Punta Cana to obrzeżony palmami wschodni kraniec Dominikany, gdzie długie białe plaże spotykają się z ciepłą, rozkochaną w muzyce kulturą Karaibów.
Zarejestruj sięPunta Cana to potoczna nazwa całego wschodniego wybrzeża Dominikany — długiego łańcucha plaż w prowincji La Altagracia, który biegnie od Cap Cana na południu przez samą Punta Cana i Bávaro aż po Macao i Uvero Alto na północy. Większość odwiedzających przylatuje na tutejsze międzynarodowe lotnisko i zatrzymuje się w dużych kurortach all inclusive za rafą koralową, która utrzymuje wodę spokojną i turkusową. Łatwo spędzić cały tydzień, nie opuszczając hotelu, i dla wielu osób właśnie o to chodzi. Ale okolica nagradza tych, którzy wychodzą na zewnątrz: rybacka wioska El Cortecito i uliczki Los Corales w Bávaro, dzika plaża surfingowa w Macao, słodkowodne laguny w lesie i colmados — osiedlowe sklepiki, w których pije się zimne piwo, gra w domino i tańczy merengue i bachatę na chodniku. Dominikańczycy słyną z życzliwości i gadatliwości. Dalej rejsy na wyspę Saona i dzień w kolonialnym starym mieście Santo Domingo pokazują oblicze kraju, którego same plaże nie są w stanie pokazać.
Długa plaża Bávaro to serce okolicy: drobny, jasny piasek, palmy kokosowe i woda uspokojona przez rafę. Hotele zajmują dużą jej część, ale na Dominikanie plaże są publiczne, a odcinek wokół Los Corales i dawnej wioski rybackiej El Cortecito to miejsce, gdzie mieszają się miejscowi, zagraniczni mieszkańcy i podróżni na własną rękę. Małe restauracje, bary plażowe i stragany z rękodziełem stoją wprost na piasku, rybacy wciąż rano wyciągają łodzie na brzeg, a spacer brzegiem wody w dowolną stronę może trwać godzinami.
Na terenie kurortowym Puntacana, w pobliżu lotniska, prywatny rezerwat przyrody chroni fragment lasu tropikalnego z szeregiem słodkowodnych lagun zasilanych przez podziemną rzekę, znanych jako Oczy Indian. Między nimi prowadzi zacieniona ścieżka, a w niektórych lagunach można pływać w wodzie tak przejrzystej, że widać dno głęboko w dole. Rezerwatem zarządza fundacja zajmująca się ochroną wybrzeża, wstęp jest płatny, a w upale dnia to chłodna, cicha odmiana od plaży.
Na północ od Bávaro leży Macao, jedna z najbardziej naturalnie wyglądających plaż tego wybrzeża, z długimi odcinkami złotego piasku bez hoteli, zielonym cyplem i falami na tyle dużymi, że miejscowe szkoły surfingu prowadzą tu lekcje. Wycieczki buggy i quadami zatrzymują się tu często później w ciągu dnia, więc poranki są spokojniejsze. Prądy bywają silne — pływać warto tylko tam, gdzie pływają inni, i słuchać rad miejscowych.
Na południe od lotniska leży Cap Cana, duży prywatny kompleks z mariną, polami golfowymi, willami i restauracjami. Plaża Juanillo, łukowata zatoka z białym piaskiem i palmami, należy do najpiękniejszych na wybrzeżu. W pobliskim parku przygody Scape Park znajduje się Hoyo Azul, głęboko błękitne słodkowodne oczko u stóp wapiennego klifu, do którego prowadzi krótka ścieżka przez las. Wjazd do Cap Cana jest kontrolowany, więc warto wcześniej sprawdzić, jak można go odwiedzić.
Około godziny jazdy od Punta Cana, niedaleko La Romana, na klifie nad rzeką Chavón stoi rekonstrukcja szesnastowiecznej śródziemnomorskiej wioski, zbudowana z kamienia pod koniec dwudziestego wieku. Są tu brukowane uliczki, kościół, galerie, małe muzeum archeologiczne, szkoła projektowania i duży amfiteatr pod gołym niebem w stylu rzymskim, w którym odbywają się koncerty. To raczej zbudowana scenografia niż historyczne miasteczko, ale widok na zielony wąwóz rzeki późnym popołudniem jest naprawdę spektakularny.
Higüey, stolica prowincji, około czterdziestu pięciu minut w głąb lądu, to ruchliwe, zupełnie zwyczajne dominikańskie miasto, a jego wielka nowoczesna bazylika jest najważniejszym kościołem pielgrzymkowym w kraju. Jej wysoki betonowy łuk widać z daleka, a w środku znajduje się czczony wizerunek Matki Bożej z Altagracia, patronki kraju. 21 stycznia, w dniu jej święta, przybywają pielgrzymi z całej Dominikany.
