Zarejestruj sie

Londyn

Londyn to trzydzieści wiosek, które zrosły się w jedno miasto — wybierz jedną i zostań w niej na cały dzień.

Zarejestruj sie
Photo: Marek Ślusarczyk (Tupungato) Photo portfolio / CC BY 3.0, via Wikimedia Commons

Londyn

Londyn nie ma jednego centrum tak, jak ma je Paryż czy Wiedeń. Ma za to Soho, Shoreditch, Peckham i Hampstead — każda z tych dzielnic ma własną główną ulicę, własne puby, własny pomysł na udany wieczór, a często też własny akcent. Próba zobaczenia wszystkiego w trzy dni kończy się serią rozmazanych stacji metra (Tube); wybranie dwóch dzielnic i porządne ich zwiedzenie daje prawdziwą podróż. Wspólnym mianownikiem wszystkich dzielnic jest pub — nie bar, lecz wspólny salon całej ulicy, gdzie zamawia się przy barze, obcy raczej stoją niż siedzą, a rozmowa z osobą obok jest czymś zwyczajnym, a nie natrętnym. To, w połączeniu z darmowym wstępem do niemal każdego ważnego muzeum, sprawia, że Londyn jest dla samotnego podróżnego dużo łatwiejszy, niż sugerowałaby jego wielkość.

Miejsca do odwiedzenia

South Bank i Thames Path

Nieprzerwany spacer nad rzeką od Westminsteru, obok London Eye, National Theatre, Tate Modern i Shakespeare's Globe, aż do Tower Bridge — całość zajmuje mniej więcej godzinę, jest płaska, darmowa i pełna ławek, straganów z książkami oraz kawiarenek pop-up. Ponieważ to raczej spacer niż cel sam w sobie, sprawdza się, gdy nie masz planu: możesz zatrzymać się w dowolnym miejscu, przejść przez most i znaleźć się zupełnie gdzie indziej. Najlepszą porą jest wieczór, kiedy budynki po drugiej stronie rzeki się rozświetlają, a cała trasa wypełnia się ludźmi robiącymi dokładnie to samo co ty.

Borough Market

Targ spożywczy pod kolejowymi łukami niedaleko London Bridge, działający w jakiejś formie od XII wieku. Sery, pieczywo, stragany z ostrygami i setki małych stoisk z jedzeniem stoją tu ramię w ramię, a większość sprzedawców najpierw daje coś do spróbowania. Najtłoczniej jest w piątki i soboty, najspokojniej w środku tygodnia przed południem. Co ważne dla samotnego podróżnego, to miejsce, w którym się stoi i je na stojąco, a nie siedzi przy stole, dzięki czemu łatwo przyjść samemu i łatwo zagadać kogoś przy straganie.

Hampstead Heath

Trzysta hektarów dzikich łąk i lasów na północy Londynu — bardziej dzikie niż park i wystarczająco duże, żeby naprawdę się zgubić. Z Parliament Hill roztacza się widok na całą panoramę miasta, stawy kąpielowe są czynne cały rok dla najbardziej zdeterminowanych, a Kenwood House na północnym krańcu to darmowa kolekcja sztuki w zabytkowej rezydencji. To miejsce, w którym londyńczycy na chwilę przestają być w Londynie, więc ludzie, których tu spotkasz, nie są turystami.

Shoreditch i Brick Lane

Dawna dzielnica tekstylna wschodniego Londynu, dziś miejsce z największym w mieście zagęszczeniem street artu, sklepów z ciuchami vintage, restauracji z curry i barów. W niedziele na Brick Lane rozciąga się rozległy targ, który wylewa się na okoliczne ulice, a mury zmieniają się na tyle często, że nawet stali bywalcy zatrzymują się, żeby je sfotografować. Jest tu głośno, młodo i surowo — zupełne przeciwieństwo Londynu z pocztówek — i to właśnie tutaj najpierw otwierają się nowe bary i restauracje w mieście.

