Το Σαππόρο είναι η χιονισμένη πρωτεύουσα της βόρειας Ιαπωνίας, ένας χαλαρός κάναβος από φαρδιούς δρόμους όπου τόσο οι μακριοί χειμώνες όσο και τα δροσερά, πράσινα καλοκαίρια είναι λόγοι να βγείτε έξω.
ΕγγραφήΤο Σαππόρο είναι η πρωτεύουσα του Χοκάιντο, του βορειότερου από τα κύρια νησιά της Ιαπωνίας, και μια νέα πόλη με ιαπωνικά μέτρα. Σχεδιάστηκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα πάνω σε κανονικό κάναβο, γι' αυτό οι δρόμοι είναι φαρδιοί, τα τετράγωνα αριθμημένα και είναι σχεδόν αδύνατο να χαθείτε. Το πάρκο Οντόρι διασχίζει το κέντρο σαν μια μακριά πράσινη κορδέλα, στο τέλος πολλών δρόμων φαίνονται τα βουνά και οι πίστες σκι αρχίζουν σε λιγότερο από μία ώρα από το κέντρο. Η πόλη φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και ο χειμώνας παραμένει η πιο διάσημη εποχή της: κάθε Φεβρουάριο το Φεστιβάλ Χιονιού γεμίζει το κέντρο με τεράστια γλυπτά από χιόνι και πάγο. Όμως και το καλοκαίρι είναι εξίσου καλός λόγος να έρθετε, με δροσερές, ξηρές μέρες, υπαίθριες μπιραρίες στο πάρκο και λουλούδια παντού, ενώ η υπόλοιπη Ιαπωνία είναι ζεστή και υγρή. Το Σαππόρο είναι επίσης πόλη του φαγητού: ράμεν μίσο, ψητό αρνί, κάρι σούπα, φρέσκα θαλασσινά και η μπίρα που φέρει το όνομά του. Για τον επισκέπτη συνδυάζει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της Ιαπωνίας με μια πιο χαλαρή, ευρύχωρη και ανεπίσημη ατμόσφαιρα από το Τόκιο ή την Οσάκα.
Ένα πάρκο μήκους περίπου ενάμισι χιλιομέτρου που διασχίζει το κέντρο από ανατολή προς δύση και χωρίζει την πόλη σε βόρεια και νότια. Αλλάζει εντελώς με τις εποχές: πασχαλιές και τουλίπες την άνοιξη, σιντριβάνια, υπαίθριες μπιραρίες και φεστιβάλ το καλοκαίρι, πάγκοι με φαγητό το φθινόπωρο, φωταγωγήσεις στις αρχές του χειμώνα και τα κύρια γλυπτά του Φεστιβάλ Χιονιού τον Φεβρουάριο. Στο ανατολικό άκρο υψώνεται ο Τηλεοπτικός Πύργος του Σαππόρο, από την πλατφόρμα θέασης του οποίου φαίνεται όλο το πάρκο. Είναι το φυσικό σημείο συνάντησης της πόλης.
Ένα δασωμένο βουνό στη νοτιοδυτική άκρη της πόλης, όπου ανεβαίνει κανείς με τελεφερίκ και έπειτα με ένα μικρό οδοντωτό μέχρι την κορυφή. Από ψηλά ολόκληρος ο κάναβος του Σαππόρο απλώνεται ως τη θάλασσα, και μετά το σούρουπο γίνεται μία από τις πιο φημισμένες νυχτερινές θέες της Ιαπωνίας. Η πλατφόρμα της κορυφής είναι αγαπημένη των ζευγαριών, και το ηλιοβασίλεμα, όταν ανάβουν τα φώτα, είναι η καλύτερη στιγμή. Μια στάση τραμ κοντά στο τελεφερίκ κάνει εύκολη την πρόσβαση από το κέντρο.
Ο λευκός ξύλινος Πύργος του Ρολογιού χτίστηκε το 1878 για τη γεωργική σχολή που αργότερα έγινε το Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο. Είναι ένα από τα σύμβολα της πόλης και θύμηση της πρώιμης αρχιτεκτονικής της με αμερικανικές επιρροές. Είναι μικρός, και πολλοί επισκέπτες εκπλήσσονται με το πόσο λιτός είναι, αλλά συνδυάζεται εύκολα με το κοντινό πρώην κτίριο της κυβέρνησης του Χοκάιντο από κόκκινα τούβλα και έναν περίπατο στους κεντρικούς δρόμους. Και τα δύο απέχουν λίγα λεπτά με τα πόδια από το πάρκο Οντόρι και τον σταθμό του Σαππόρο.
Μια μεγάλη, ανοιχτή πανεπιστημιούπολη λίγα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό του Σαππόρο, με γκαζόν, ρυάκια, παλιά ξύλινα κτίρια και μακριές δεντροστοιχίες. Η είσοδος είναι δωρεάν και μοιάζει περισσότερο με πάρκο παρά με πανεπιστήμιο. Στα τέλη Οκτωβρίου και αρχές Νοεμβρίου η λεωφόρος με τα γκίνκγκο γίνεται έντονα κίτρινη και αποτελεί μία από τις πιο φωτογραφημένες φθινοπωρινές εικόνες της πόλης. Η δεντροστοιχία με τις λεύκες και το άγαλμα του Γουίλιαμ Σ. Κλαρκ, του Αμερικανού δασκάλου που έμεινε γνωστός για τη φράση «Νέοι, να είστε φιλόδοξοι», είναι άλλα αξιοθέατα.
