Hua Hin to spokojny królewski kurort nad Zatoką Tajlandzką, w którym wieczory należą do plaży i nocnych targów.
Zarejestruj sięHua Hin było pierwszym nadmorskim kurortem Tajlandii i do dziś przyjeżdża się tu raczej po to, by zwolnić, niż by imprezować. Na początku XX wieku południowa linia kolejowa z Bangkoku dotarła do tej wioski rybackiej w prowincji Prachuap Khiri Khan, a wkrótce potem rodzina królewska wybrała to wybrzeże na swoje letnie rezydencje: pałac Klai Kangwon, którego nazwa oznacza „daleko od trosk”, zbudował tu król Prajadhipok, a członkowie rodziny królewskiej spędzają czas w Hua Hin od tamtej pory. Za nimi przyjechały rodziny z Bangkoku, a potem cicha społeczność cudzoziemców zostających na dłużej. Dziś miasto ciągnie się kilometrami wzdłuż piaszczystej zatoki, od starego molo rybackiego w centrum po wzgórze Khao Takiab na południu. Z Bangkoku jedzie się tu drogą około trzech–czterech godzin; jest tu spokojniej i bardziej po tajsku niż w kurortach na wyspach, z dobrymi owocami morza, polami golfowymi, winnicami na wzgórzach i dwoma parkami narodowymi w zasięgu. Wieczory mają prosty rytm: spacer po piasku o zachodzie słońca, a potem kolacja przy straganie na targu, dzięki czemu łatwo być wśród ludzi bez żadnego planu.
Główna plaża ciągnie się na południe od centrum przez kilka kilometrów miękkiego piasku i płytkiej wody; rano jest spokojna, najwięcej ludzi jest późnym popołudniem, gdy spacerują rodziny, mijają się biegacze, a wzdłuż brzegu prowadzi się konie. Na północnym krańcu, u wylotu Naresdamri Road, stare drewniane molo i restauracje z owocami morza zbudowane na palach nad wodą to serce dawnej wioski. Przyjdź tu na spacer o zachodzie słońca, a zrozumiesz, dlaczego Tajowie przyjeżdżają na to wybrzeże od stu lat.
Czerwono-kremowy drewniany budynek dworca z królewskim pawilonem poczekalni to jeden z najczęściej fotografowanych dworców w Tajlandii i symbol miasta. Pochodzi z pierwszych lat XX wieku, gdy linia z Bangkoku przywiozła tu pierwszych gości, a pawilon zbudowano dla rodziny królewskiej i jej gości. Pociągi korzystają dziś z nowszego dworca obok, ale zabytkowy budynek zachowano i można go obejrzeć bezpłatnie. Najlepiej przyjść wcześnie rano lub późnym popołudniem, gdy światło jest miękkie, a ludzi niewielu.
Ten wdzięczny pałac letni między Hua Hin a Cha-am zbudowano w 1923 roku dla króla Vajiravudha. Jego złociste pawilony z drewna tekowego stoją na ponad tysiącu słupów i łączą je długie zadaszone galerie, przez które przepływa morska bryza – konstrukcja stworzona z myślą o upale i słonym powietrzu. Pałac jest otwarty dla zwiedzających i otoczony wielkim szacunkiem: trzeba ubrać się skromnie, z zakrytymi ramionami i kolanami, i stosować się do wskazówek personelu. To miejsce spokojne, eleganckie i jedno z najpiękniejszych na tym wybrzeżu.
Na niewielkim wzgórzu na południowym krańcu plaży, często nazywanym Wzgórzem Pałeczek, stoi świątynia, u jego stóp wielki stojący Budda zwrócony ku morzu, a z góry rozciąga się szeroki widok na zatokę aż po miasto. Mieszka tu też ruchliwe stado małp, więc jedzenie i okulary przeciwsłoneczne lepiej schować. Rybacka wioska pod wzgórzem i okoliczna plaża są spokojniejsze niż centrum, a podejście jest na tyle krótkie, że nadaje się na wieczorny spacer.
Około godziny jazdy na południe od miasta leży park, którego nazwa oznacza „góra trzystu szczytów”; jego wapienne wzgórza wyrastają wprost z bagien i morza. Najsłynniejszym miejscem jest jaskinia Phraya Nakhon: na plażę Laem Sala dociera się krótkim rejsem łodzią lub pieszo, a potem wspina się stromą ścieżką do małego królewskiego pawilonu wzniesionego w XIX wieku na wizytę króla Chulalongkorna, skąpanego w świetle pod zapadniętym sklepieniem jaskini. Warto wyruszyć wcześnie, zabrać wodę i włożyć porządne buty.
