A maioría das estafas a turistas seguen uns poucos patróns coñecidos: un taxi que cobra de máis, un descoñecido amable que te distrae, un lugar «pechado» e un guía servizal que te leva a outro sitio, un agasallo de balde que de súpeto ten prezo ou unha entrada falsa. A mellor protección é coñecer estes patróns, usar servizos oficiais, protexer os obxectos de valor e sentirte libre de dicir que non e marchar cando algo non che cadre.
As estafas existen en moitos destinos populares, e a maioría das persoas viaxeiras non perde máis ca uns cartos e un pouco de orgullo. Saber como funcionan os trucos habituais fai que sexa moito máis doado detectalos. Adoitan aproveitar os momentos en que estás canso, tes présa, non coñeces os prezos locais e queres ser educado, e a miúdo empúrrante a decidir nese mesmo instante. A axuda de verdade raramente chega con presión. Esta guía describe os tipos máis habituais en termos xerais, porque os detalles cambian dun lugar a outro e co tempo. Para avisos locais actualizados, consulta as recomendacións de viaxe oficiais do teu país e a información turística oficial do teu destino.
Estafas con taxis e taxímetros
Os problemas con taxis están entre os máis denunciados. Os trucos típicos inclúen un taxímetro «avariado», un percorrido moito máis longo do necesario, un prezo fixo moi por riba da tarifa normal ou dicirche que o teu hotel está pechado e que deberías ir a outro.
- Usa paradas de taxi oficiais, taxis con licenza ou unha aplicación de transporte de confianza.
- Infórmate do prezo aproximado antes de subir, por exemplo nunha aplicación de mapas ou de taxis.
- Onde os taxis usen taxímetro, pídelle ao condutor que o acenda antes de arrincar.
- Segue o percorrido no mapa do móbil.
- Leva billetes pequenos para que o «non teño cambio» non se converta nunha propina extra.
En que consiste a estafa do falso policía?
Alguén que di ser policía, ás veces amosando unha placa ou con parte dun uniforme, pídeche revisar a carteira ou o pasaporte en busca de «billetes falsos» ou «drogas». Mentres o fai, quédase con parte dos teus cartos ou tenta ver os datos da túa tarxeta. A miúdo primeiro achégase un descoñecido e, pouco despois, aparece o «policía».
É pouco probable que un policía de verdade queira revisar o diñeiro da túa carteira en plena rúa. Mantén a calma e a educación, non entregues a carteira e ofrécete para acompañalos á comisaría máis próxima, ou chama ao número local de emerxencias para comprobalo. Leva os documentos que esixan as normas locais e garda unha copia do pasaporte á parte.
«Hoxe está pechado»: a estafa do desvío
Un descoñecido amable dinche que o museo, o templo ou o monumento ao que vas está pechado hoxe, quizais por unha festa, unha cerimonia ou a hora de xantar. Despois propónche amablemente outro sitio e mesmo pode organizarche o transporte. O novo destino resulta ser unha tenda, unha galería ou unha excursión onde te presionan para mercar algo a un prezo inflado.
A resposta é sinxela: compróbao ti. Camiña ata a entrada, mira a web oficial ou pregunta nunha billeteira oficial. Se un descoñecido insiste en levarte a algún sitio, rexeita con educación e segue o teu camiño.
Como actúan os carteiristas que distraen?
Os carteiristas adoitan traballar en parella ou en grupos pequenos: un distráete mentres outro che colle o móbil ou a carteira. As distraccións máis comúns son:
- Botarche algo enriba e despois ofrecerse para axudarche a limpalo.
- Pedirche que asines unha petición ou que respondas unha enquisa.
- Deixar caer algo diante de ti ou pedirche indicacións cun mapa grande.
- Amontoarse ao teu redor nas portas de trens e autobuses ou nas escaleiras mecánicas.
- Montar unha discusión ou un espectáculo de rúa que atrae a xente.
Entre a multitude, leva o móbil e a carteira nun peto dianteiro ou con cremalleira, ou nunha bolsa diante do corpo. Se alguén te toca de xeito inesperado ou crea confusión, primeiro pon a man sobre as túas cousas e despois apártate.
