Pusan to portowe miasto plaż, stromych dzielnic na zboczach i targów rybnych, w którym góry schodzą prosto do morza.
Zarejestruj sięPusan to drugie co do wielkości miasto Korei Południowej i jej główny port – długi, pagórkowaty organizm miejski oplatający zatoki, plaże i nabrzeża na południowo-wschodnim krańcu półwyspu. Góry dochodzą tu do samego morza, całe dzielnice piętrzą się na stromych zboczach, a tożsamość miasta jest związana z wodą: targ rybny, dźwigi kontenerowe, promy do Japonii i plaże, na których duża część kraju spędza letnie wakacje. Jego najnowsza historia jest niezwykła. W czasie wojny koreańskiej Pusan nigdy nie został zdobyty i służył jako tymczasowa stolica, a setki tysięcy uchodźców budowały domy na wzgórzach – dlatego wioski takie jak Gamcheon wciąż czepiają się zboczy i dlatego potrawy takie jak milmyeon narodziły się właśnie tutaj. Mieszkańcy Pusanu słyną w całej Korei z mocnego dialektu, który obcym wydaje się szorstki, oraz z bezpośredniości, głośności i hojności, gdy już się ich pozna. Dla przyjezdnych to spokojne, niedrogie miasto o rytmie kurortu, w którym dzień naturalnie kończy się przy plastikowym stoliku nad grillowanymi muszlami.
Najsłynniejsza plaża Korei to szeroki łuk piasku o długości około półtora kilometra, za którym wznosi się ściana wysokich hoteli i wieżowców mieszkalnych. Latem pokrywają ją parasole; poza sezonem zmienia się w promenadę, po której ludzie spacerują, biegają i do późna siedzą na piasku. Na jej zachodnim końcu leśna ścieżka okrąża Dongbaekseom, dawną wysepkę połączoną dziś z brzegiem, z latarnią morską, skalistymi zatoczkami i widokiem przez wodę na most Gwangan.
Zbocze pełne małych domów zbudowanych przez uchodźców w latach 50., ułożonych tarasami nad portem i pomalowanych w łagodne pastelowe kolory. Odkąd w 2009 roku ruszył tu projekt artystyczny, uliczki i schody wypełniły się muralami, rzeźbami i małymi galeriami, a miejsce stało się jednym z najczęściej fotografowanych w Korei. Wciąż mieszkają tu ludzie, więc warto mówić cicho i nie fotografować przez okna.
Większość koreańskich świątyń leży głęboko w górach; ta stoi na skałach tuż nad morzem, na wybrzeżu na północny wschód od Haeundae. Założona w XIV wieku i odbudowana w XX, jest dostępna po kamiennych schodach obstawionych posągami, a w pogodny poranek słońce wschodzi nad wodą dokładnie przed nią. W weekendy jest tłoczno, zwłaszcza w okolicach urodzin Buddy, gdy ścieżki obwieszone są papierowymi lampionami.
Największy targ owoców morza w Korei ciągnie się wzdłuż starego portu, w nowoczesnej hali i na okolicznych straganach. Na parterze wybiera się żywą rybę, ośmiornicę lub małże, a restauracje na piętrze przygotowują je na surowo lub po ugotowaniu za niewielką opłatą za stolik. Wokół targu leży Nampo-dong, dawne centrum: zatłoczone uliczki targu Gukje, stragany z jedzeniem ulicznym na BIFF Square, gdzie narodził się festiwal filmowy, oraz park Yongdusan z wieżą widokową na wzgórzu.
Na południowym krańcu wyspy Yeongdo leży Taejongdae – park sosnowego lasu i ciemnych klifów wyrzeźbionych przez fale. Wokół cypla biegnie droga, a dla tych, którzy wolą nie iść pieszo, kursuje mała kolejka na kołach. Taras widokowy i latarnia patrzą na otwarte morze, a w bardzo przejrzyste dni na horyzoncie widać japońską wyspę Cuszima.
Na północy miasta góra Geumjeongsan dźwiga długie mury największej górskiej twierdzy Korei, a na jej wschodnich zboczach stoi Beomeosa, jedna z najważniejszych świątyń buddyjskich na południu kraju, założona w okresie Silla. Szlak prowadzi od świątyni do północnej bramy twierdzy w około godzinę; stamtąd można iść wzdłuż murów albo zejść w stronę Dongnae i jego gorących źródeł.
Plaża naprzeciw mostu Gwangan to ulubiona wieczorna sceneria Pusanu. Dwupoziomowy most wiszący o długości około siedmiu kilometrów po zmroku rozświetla się zmieniającymi się kolorami, a ulica za plażą pełna jest barów, kawiarni i restauracji z owocami morza, często z oknami na piętrze wychodzącymi na wodę. W ciepłe noce ludzie siedzą na plaży z napojami z całodobowego sklepu, uliczni muzycy grają na promenadzie, a publiczność jest młoda i różnorodna.