Niewielka siatka ulic za plażą Los Corales to najbliższe, co okolica ma do dzielnicowego życia nocnego. Bary plażowe, pizzerie, restauracje z owocami morza i małe bary koktajlowe są w zasięgu krótkiego spaceru od siebie. Atmosfera jest raczej luźna niż szalona, i to najłatwiejsze miejsce poza kurortami, by zjeść kolację i napić się czegoś wśród ludzi, którzy nie są na wycieczce zorganizowanej.
Muzyka jest na Dominikanie wszędzie, a dwa jej rytmy, merengue i bachata, narodziły się właśnie tutaj i zostały uznane przez UNESCO za niematerialne dziedzictwo kulturowe. Wiele kurortów oferuje darmowe lekcje tańca, a miejscowe kluby grają jedno i drugie do późnej nocy. Dominikańczycy tańczą w parach i są wyrozumiali dla początkujących; przyjęcie zaproszenia do tańca albo uprzejme zaproszenie kogoś to naturalny sposób na poznanie ludzi.
Colmado to dominikański sklepik spożywczy na rogu, który wieczorem często zamienia się w miejsce spotkań: plastikowe krzesła na chodniku, głośna muzyka, lodowato zimne piwo Presidente i stoliki mężczyzn grających w domino. Zwyczajem jest dzielenie się dużą butelką piwa w gronie przyjaciół. W colmados i ich większych, bardziej rozrywkowych odmianach, zwanych colmadones, widać, jak spędzają wieczór sami Dominikańczycy.
Na większe wyjście okolica ma duże kluby i sale z pokazami akrobatycznymi, muzyką na żywo i tańcem do późna, a wiele kurortów ma własne dyskoteki i codzienne wieczorne show. Bilety do większych miejsc są drogie, więc przed zakupem warto porównać, co jest w cenie. Powrót najlepiej zorganizować przed rozpoczęciem wieczoru.
Baseball to narodowa pasja, a kraj wydał setki zawodników Major League. Mniej więcej od października do stycznia rozgrywana jest zawodowa liga zimowa, a najbliższa drużyna, Toros del Este, gra mecze u siebie w La Romana. Mecz jest głośny, tani i pełen muzyki i jedzenia.
Saona to duża, w większości niezabudowana wyspa w Parku Narodowym Cotubanamá u południowo-wschodniego wybrzeża. Wycieczki zwykle startują z rybackiej wioski Bayahibe, około półtorej godziny jazdy, wypływają katamaranem lub motorówką, zatrzymują się przy płytkim naturalnym basenie na otwartym morzu, gdzie woda sięga tylko do pasa, i spędzają popołudnie na plażach otoczonych palmami. Wyspa jest chroniona, więc wybierz licencjonowanego organizatora, nie wyjmuj rozgwiazd z wody i nastaw się na długi, ale niezapomniany dzień.
Stolica leży około trzech godzin jazdy stąd, a jej Miasto Kolonialne jest od 1990 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Założone w ostatnich latach piętnastego wieku, mieści pierwszą katedrę w obu Amerykach, pałac Alcázar de Colón zbudowany dla Diega, syna Krzysztofa Kolumba, twierdzę Ozama i deptak Calle El Conde. Wycieczka lub prywatny kierowca to najprostszy sposób, ale nocleg na miejscu pozwala zobaczyć, jak stare place ożywają wieczorem.
Rafa koralowa ciągnie się wzdłuż dużej części wybrzeża, a wycieczki ze snorkelingiem wypływają z plaż Bávaro na spokojne fragmenty rafy pełne tropikalnych ryb. Dla czystszej wody i lepszego nurkowania popularną wycieczką jednodniową jest wyspa Catalina koło La Romana, z rafami i podwodnymi ścianami blisko brzegu. Używaj kremu z filtrem bezpiecznego dla rafy i nigdy nie stawaj na koralu.
Fale w Macao nadają się dla początkujących, a tamtejsze szkoły surfingu prowadzą lekcje z deską w cenie. W głębi lądu wycieczki buggy i konne biegną gruntowymi drogami obok farm bydła, pól trzciny cukrowej i małych wiosek, często zatrzymując się przy basenie w jaskini i w gospodarstwie, by spróbować kawy, kakao i mamajuany, miejscowego trunku z rumu i wina, w którym macerują się kora i zioła.
Choć na kilka posiłków zostaw bufet. La bandera, narodowy obiad z ryżu, fasoli, duszonego mięsa i sałatki, podawany jest w małych lokalnych jadłodajniach zwanych comedores, a sancocho, sycący gulasz z mięsa i warzyw korzeniowych, to weekendowy faworyt. Na plaży szukaj smażonej ryby z tostones, chrupiącymi plastrami smażonego zielonego banana warzywnego, i zakończ świeżą wodą kokosową lub mocną dominikańską kawą.
