Hội An to małe kupieckie miasteczko nad rzeką, pełne żółtych murów i jedwabnych lampionów, w którym wieczór należy do rzeki.
Zarejestruj sięHội An to niewielkie miasto w środkowym Wietnamie, które niegdyś było jednym z najruchliwszych portów Azji Południowo-Wschodniej. Od piętnastego do dziewiętnastego wieku chińskie, japońskie, portugalskie i holenderskie statki płynęły w górę rzeki Thu Bồn, by handlować jedwabiem, ceramiką i przyprawami, a kupcy, którzy się tu osiedlili, zostawili zwarte stare miasto z drewnianymi domami-sklepami, rodzinnymi kaplicami i chińskimi domami zgromadzeń. Gdy rzeka zamuliła się, a handel przeniósł się do Đà Nẵng, miasto po prostu zostawiono w spokoju i dlatego przetrwało niemal nietknięte. Od 1999 roku znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Dziś stare miasto tętni od odwiedzających, krawców i kawiarni, ale jego skala wciąż jest ludzka: ulice są krótkie, wiele z nich w określonych godzinach jest zamkniętych dla skuterów, a wieczorem tysiące jedwabnych lampionów oświetlają zaułki, podczas gdy małe łódki puszczają na rzekę świeczki. Za starym miastem rozciągają się pola ryżowe, wioski warzywne i długie piaszczyste wybrzeże, wszystko w odległości krótkiej przejażdżki rowerem. Dla podróżnego to jedno z najłatwiejszych i najspokojniejszych miejsc w Wietnamie, by zwolnić i poznać innych ludzi.
Symbolem Hội An jest mały drewniany most kryty dachówką, z maleńką świątynią wbudowaną z jednej strony, przerzucony nad wąskim strumieniem na zachodnim krańcu starego miasta. Według tradycji zbudowała go japońska społeczność miasta około początku siedemnastego wieku, by połączyć swoją dzielnicę z chińską, a jego wizerunek widnieje na banknocie 20 000 dongów. Jest mały i prawie zawsze zatłoczony, więc warto przyjść wcześnie rano, przed ósmą, gdy światło jest miękkie, a okoliczne uliczki jeszcze ciche.
Sercem Hội An jest siatka kilku ulic biegnących równolegle do rzeki — Trần Phú, Nguyễn Thái Học i Bạch Đằng — obramowanych ochrowożółtymi domami-sklepami. Chińskie społeczności z Fujianu, Kantonu, Hajnanu i Chaozhou zbudowały tu każda własny dom zgromadzeń, pół świątynię, pół miejsce spotkań, z dziedzińcami, spiralami kadzideł i rzeźbionymi ołtarzami. Najokazalszy jest Dom Zgromadzeń Phúc Kiến (Fujian). Jeden bilet na stare miasto daje wstęp do wybranych domów zgromadzeń, starych domów i małych muzeów.
Jeden z najlepiej zachowanych domów kupieckich w mieście, w którym po kilku pokoleniach wciąż mieszka ta sama rodzina. Długi, wąski budynek ciągnie się od ulicy aż do rzeki: z przodu sklep, z tyłu część mieszkalna, a pośrodku mały dziedziniec wpuszczający światło i powietrze. Ciemne drewniane belki pokazują obok siebie wpływy japońskie, chińskie i wietnamskie. Znaki na ścianie pokazują, jak wysoko podnosiła się rzeka podczas dawnych powodzi — przypomnienie, jak blisko miasteczko żyje z wodą.
Krótki most dla pieszych prowadzi ze starego miasta na An Hội, małą wysepkę na drugim brzegu Thu Bồn. W dzień jest tu spokojnie, ale wieczorem nabrzeże wypełnia się straganami z lampionami, budkami z jedzeniem i nocnym targiem, a stąd rozciąga się najpiękniejszy widok przez wodę na rozświetlone stare miasto. Przejdź się o zmierzchu wzdłuż obu brzegów, gdy zapalają się lampiony, a rzeka wypełnia się łódkami wiozącymi pasażerów i pływające świeczki.
Hội An leży zaledwie kilka kilometrów od morza. An Bàng, około dwudziestu minut rowerem na północny wschód drogą przez pola ryżowe, to długa piaszczysta plaża z niewymuszonymi restauracjami z owocami morza i barami plażowymi, lubiana przez podróżnych i zagranicznych mieszkańców. Cửa Đại, bliżej ujścia rzeki, jest spokojniejsza i bardziej lokalna. W suchych miesiącach morze jest spokojne i ciepłe, ale w innych porach roku mogą występować silne prądy, więc pływaj tam, gdzie pływają inni, i zwracaj uwagę na flagi.
Około godziny jazdy w głąb lądu, w zielonej dolinie otoczonej górami, leżą ruiny Mỹ Sơn — zespół ceglanych świątyń hinduistycznych wznoszonych przez królestwo Czampa mniej więcej od czwartego do trzynastego wieku. Wiele z nich ucierpiało podczas wojny wietnamskiej, ale zachowane wieże z rzeźbionymi detalami z piaskowca wciąż robią wrażenie, a miejsce to również od 1999 roku znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Wybierz się wcześnie rano, by uniknąć upału i wycieczek zorganizowanych.