Centralne skrzyżowanie miasta, gdzie spotykają się dwie linie metra, i jego najbardziej ruchliwa dzielnica nocnego życia. Pod ulicami biegnie długi podziemny pasaż handlowy; nad nimi gęsta siatka restauracji, pubów, sal karaoke, klubów i lokali z grillem tętni życiem do wczesnych godzin porannych, szczególnie w weekendy. Pobliskie Jeonpo-dong, dawniej dzielnica sklepów z narzędziami i żelaznymi towarami, jest dziś pełne niezależnych kawiarni i małych barów.
Pusan uchodzi za najbardziej rozkochane w baseballu miasto Korei, a domowy mecz Lotte Giants na stadionie Sajik to głośna, wspólna impreza. Kibice śpiewają razem przez wszystkie dziewięć zmian, z przyśpiewką niemal dla każdego zawodnika, a pod koniec meczu cały stadion włącza się w starą piosenkę Busan Galmaegi, nieoficjalny hymn miasta. Bilety są tanie, a smażony kurczak na trybunach to część rytuału.
Założony w 1996 roku festiwal stał się jednym z najważniejszych w Azji i co jesień na mniej więcej dziesięć dni opanowuje miasto, zwykle na początku października. Pokazy skupiają się w Busan Cinema Center w Centum City, z jego ogromnym wspornikowym dachem, a wiele filmów wyświetla się z angielskimi napisami. Bilety na zwykłe seanse są przystępne i dostępne dla każdego.
Raz w roku, zwykle jesienią, plaża Gwangalli gości jeden z największych pokazów fajerwerków w Korei, odpalanych z barek na wodzie i z samego mostu Gwangan. Setki tysięcy ludzi wypełniają plażę oraz okoliczne ulice i wzgórza, więc warto przyjść wczesnym popołudniem albo poszukać miejsca dalej wzdłuż brzegu.
Zacznij od dwaeji gukbap, mlecznej zupy na wieprzowych kościach podawanej z ryżem, jadanej o każdej porze. Latem spróbuj milmyeon, sprężystego makaronu pszennego w lodowatym bulionie, wymyślonego przez uchodźców z północy w czasie wojny. Pusan jest też ojczyzną eomuk, czyli ciasta rybnego, sprzedawanego w dziesiątkach kształtów w sklepach przypominających raczej piekarnie, a w Nampo-dong ulicznym przysmakiem jest ssiat hotteok – chrupiący słodki placek nadziewany ziarnami i syropem.
Szlak Igidae, odcinek Galmaetgil – sieci pieszych tras wzdłuż wybrzeża Pusanu – biegnie zalesionymi klifami między Oryukdo a stroną Gwangalli, z widokiem na most i panoramę Haeundae po drugiej stronie wody. Przejście zajmuje od dwóch do trzech godzin. Zacznij lub zakończ przy Oryukdo Skywalk, platformie ze szklaną podłogą nad klifami w miejscu, gdzie według miejscowej tradycji spotykają się wschodnie i południowe wybrzeże Korei.
Stolica królestwa Silla przez blisko tysiąc lat leży około pół godziny od Pusanu szybką koleją KTX albo mniej więcej godzinę autobusem międzymiastowym. Królewskie kurhany, świątynia Bulguksa i grota Seokguram są wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO, a niskie, zielone centrum łatwo zwiedzić na wypożyczonym rowerze.
Pusan leży na naturalnych gorących źródłach. Dongnae na północy miasta od stuleci jest uzdrowiskiem i ma Heosimcheong, jedną z największych łaźni w kraju; w Centum City Spa Land w domu towarowym Shinsegae oferuje baseny termalne, sauny i strefy odpoczynku w nowoczesnym wnętrzu. Strefy kąpielowe są podzielone według płci i korzysta się z nich bez stroju, po dokładnym prysznicu.
Songdo, na zachód od starego portu, otwarto w 1913 roku jako pierwszą publiczną plażę w Korei. Dziś kolejka linowa przecina zatokę wysoko nad wodą, niektóre wagoniki mają szklaną podłogę, a wygięta kładka zwana Cloud Trail prowadzi ponad falami. To spokojniejsza i bardziej lokalna plaża niż Haeundae.
Wiosna, od kwietnia do początku czerwca, i jesień, od września do listopada, to najprzyjemniejsze pory roku, z łagodnymi temperaturami, czystym niebem i najlepszymi warunkami do wędrówek i nadmorskich spacerów. Wiśnie kwitną pod koniec marca lub na początku kwietnia, nieco wcześniej niż w Seulu, a zarówno festiwal filmowy, jak i festiwal fajerwerków przypadają jesienią. Lipiec i sierpień są gorące i wilgotne, plaże są najbardziej zatłoczone, a oficjalny sezon kąpielowy trwa w najlepsze; pora deszczowa zaczyna się zwykle pod koniec czerwca, a późnym latem możliwe są tajfuny. Zimy są łagodniejsze i bardziej słoneczne niż w większości Korei.