Największy park narodowy Tajlandii obejmuje zalesione wzgórza na zachód od Hua Hin i należy do kompleksu leśnego wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Z miasta najłatwiej dotrzeć do wodospadu Pala-U – ciągu kaskad i oczek wodnych wzdłuż leśnego szlaku, gdzie można zobaczyć motyle, dzioborożce i gibony. To całodniowa wycieczka z chłodną wodą, cieniem i krajobrazem zupełnie innym niż plaża, a droga prowadzi obok plantacji ananasów i małych wiosek.
Każdego wieczoru ulice wokół Dechanuchit Road w centrum wypełniają się straganami z jedzeniem, ubraniami i pamiątkami oraz restauracjami z owocami morza, które wykładają dzisiejszy połów na lodzie. Jest gwarno, wesoło i tanio, a najlepiej jeść tu, spacerując, wybierając kilka dań z różnych straganów i siadając przy wspólnym stole. Targ jest równie popularny wśród Tajów jak wśród cudzoziemców, więc to prawdziwy lokalny wieczór.
Weekendowy targ wieczorny niedaleko Khao Takiab, skupiony na sztuce i rękodziele, a nie na pamiątkach. Lokalni projektanci sprzedają ręcznie robione ubrania, biżuterię i obrazy, na małych scenach pod gołym niebem gra muzyka na żywo i odbywają się występy, a strefa jedzenia świetnie nadaje się do próbowania różnych dań. Atmosfera jest twórcza i swobodna, przychodzi wielu młodych Tajów, a wieczór łatwo tu spędzić na spacerze i rozmowie.
Wzdłuż plaży, zwłaszcza na południe od centrum, hotelowe bary plażowe i luźne restauracje nad brzegiem rozkładają o zachodzie słońca poduszki i niskie stoliki na piasku. Życie nocne w Hua Hin jest łagodniejsze niż w Bangkoku czy na wyspach i to tu toczy się jego większość: drink ze stopami w piasku, w niektóre wieczory akustyczna muzyka na żywo i szum morza.
Hua Hin od dawna łączy się z jazzem, a kilka hotelowych lounge'ów i barów w centrum oferuje muzykę na żywo, od jazzu i bluesa po tajski pop i akustyczne covery. Najwięcej dzieje się po zmroku na ulicach wokół Naresdamri Road. Scena jest mała i przyjazna, a łatwo znaleźć stolik, przy którym naprawdę można się usłyszeć.
W głębi lądu winnice na wzgórzach uprawiają winogrona na wina przystosowane do tropikalnego klimatu – zaskakujący widok w Tajlandii. Wizyta zwykle obejmuje spacer lub przejażdżkę między winoroślami, degustację i restaurację z widokiem na dolinę. Popołudnie tutaj, kończące się, gdy wzgórza robią się złote, to przyjemny wspólny plan z dala od wybrzeża.
Zacznij późnym popołudniem przy molo rybackim i idź po piasku na południe w stronę Khao Takiab. Spokojnym krokiem spacer trwa kilka godzin, prowadzi obok hoteli, cichych odcinków i bud z owocami morza i kończy się przy wzgórzu, gdy niebo zmienia kolor. Nic nie kosztuje, a pokazuje cały charakter miasta za jednym razem.
Hua Hin słynie w całej Tajlandii ze świeżych owoców morza. Warto spróbować grillowanych kalmarów, ryby gotowanej na parze z limonką i chili, krabów i krewetek w restauracjach na palach przy molo albo na nocnym targu, gdzie wybiera się rybę z lodu, a potem przyrządza się ją na miejscu. Przed zamówieniem zapytaj o cenę za kilogram, a posiłek będzie jednym z najlepszych momentów pobytu.
Stałe wiatry, które wieją wzdłuż tego wybrzeża przez większą część roku, uczyniły z Hua Hin jedno z najbardziej znanych miejsc do kitesurfingu w Tajlandii. Kilka szkół na plaży prowadzi lekcje dla zupełnie początkujących, z instruktorem i sprzętem. Nawet jeśli nie spróbujesz sam, kolorowe latawce nad wodą po południu są częścią krajobrazu.
To zalesione wzgórze na skraju miasta ma park, ścieżki spacerowe i kilka punktów widokowych na Hua Hin i morze. Wjedź lub wejdź na górę godzinę przed zachodem słońca, a zobaczysz pod sobą całą zatokę i światła miasta zapalające się o zmroku.
Płaskie drogi wzdłuż wybrzeża ułatwiają jazdę na rowerze, zwłaszcza w chłodniejszych miesiącach. Można ruszyć na północ do Cha-am, kurortu uwielbianego przez rodziny z Bangkoku w weekendy, albo na południe do Pranburi, gdzie plaże obsadzone sosnami i drewniane kładki wśród namorzynów są dużo spokojniejsze. Wypożycz rower w mieście i wyrusz wcześnie, przed upałem.
