do późna i są naturalnymi miejscami na pierwsze spotkanie.