Rytuałem, który definiuje wieczór w Hội An, jest krótka przejażdżka po zmroku małą drewnianą łódką wiosłową po rzece. Przewoźnik zabiera cię kilkaset metrów w dół rzeki i z powrotem, a ty kładziesz na wodzie papierowy lampion ze świeczką i wypowiadasz życzenie. To turystyczne i krótkie, ale też naprawdę piękne, tanie i bardzo naturalne, by przeżyć to z kimś. Ustal cenę przed wejściem do łódki.
Każdego wieczoru nadrzeczna ulica na wysepce An Hội zamienia się w targ ze sprzedawcami lampionów, straganami z pamiątkami i budkami z jedzeniem, gdzie można kupić grillowane szaszłyki, rolki z papieru ryżowego, słodkie zupy i świeże owoce. Jest tłoczno, wesoło i idealnie, by próbować małych dań w marszu. Stragany z lampionami, z setkami świecących jedwabnych lampionów nad głową, to najczęściej fotografowany zakątek miasteczka.
Czternastego dnia każdego miesiąca księżycowego, w noc pełni, stare miasto tradycyjnie przygasza elektryczne światła i polega na lampionach i świecach. Rodziny składają ofiary na ołtarzach przed domami, po rzece płynie więcej świeczek niż zwykle, a na ulicach często odbywają się małe występy. To najbardziej nastrojowy wieczór w miesiącu i warto zaplanować wizytę właśnie wokół niego, jeśli pozwalają na to daty.
Wieczorami na starym mieście artyści grają w bài chòi, tradycyjną grę środkowego Wietnamu, która łączy śpiew ludowy z rodzajem loterii — gracze trzymają karty, a śpiewak ogłasza zwycięską kartę improwizowanymi wersami. W 2017 roku UNESCO uznało ją za niematerialne dziedzictwo kulturowe. Nawet bez rozumienia słów muzyka i śmiech publiczności sprawiają, że ogląda się to z przyjemnością. Na starym mieście odbywają się też pokazy tradycyjnej muzyki i tańca.
Stare miasto Hội An późnym wieczorem cichnie, a duża część życia towarzyskiego podróżnych i zagranicznych mieszkańców przenosi się na wybrzeże. W An Bàng plażowe restauracje i bary tętnią życiem także po zmroku — stoliki na piasku, zimne napoje i grillowane owoce morza. Atmosfera jest swobodna i różnorodna, a przy sąsiednim stoliku często rozmawia się w kilku językach.
Hội An słynie w całej Azji z krawców, którzy w dzień lub dwa uszyją na miarę garnitur, sukienkę czy parę butów. Jakość bywa bardzo różna, więc przed zamówieniem obejrzyj gotowe rzeczy, sam wybierz materiał, zarezerwuj czas na co najmniej dwie przymiarki i z góry ustal cenę. Dobrze dopasowane ubranie to trwała pamiątka; zamówienie robione w pośpiechu często nie.
Wiele lekcji gotowania zaczyna się od porannej wizyty na targu centralnym lub w ogrodzie z ziołami, a potem uczy lokalnych dań, takich jak makaron cao lầu, naleśniki bánh xèo, świeże sajgonki i pierożki „biała róża”. Niektóre odbywają się w Trà Quế, wiosce warzywników między miastem a morzem. To spokojny i towarzyski sposób na spędzenie przedpołudnia, a stół zwykle dzieli się z innymi podróżnymi.
Większość hoteli tanio pożycza lub wynajmuje rowery, a teren wokół Hội An jest zupełnie płaski. Jedź przez pola ryżowe do Trà Quế i dalej na plażę An Bàng albo na wschód do lasu palm nipa w Cẩm Thanh, gdzie miejscowi rybacy wiosłują z odwiedzającymi przez wąskie kanały w okrągłych łódkach-koszach z bambusa. Wyrusz wcześnie rano lub późnym popołudniem, by uniknąć południowego upału.
Wokół miasteczka leżą wioski, które od wieków zajmują się tym samym rzemiosłem. Thanh Hà, w górę rzeki, słynie z garncarstwa i można samemu spróbować sił przy kole garncarskim; Kim Bồng, po drugiej stronie wody, ze stolarstwa i budowy łodzi. Leżą w odległości krótkiej przejażdżki rowerem lub łodzią i pokazują spokojniejsze, pracowite oblicze regionu.
Na wyspy Chàm, mały chroniony archipelag około dwudziestu kilometrów od brzegu, dopływa się szybką łodzią z Cửa Đại. Jednodniowe wycieczki łączą snorkeling nad koralowcami, wizytę w wiosce rybackiej i lunch na plaży. Łodzie kursują głównie w porze suchej, mniej więcej od wiosny do końca lata, bo w deszczowych miesiącach morze bywa zbyt wzburzone.