Pusan ciągnie się daleko wzdłuż wybrzeża, więc odległości są większe, niż wyglądają na mapie. Metro ma cztery linie, połączone z koleją lekką do międzynarodowego lotniska Gimhae i z koleją podmiejską biegnącą wschodnim wybrzeżem w stronę Gijang; oznaczenia i komunikaty są po koreańsku i angielsku. Doładowywane karty transportowe, takie jak T-money, działają w metrze, autobusach i wielu taksówkach, tak jak w całej Korei. Szybki pociąg KTX dojeżdża z dworca Pusan do Seulu w około dwie i pół godziny, a z międzynarodowego terminalu pasażerskiego wypływają promy do Fukuoki i innych portów w Japonii.
Językiem jest koreański, a dialekt Pusanu – szybszy, głośniejszy i z charakterystyczną, wznoszącą się i opadającą intonacją – jest znany w całym kraju; miejscowi mogą brzmieć szorstko, nawet gdy są uprzejmi. Po angielsku mówi się w hotelach, punktach informacji turystycznej i wśród wielu młodych ludzi, ale rzadziej niż w Seulu, więc aplikacja do tłumaczenia i kilka słów, takich jak annyeonghaseyo (dzień dobry) i gamsahamnida (dziękuję), bardzo pomagają. Koreańczycy spotykają się zwykle w grupach przy jedzeniu i napojach, a nalewanie innym zamiast sobie to drobna uprzejmość zauważana przy każdym stole.
Haeundae i Gwangalli to miejsca, w których zatrzymuje się większość przyjezdnych i gdzie cudzoziemcy naturalnie się spotykają – w barach na plaży, kawiarniach i pensjonatach. Ulice wokół stacji Kyungsung University–Pukyong National University, niedaleko Gwangalli, pełne są barów studenckich i od dawna lubią je nauczyciele angielskiego i zagraniczni studenci; Seomyeon to drugi centralny punkt spotkań. Wieczory wymiany językowej, grupy wędrowne na Geumjeongsan i Jangsan oraz surfing na plaży Songjeong to popularne sposoby poznawania ludzi, łatwe do znalezienia w lokalnych grupach.
Tak. Jest bardzo bezpieczny, dobrze skomunikowany i pełen zajęć, które świetnie sprawdzają się w pojedynkę – nadmorskich szlaków, targów, świątyń i plaż. Jedzenie w pojedynkę stało się w Korei znacznie powszechniejsze, a dania takie jak dwaeji gukbap często je się samemu przy ladzie.
Trzy dni to dobry początek: jeden na Haeundae i świątynię nad morzem, jeden na Nampo-dong, Jagalchi, Gamcheon i Yeongdo, i jeden na Gwangalli, Seomyeon i nadmorski spacer. Czwarty dzień warto dodać na Beomeosa i Geumjeongsan albo na wycieczkę do Gyeongju.
Wielu podróżnych odwiedza oba, połączone szybką koleją. Seul to stolica, większa i szybsza, z pałacami, muzeami i bardziej międzynarodowym życiem nocnym; Pusan jest wolniejszy i spokojniejszy, z plażami, owocami morza i górami schodzącymi do morza.
Zwykle jest tańszy niż Seul. Komunikacja miejska, taksówki, jedzenie uliczne i lokalne restauracje są niedrogie, a owoce morza na targach są warte swojej ceny. Hotele przy plaży w Haeundae to główny koszt w lipcu, sierpniu i podczas festiwalu filmowego, więc warto rezerwować wcześnie albo zatrzymać się przy Seomyeon lub przy stacji metra nieco w głębi lądu.
Tak, w oficjalnym sezonie kąpielowym latem, gdy dyżurują ratownicy, a strefy kąpieli są wyznaczone; poza nim plaże służą do spacerów. Haeundae i Gwangalli są najpopularniejsze, Songdo i Dadaepo bardziej lokalne, a Songjeong to miejsce dla początkujących surferów. Niektórymi latami pojawiają się meduzy, więc trzeba stosować się do flag ratowników.
Pusan jest bardzo bezpiecznym miastem, także nocą, i obowiązują te same proste zasady co wszędzie: za pierwszym razem spotkaj się w ruchliwym miejscu publicznym, powiedz znajomym, dokąd idziesz, i sam zorganizuj powrót do domu. Nadmorskie promenady, kawiarnie i ulice wokół Seomyeon są pełne ludzi do późnego wieczora, co czyni je naturalnymi miejscami na pierwsze spotkanie.