Greenwich

Najlepiej dotrzeć tu łodzią rzeczną z centrum Londynu, dzięki czemu sama podróż staje się zwiedzaniem. W Greenwich znajdują się Royal Observatory z południkiem zerowym, żaglowiec Cutty Sark, kryty targ oraz park na wzgórzu z najpiękniejszym widokiem z powrotem na miasto. Całość jest wystarczająco kompaktowa na pół dnia, a jednocześnie na tyle oddzielona od centrum Londynu, że daje poczucie prawdziwej wycieczki, mimo że wciąż korzysta się z tej samej sieci komunikacyjnej.

Bezpłatne muzea narodowe

British Museum, National Gallery, Tate Modern, V&A, Natural History Museum i Science Museum — żadne z nich nie pobiera opłat za kolekcje stałe, co zmienia sposób, w jaki się z nich korzysta. Zamiast trzygodzinnego obowiązku możesz wejść na czterdzieści minut, zobaczyć jedno skrzydło i wyjść. Dzięki temu są najpewniejszym planem na deszczowe popołudnie w mieście i naprawdę bezstresowym miejscem, żeby kogoś poznać.

Gdzie wyjść

Pub

Najbardziej przydatna instytucja w Londynie dla podróżnego. Zamawia się przy barze zamiast czekać na obsługę, płaci się na bieżąco, a stanie ze szklanką w ręku jest normą — czyli nie ma stolika, przy którym trzeba utknąć, ani rachunku, na który trzeba czekać. Niedzielne popołudnia to czas na roast, długi, powolny posiłek, który wypełnia puby grupami siedzącymi tam godzinami. Puby zamykają się wcześniej niż bary w większości Europy, zwykle koło jedenastej, więc wieczory zaczynają się tu wcześniej, niż spodziewają się odwiedzający.

Teatry West Endu

Około czterdziestu teatrów skupionych na kilku uliczkach wokół Covent Garden i Shaftesbury Avenue, grających wszystko — od wieloletnich musicali po nowe sztuki. Bilety na ten sam dzień sprzedawane są w oficjalnej budce na Leicester Square oraz bezpośrednio w kasach, często ze sporym rabatem, a pojedyncze miejsca zdobyć jest dużo łatwiej niż pary — to zaleta dla podróżujących w pojedynkę. Spektakle trwają zwykle niecałe trzy godziny i kończą się na tyle wcześnie, że starcza czasu na drinka.

Muzyka na żywo w kameralnych miejscach

Londyńska scena muzyki na żywo jest najsilniejsza w miejscach na kilkaset osób: zapleczach pubów w Camden i Dalston, jazzowych piwnicach w Soho oraz wieczorach folkowych i open-mikach na całym wschodzie miasta. Ceny biletów na tym poziomie są niewygórowane, na większości wieczorów stoi się, a nikt nie sprawdza, czy przyszedłeś sam. To bardziej towarzyski sposób spędzenia wieczoru niż koncert w wielkiej hali, a przy tym znacznie tańszy.

Weekendowe targi

Każdy z nich ma inny charakter i inny dzień tygodnia. Columbia Road w każdy niedzielny poranek zamienia się w targ kwiatowy, tak zatłoczony, że idzie się w tempie osoby przed sobą. Broadway Market w Hackney działa w soboty i oferuje jedzenie oraz płyty. Portobello Road w Notting Hill w soboty to antyki. Wszystkie z natury sprzyjają rozmowie — stoisz w kolejce, przeglądasz stragany i wskazujesz rzeczy obok obcych ludzi, zamiast siedzieć naprzeciwko nich.

Wieczory nad rzeką i na dachach

Ciepłe wieczory wyciągają londyńczyków na zewnątrz w sposób, który zaskakuje osoby odwiedzające miasto po raz pierwszy. South Bank, Gabriel's Wharf, ścieżka wzdłuż kanału przy Broadway Market oraz tarasy wokół Coal Drops Yard w King's Cross zapełniają się zaraz po pracy. Kilka punktów widokowych na wysokości, w tym Sky Garden niedaleko Fenchurch Street, jest darmowych, ale wymagają wcześniejszej rezerwacji zamiast biletu — warto zarezerwować z tygodniowym lub dwutygodniowym wyprzedzeniem.