Od listopada do lutego jest najprzyjemniej: suche, słoneczne dni, mniejsza wilgotność i chłodniejsze wieczory; to także szczyt sezonu. Od marca do maja jest gorąco, słońce mocno praży, a morze jest spokojne. Mniej więcej od czerwca do października pora deszczowa przynosi przelotne opady, ale Hua Hin należy do najsuchszych miejsc w Tajlandii, a deszcz pada zwykle krótko; najbardziej mokre są często wrzesień i październik. Tajskie święta i długie weekendy ściągają wielu gości z Bangkoku, więc na te terminy warto rezerwować z wyprzedzeniem.
Większość gości przyjeżdża z Bangkoku drogą – autobusem, minibusem lub samochodem – w około trzy–cztery godziny, zależnie od ruchu. Pociągi z Bangkoku są wolniejsze, ale malownicze. Hua Hin ma małe lotnisko z niewielką liczbą lotów. W mieście zielone pikapy songthaew kursują główną Phetkasem Road między centrum a Khao Takiab za niewielką stałą opłatą. Aplikacje do zamawiania przejazdów działają dobrze, a wielu gości wypożycza skuter lub rower. Przed wejściem do tuk-tuka lub motocyklowej taksówki trzeba ustalić cenę.
Językiem jest tajski, a uprzejme powitanie z uśmiechem – sawasdee kha lub sawasdee khrap – zawsze jest mile widziane. W hotelach, restauracjach i sklepach powszechnie mówi się po angielsku, a wielu mieszkańców jest przyzwyczajonych do zagranicznych gości. Hua Hin to miasto, w którym liczy się szacunek: poza plażą warto ubierać się skromnie, zdejmować buty przy wejściu do świątyń i domów i zawsze z szacunkiem wypowiadać się o rodzinie królewskiej. Ludzie są życzliwi i łagodni, a spokojną rozmowę ceni się bardziej niż głośne zachowanie.
Hua Hin ma dużą, od dawna zadomowioną społeczność zagranicznych mieszkańców, zwłaszcza ze Skandynawii i innych części Europy – wielu spędza tu całą zimę – a także rosnącą liczbę osób pracujących zdalnie. Spotykają się w kawiarniach i restauracjach centrum, na plaży na południe od miasta w stronę Khao Takiab, w klubach golfowych oraz w grupach fitness, jogi i kitesurfingu. Tajowie z Bangkoku wypełniają miasto w weekendy i święta, a na nocnych targach spotykają się wszyscy.
Tak. Jest spokojnie, przyjaźnie i łatwo się poruszać, a łagodne tempo pasuje osobom podróżującym solo, także kobietom podróżującym w pojedynkę. Spacery po plaży oraz nocne i wieczorne targi w naturalny sposób prowadzą między ludzi, a na kurs gotowania, lekcję kitesurfingu czy jednodniową wycieczkę łatwo się zapisać, by poznać innych.
Trzy dni wystarczą na plażę, dworzec, Khao Takiab i nocne targi. Warto dodać dzień lub dwa na pałac Mrigadayavan, Khao Sam Roi Yot albo wodospad Pala-U – lub po prostu na odpoczynek, bo zwalnianie tempa to coś, co Hua Hin robi najlepiej.
Woda jest zwykle spokojna i płytka, zwłaszcza w porze suchej, i przez większość dni nadaje się do pływania. W niektórych okresach roku mogą pojawiać się meduzy, więc warto zapytać w hotelu lub ratowników i stosować się do flag ostrzegawczych. Plaże dalej na południe, w stronę Khao Takiab i Pranburi, są często czystsze i spokojniejsze.
To zupełnie inne klimaty. Pattaya jest większa i znana z intensywnego życia nocnego; Hua Hin jest spokojniejsze, bardziej tradycyjne i popularne wśród rodzin, par i gości zostających na dłużej. Jeśli szukasz spokojnych plaż, dobrego jedzenia i swobodnej atmosfery, Hua Hin to lepszy wybór.
Należy zakryć ramiona i kolana, unikać prześwitujących ubrań i zdejmować buty tam, gdzie jest to wskazane. W pałacu Mrigadayavan i w świątyniach personel może poprosić gości o przestrzeganie zasad ubioru, a okazywanie szacunku tym miejscom i rodzinie królewskiej jest w Tajlandii bardzo ważne.
Hua Hin to bezpieczne i spokojne miasto, a obowiązują te same proste zasady co wszędzie: na pierwsze spotkanie wybierz ruchliwe miejsce publiczne, powiedz znajomej osobie, dokąd idziesz, i sam zorganizuj sobie transport. Plaża o zachodzie słońca, nocne targi i kawiarnie w centrum są pełne ludzi do wieczora, co czyni je naturalnymi miejscami na pierwsze spotkanie.