Od grudnia do kwietnia trwa pora sucha i to najpopularniejszy okres, ze słonecznymi dniami, mniejszą wilgotnością i najwyższymi cenami, zwłaszcza w okolicach Bożego Narodzenia, Nowego Roku i Wielkanocy. Od maja do listopada jest goręcej i wilgotniej, z krótkimi, gwałtownymi tropikalnymi ulewami. Sezon huraganów na Atlantyku trwa oficjalnie od czerwca do listopada, a największe ryzyko przypada zwykle na sierpień–październik; bezpośrednie uderzenia nie są częste, ale warto śledzić prognozy i rozważyć ubezpieczenie podróżne. W cieplejszych miesiącach na niektóre plaże może napływać sargassum; sytuacja zmienia się z tygodnia na tydzień. Morze jest ciepłe przez cały rok.
Międzynarodowe lotnisko Punta Cana leży blisko większości kurortów, zwykle od piętnastu do czterdziestu pięciu minut jazdy samochodem. Nie ma metra ani kolei, a okolica rozciąga się na duże odległości. Główną opcją są taksówki ze stałymi stawkami według stref, więc cenę trzeba ustalić przed wejściem. Aplikacje przewozowe działają w niektórych miejscach, ale nie wszędzie. Lokalne busiki zwane guaguas jeżdżą głównymi drogami i są bardzo tanie, ale zatłoczone i nieformalne. Na wycieczki jednodniowe najwygodniejsze są wycieczki zorganizowane lub prywatny kierowca; można wynająć samochód, ale dominikański ruch wymaga pewności za kierownicą.
Językiem jest hiszpański, którym mówi się szybko i z mocnym karaibskim akcentem. W kurortach i strefach turystycznych wiele osób mówi po angielsku, ale poza nimi kilka słów po hiszpańsku robi dużą różnicę i jest przyjmowanych bardzo ciepło. Dominikańczycy są życzliwi, towarzyscy i szybko zaczynają rozmowę; muzyka, rodzina i baseball to częste tematy. Powitanie ma znaczenie — wchodząc do sklepu lub guagua, warto powiedzieć buenos días. Natarczywym sprzedawcom na plaży i nieoficjalnym przewodnikom należy odmawiać grzecznie, ale stanowczo.
W Bávaro, zwłaszcza w Los Corales, El Cortecito i w osiedlach za nimi, mieszka większość cudzoziemców, wielu z nich z Europy, Kanady i Stanów Zjednoczonych. Spotykają się w barach plażowych, na siłowniach, zajęciach surfingu i jogi, wymianach językowych i w internetowych grupach społecznościowych. Cap Cana i jej marina przyciągają zamożniejszą publiczność. Goście, którzy nigdy nie wychodzą z kurortu, poznają głównie innych gości.
Tak, przy odrobinie planowania. Wiele kurortów jest nastawionych na pary i rodziny, dlatego osoby podróżujące solo często wolą zatrzymać się w Bávaro koło Los Corales, gdzie restauracje, bary i plaża są w zasięgu spaceru. Zajęcia grupowe — rejsy, lekcje surfingu, kursy tańca i wycieczki jednodniowe — to najłatwiejszy sposób na poznanie ludzi.
Nie. Kurorty all inclusive dominują w okolicy i bywają opłacalne, ale są też apartamenty, małe hotele i pensjonaty, głównie w Bávaro. Pobyt na własną rękę oznacza jedzenie na mieście, zakupy w lokalnych sklepach i poznawanie większej liczby Dominikańczyków i mieszkańców, choć trzeba będzie częściej korzystać z taksówek.
Typowo od pięciu do siedmiu: kilka dni na plażach, dzień na wyspę Saona i, jeśli chce się zobaczyć więcej kraju, długi dzień lub nocleg w Santo Domingo.
Nie w kurortach i głównych strefach turystycznych, gdzie powszechnie mówi się po angielsku. Poza nimi podstawowy hiszpański bardzo się przydaje, a Dominikańczycy doceniają każdy wysiłek. Dolar amerykański jest szeroko akceptowany w strefach turystycznych, ale płacenie w peso dominikańskich często wychodzi taniej.
Pora sucha od grudnia do kwietnia jest najbardziej ruchliwa, z największą liczbą gości, wydarzeń i życia nocnego, a koniec roku i Wielkanoc są szczególnie żywe. W weekendy wychodzą sami Dominikańczycy, więc colmados, bary plażowe i kluby taneczne są najpełniejsze w piątkowe i sobotnie wieczory.
Strefy turystyczne są na ogół bezpieczne i obowiązują zwykłe rozsądne zasady: za pierwszym razem umów się w ruchliwym, publicznym miejscu, takim jak Los Corales czy marina w Cap Cana, powiedz znajomemu, dokąd idziesz, i sam zorganizuj taksówkę w obie strony. Pilnuj swojego drinka, nie pokazuj kosztowności i po zmroku unikaj odludnych plaż. W głównych strefach turystycznych działa wyspecjalizowana policja turystyczna.