Rzeczy do zrobienia

Dokładnie zwiedź jedną dzielnicę

Londyn nagradza głębię, a nie liczbę odwiedzonych miejsc. Spędź całe popołudnie tylko w Spitalfields, Peckham albo Hampstead, a zapamiętasz to lepiej niż trzy dni zbierania punktów na mapie. Każda z tych dzielnic ma główną ulicę, targ, park i pół tuzina pubów w promieniu kilkuset metrów, więc można ją zwiedzać bez planu i nigdy nie być daleko od miejsca, w którym warto się zatrzymać.

Płyń rzeką zamiast jechać metrem

Autobus rzeczny Thames Clipper kursuje od Battersea do Woolwich i honoruje te same płatności zbliżeniowe co metro (Tube). Kosztuje ułamek ceny rejsu turystycznego, wozi raczej dojeżdżających do pracy niż grupy wycieczkowe i daje pełny widok na miasto od strony wody. Odcinek z Westminsteru do Greenwich jest najlepszy ze wszystkich.

Zarezerwuj darmowy widok z góry

Sky Garden przy 20 Fenchurch Street oraz taras przy Blavatnik Building w Tate Modern dają widok na panoramę miasta za darmo — pierwszy wymaga darmowego biletu zarezerwowanego wcześniej, drugi tylko windy. Oba są lepszą opcją niż płatne platformy widokowe i żadne z nich nie zajmuje więcej niż pół godziny.

Zjedz niedzielny obiad (Sunday roast)

Najbardziej niezawodnie towarzyski posiłek w brytyjskim tygodniu. Puby serwują go od około południa, aż się skończy, stoliki zapełniają się grupami zostającymi na całe popołudnie, a cała sala zwalnia tempo. W dobrze ocenianych miejscach warto zarezerwować stolik wcześniej — te najlepsze są pełne już o pierwszej — i liczyć raczej na dwie godziny niż jedną.

Wybierz się pociągiem na jednodniową wycieczkę

Oxford, Cambridge, Brighton, Bath i Windsor leżą od czterdziestu minut do półtorej godziny drogi od centralnych dworców Londynu, z pociągami co pół godziny i bez konieczności rezerwacji poza godzinami szczytu. Zwłaszcza Brighton — plaża, molo i wąskie uliczki — to łatwa ucieczka, gdy miasto zaczyna przytłaczać.

Świetne miejsca na pierwszą randkę

Warto wiedzieć

Najlepszy sezon

Najlepsze miesiące to maj, czerwiec i wrzesień: długie dni, czynne tarasy i parki oraz mniejsze tłumy niż w lipcu i sierpniu. Lato nie zawsze jest gorące, ale zawsze jest tłoczne, a ceny hoteli idą w górę razem z tłumami. Zimą już o czwartej po południu robi się ciemno, a pogoda bywa raczej szara niż mroźna, choć jarmarki bożonarodzeniowe i rozświetlony West End sprawiają, że grudzień wart jest osobnej wizyty. Deszcz pada tu często, ale rzadko mocno — większość londyńczyków nie nosi parasola i po prostu idzie dalej, a kurtka z kapturem sprawdza się lepiej niż parasol.

Transport

Płatność zbliżeniowa kartą bankową lub telefonem działa wszędzie — w metrze (Tube), autobusach, kolejce Overground, tramwajach i autobusach rzecznych — a system sam automatycznie ogranicza dzienną opłatę, więc nie trzeba kupować biletu okresowego ani karty Oyster. Autobusy są wolniejsze niż metro, ale widać z nich miasto, a do tego są tańszą opcją z niższym dziennym limitem. Centrum Londynu jest bardziej piesze, niż sugeruje mapa metra: z Covent Garden do Leicester Square idzie się jakieś cztery minuty. Nocne metro (Night Tube) kursuje na kilku liniach w piątki i soboty.

Język i poznawanie ludzi

Angielski, ale bardziej niż słownictwo liczy się rejestr wypowiedzi. Domyślnym trybem jest niedopowiedzenie: 'nieźle' oznacza pochwałę, 'trochę koszmar' może oznaczać poważny problem, a bezpośredni entuzjazm bywa odbierany jako odrobinę dziwny. Stanie w kolejce traktuje się poważnie, a wepchnięcie się to prawdziwe wykroczenie towarzyskie. Londyńczycy są znani z powściągliwości w komunikacji miejskiej i z gadatliwości w pubach — ta sama osoba, która unikała twojego wzroku w metrze, chętnie porozmawia godzinę przy barze. Nie odbieraj tego pierwszego zachowania jako chłodu.