Od lutego do kwietnia to najprzyjemniejszy okres — ciepło, przeważnie sucho i komfortowe wieczory. Od maja do sierpnia jest gorąco i słonecznie, często grubo powyżej trzydziestu stopni, co sprzyja plażowaniu, ale sprawia, że zwiedzanie w południe jest męczące. Pora deszczowa trwa mniej więcej od września do grudnia; październik i listopad przynoszą ulewne deszcze, możliwe tajfuny i powodzie, które potrafią zalać ulice starego miasta. Tết, księżycowy Nowy Rok w styczniu lub lutym, jest barwny, ale niektóre rodzinne firmy zamykają się na kilka dni.
Stare miasto jest małe i najlepiej zwiedzać je pieszo, a wiele jego ulic w określonych godzinach jest zamkniętych dla skuterów. Rower to klasyczny sposób, by dotrzeć na plaże i do wiosek, a wiele hoteli pożycza je za darmo lub za niewielką opłatą. Aplikacje przewozowe i taksówki są łatwo dostępne i tanie. Najbliższe lotnisko znajduje się w Đà Nẵng, około trzydziestu kilometrów na północ, mniej więcej czterdzieści pięć minut samochodem; w samym Hội An nie ma dworca kolejowego, więc przyjeżdżający pociągiem wysiadają w Đà Nẵng.
Językiem jest wietnamski, a w miejscach turystycznych wiele osób dobrze mówi po angielsku, zwłaszcza młodzi, krawcy i wszyscy pracujący w branży hotelarsko-gastronomicznej. Kilka nauczonych słów — xin chào na powitanie i cảm ơn na podziękowanie — spotyka się z ciepłym przyjęciem. Mieszkańcy Hội An są życzliwi i przyzwyczajeni do gości, a rozmowy łatwo zaczynają się w kawiarniach, na lekcjach gotowania i podczas wycieczek rowerowych. Wchodząc do świątyń i domów zgromadzeń, ubierz się skromnie, a na targach targuj się uprzejmie i z uśmiechem.
W Hội An mieszka spora społeczność obcokrajowców i osób pracujących zdalnie, z których wiele żyje poza starym miastem — w An Bàng, Cẩm Thanh i wioskach między miastem a plażą, gdzie otworzyły się kawiarnie z dobrym internetem i przestrzenie coworkingowe. Bary plażowe w An Bàng oraz kawiarnie i bary wokół starego miasta i An Hội to typowe miejsca spotkań. Lekcje gotowania, grupowe wycieczki rowerowe, zajęcia jogi i jednodniowe wypady na wyspy Chàm czy do Mỹ Sơn to łatwe sposoby, by poznać innych podróżnych.
Tak. Jest małe, spokojne i uchodzi za bardzo bezpieczne, a jego codzienny rytm — poranna przejażdżka rowerem, lekcja gotowania, zachód słońca nad rzeką — w naturalny sposób zbliża do innych podróżnych. Wiele osób podróżujących w pojedynkę zostaje dłużej, niż planowało, bo bardzo łatwo poczuć się tu jak w domu.
Trzy dni wystarczą na stare miasto, wieczór na rzece, wycieczkę rowerową na plażę i lekcję gotowania. Dodaj dzień lub dwa na Mỹ Sơn, wyspy Chàm albo zamówienie u krawca, które wymaga czasu na przymiarki.
Od odwiedzających oczekuje się zakupu biletu na stare miasto, który obejmuje też wstęp do wybranych zabytkowych domów, domów zgromadzeń i muzeów. Kasy biletowe znajdują się przy głównych wejściach na stare miasto. Pieniądze przeznaczane są na ochronę zabytkowych budynków.
Nie. Według międzynarodowych standardów jest bardzo przystępne: jedzenie uliczne, kawa, wypożyczenie roweru i lokalny transport kosztują niewiele. Ceny na starym mieście są wyższe niż gdzie indziej w Wietnamie, a restauracje przy głównych ulicach są nastawione na turystów, więc najlepszy stosunek jakości do ceny często znajduje się ulicę lub dwie od rzeki.
Październik i listopad to najbardziej deszczowe miesiące, z ulewami oraz ryzykiem powodzi i tajfunów; części starego miasta mogą przez kilka dni stać pod wodą. Jeśli podróżujesz w tym czasie, miej elastyczne plany i śledź lokalne ostrzeżenia pogodowe. Pozostała część roku jest na ogół w porządku, choć w środku lata jest bardzo gorąco.
Hội An to bezpieczne miasto i obowiązują tu te same proste zasady co wszędzie: za pierwszym razem umów się w ruchliwym miejscu publicznym, powiedz znajomemu, dokąd idziesz, i sam zorganizuj sobie transport. Nabrzeże, kawiarnie starego miasta i plażowe restauracje w An Bàng tętnią życiem do wieczora, dlatego są naturalnymi miejscami na pierwsze spotkanie.