Entradas falsas, excursións e clonación de tarxetas
Os vendedores non oficiais poden ofrecer entradas para monumentos, eventos ou transporte que son falsas, xa foron usadas ou custan moito máis ca na billeteira oficial. As excursións baratas que se venden na rúa poden ser moi distintas do prometido. En internet, os anuncios de aloxamento falsos e as mensaxes que che piden pagar fóra da plataforma de reservas son un risco habitual. Merca as entradas en webs oficiais, billeteiras ou vendedores autorizados, le opinións recentes de varias fontes, mantén os pagamentos e as mensaxes dentro da plataforma onde reservaches e desconfía das ofertas moito máis baratas ca en calquera outro sitio.
A clonación de tarxetas (skimming) consiste en colocar un dispositivo nun caixeiro automático ou nun lector de tarxetas para copiar os datos, a miúdo xunto cunha cámara oculta ou un teclado falso que rexistra o PIN. Sempre que poidas, usa caixeiros dentro de bancos ou en lugares concorridos e ben iluminados, revisa a rañura e o teclado por se hai algo solto ou estraño, tapa o teclado coa man ao marcar o PIN e non aceptes «axuda» de descoñecidos no caixeiro. Activar as notificacións de pagamento na aplicación do teu banco permíteche ver cada movemento ao instante. Se un datáfono ou un caixeiro che ofrece cobrarche na túa moeda de orixe, o tipo de cambio aplicado pode saírche máis caro; moitas persoas viaxeiras escollen a moeda local, pero revisa as comisións do teu banco.
Por que os agasallos «de balde» acaban custando cartos?
Alguén átache unha pulseira no pulso, ponche na man unha flor, unha ramiña de herbas ou un pequeno agasallo, ou convídate a facer unha foto con el. Despois pídeche cartos, ás veces en voz alta ou con amigos preto, para que pagar pareza máis fácil ca discutir.
Non deixes que che poñan nada nas mans, di un «non, grazas» claro e segue camiñando. Se xa che deron algo, podes devolvelo. Non debes nada por algo que non pediches.
Que facer se te estafan?
Mesmo ás persoas viaxeiras máis precavidas lles pode pasar. Se ocorre, céntrate en limitar os danos:
- Ponte a salvo. A túa seguridade importa máis ca os teus cartos. Non persigas nin te enfrontes a ninguén de forma agresiva.
- Bloquea as túas tarxetas. Contacta co teu banco de inmediato se puideron roubarche unha tarxeta ou os seus datos. Garda o número de emerxencias do teu banco nun lugar distinto da carteira.
- Denúncialo á policía. Pide unha denuncia por escrito ou un número de referencia; as aseguradoras e os bancos adoitan necesitalo.
- Contacta coa plataforma ou coa empresa. Se pagaches a través dunha web de reservas ou por unha excursión, comunícalles o problema canto antes.
- Protexe as túas contas. Se che roubaron o móbil, cambia os contrasinais importantes e usa a función de localización ou bloqueo remoto do dispositivo.
- Busca axuda cos documentos. Se perdiches o pasaporte, contacta coa embaixada ou co consulado do teu país.
Despois, sé comprensivo contigo mesmo. As estafas están pensadas para funcionar con persoas normais e educadas. Cando coñezas outras persoas viaxeiras, por exemplo xente que atopaches en mytripdate e que estará na mesma cidade nas mesmas datas, aplícase o mesmo sentido común: escribídevos primeiro na web, comproba se o perfil está verificado, quedade nun lugar público e nunca envíes cartos a alguén a quen só coñeces por internet.
Preguntas frecuentes
Cal é a estafa a turistas máis habitual?
Depende do lugar, pero os taxis que cobran de máis, os carteiristas que distraen e os vendedores de entradas non oficiais están entre os tipos que as persoas viaxeiras mencionan con máis frecuencia.
Como sei se un policía é de verdade?
Se tes dúbidas, pide que che amose a identificación, non entregues a carteira e ofrécete para seguir a conversa na comisaría máis próxima. Tamén podes chamar ao número local de emerxencias para comprobalo.
É mellor levar efectivo ou tarxetas cando viaxas?
Moitas persoas viaxeiras combinan as dúas cousas: unha tarxeta para a maioría dos pagamentos, outra de reserva gardada á parte e un pouco de efectivo en moeda local para compras pequenas e emerxencias.