Gdzie spotykają się podróżnicy i obcokrajowcy

Shoreditch, Dalston i Hackney na wschodzie skupiają największą mieszaną grupę młodych londyńczyków i długoterminowo mieszkających tu obcokrajowców. Camden przyciąga młodszy i bardziej zmienny tłum. Clapham i Battersea na południowym zachodzie to raczej międzynarodowi specjaliści po dwudziestce piątej. Jeśli szukasz bardziej zorganizowanych okazji do poznawania ludzi, wymiany językowe i wieczory z quizami odbywają się w większości dni roboczych w pubach w Strefie 2 (Zone 2), a kawiarnie coworkingowe wokół Old Street i King's Cross są pełne osób pracujących samotnie, które chętnie dadzą się przerwać.

Często zadawane pytania

Czy Londyn to dobre miasto do zwiedzania w pojedynkę?

Tak, z jednym zastrzeżeniem: jest zbyt duży, żeby błądzić bez planu. Wybierając jedną dzielnicę dziennie, wszystko staje się bardzo łatwe do ogarnięcia. Darmowe muzea, kultura pubów i transport kursujący do późna sprawiają, że samotne wieczory są proste, a nikt nie patrzy dziwnie na osobę siedzącą samą przy barze czy w galerii.

Jak drogi jest Londyn?

Noclegi i jedzenie na mieście są naprawdę drogie; reszta jest lepsza, niż sugerowałaby opinia o mieście. Każde ważniejsze muzeum jest darmowe, parki są darmowe, spacerowanie jest darmowe, a transport publiczny ma dzienny limit opłat. Lunch na targu, piwo w pubie i dzień podróżowania z płatnością zbliżeniową to skromny dzienny budżet — to hotele i kolacje w restauracjach naprawdę obciążają portfel.

Gdzie zaproponować pierwsze spotkanie z kimś?

Gdzieś centralnie, publicznie i z łatwą drogą wyjścia. Sprawdzają się: spacer po South Bank, muzeum albo pub bez głośnej muzyki — dzienne światło lub zatłoczone wnętrze, ludzie w pobliżu i stacja metra o kilka minut drogi. Sam ustal miejsce i powiedz znajomemu, dokąd się wybierasz.

W jakiej dzielnicy najlepiej się zatrzymać?

Strefa 1 (Zone 1) daje odległość spacerową do większości atrakcji, ale za najwyższą cenę. Dzielnice w Strefie 2 (Zone 2), takie jak Shoreditch, Islington, Clapham czy Bermondsey, kosztują wyraźnie mniej, wciąż leżą dziesięć do piętnastu minut od centrum metrem i sytuują cię tam, gdzie londyńczycy naprawdę mieszkają i piją. Przed rezerwacją sprawdź najbliższą stację — odległość piesza do przystanku metra liczy się bardziej niż kod pocztowy.

Czy trzeba coś rezerwować z wyprzedzeniem?

Bardzo niewiele, poza trzema wyjątkami: darmowymi biletami do Sky Garden, niedzielnym obiadem (Sunday roast) w dobrze ocenianym pubie i popularnymi spektaklami w West Endzie w weekend. Muzea, targi, parki i większość restauracji w środku tygodnia przyjmują bez rezerwacji.

Co odwiedzający najczęściej myli w kwestii Londynu?

Dwie rzeczy. Po pierwsze, nie doceniają odległości — mapa metra nie jest geograficzna i dwie stacje, które wyglądają na sąsiednie, mogą dzielić długą jazdą, podczas gdy inne dzieli zaledwie czterominutowy spacer. Po drugie, traktują powściągliwość jako niegrzeczność. Cicha część wagonu i niezadowolona z uśmiechu kolejka to konwencje, a nie ocena drugiej osoby, a to samo miasto jest zaskakująco łatwe do rozmowy, gdy stoisz przy barze.

Poznaj kogoś w Londyn

Zarejestruj sie

Inne destynacje

Pattaya Lisbon Barcelona Phuket Amsterdam Berlin Prague Manila