Δυτικά του κέντρου, ένα μεγάλο πάρκο με αιωνόβια δέντρα οδηγεί ανηφορικά στο Ιερό του Χοκάιντο, το σημαντικότερο σιντοϊστικό ιερό του νησιού. Η άνοιξη έρχεται αργά εδώ, συνήθως γύρω στις αρχές Μαΐου, και το πάρκο είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία της πόλης για να δει κανείς τις ανθισμένες κερασιές. Η γύρω συνοικία Μαρουγιάμα είναι μια ευχάριστη περιοχή κατοικιών με καφέ, φούρνους και μικρά εστιατόρια, ενώ ο ζωολογικός κήπος και τα δασικά μονοπάτια του όρους Μαρουγιάμα βρίσκονται ακριβώς δίπλα.
Ένα τεράστιο πάρκο στη βορειοανατολική άκρη της πόλης, σχεδιασμένο από τον Ιαπωνοαμερικανό γλύπτη Ισάμου Νογκούτσι, ο οποίος μετέτρεψε μια πρώην χωματερή σε τοπίο από γεωμετρικούς λόφους, μια γυάλινη πυραμίδα, ένα θαλάσσιο σιντριβάνι και απέραντα γκαζόν. Ένα μέρος με πλατύ ουρανό και λίγο κόσμο, που φτάνεις καλύτερα με μετρό και λεωφορείο, ιδανικό για ποδήλατο το καλοκαίρι. Τον χειμώνα ένα μέρος του γίνεται χιονισμένη παιδική χαρά για σκι αντοχής και έλκηθρο.
Η μεγαλύτερη συνοικία νυχτερινής ζωής της βόρειας Ιαπωνίας, λίγα τετράγωνα νότια του πάρκου Οντόρι, αναγνωρίσιμη από τις γιγαντιαίες επιγραφές νέον στη μεγάλη διασταύρωση. Χιλιάδες εστιατόρια, ιζακάγια, μπαρ, αίθουσες καραόκε και κλαμπ γεμίζουν τα κτίριά της, συχνά σε πολλούς ορόφους. Όπως οι συνοικίες διασκέδασης παντού στον κόσμο, έχει και μια πλευρά κόκκινων φαναριών, όμως οι κεντρικοί δρόμοι είναι πολυσύχναστοι, καλά φωτισμένοι και ασφαλείς. Κατά το Φεστιβάλ Χιονιού, η λεωφόρος που διασχίζει τη Σουσουκίνο γεμίζει με φωτισμένα γλυπτά από πάγο.
Το Σαππόρο είναι η πατρίδα του ράμεν μίσο, και ένα μπολ αργά τη νύχτα είναι μέρος της εξόδου. Το στενό σοκάκι Ράμεν Γιοκότσο στη Σουσουκίνο είναι γεμάτο μικρούς πάγκους ράμεν εδώ και δεκαετίες, και διάσημα μαγαζιά υπάρχουν σε όλη την πόλη. Οι ντόπιοι κλείνουν τη βραδιά και με ένα παρφέ — ένα επιδόρπιο-τελετουργικό που λέγεται «σίμε παρφέ» και σερβίρεται σε καφέ ανοιχτά ως αργά. Και τα δύο είναι απλές, φθηνές εμπειρίες για να μοιραστείτε.
Η ζυθοποιία στην Ιαπωνία έχει εδώ βαθιές ρίζες, και το ζυθοποιείο που έδωσε το όνομά του στη μπίρα ιδρύθηκε το 1876. Το Μουσείο Μπίρας του Σαππόρο, σε ένα πρώην εργοστάσιο από κόκκινα τούβλα, αφηγείται την ιστορία και προσφέρει γευσιγνωσίες, ενώ οι διπλανές αίθουσες μπίρας σερβίρουν ψητό αρνί με βαρελίσια μπίρα. Από τα μέσα Ιουλίου ως τα μέσα Αυγούστου, το πάρκο Οντόρι μετατρέπεται σε μια μακριά υπαίθρια μπιραρία, μία από τις πιο κοινωνικές εκδηλώσεις της χρονιάς.
Το Φεστιβάλ Χιονιού του Σαππόρο στις αρχές Φεβρουαρίου είναι η μεγαλύτερη εκδήλωση της πόλης, με γλυπτά στο πάρκο Οντόρι, γλυπτική πάγου στη Σουσουκίνο και τσουλήθρες χιονιού για οικογένειες. Τον Ιούνιο το φεστιβάλ Γιοσακόι Σοράν γεμίζει τους δρόμους με ενεργητικές ομάδες χορού. Το καλοκαίρι φέρνει τις υπαίθριες μπιραρίες και τη γιορτή του Ιερού του Χοκάιντο, και τον Σεπτέμβριο το Φθινοπωρινό Φεστιβάλ του Σαππόρο συγκεντρώνει στο πάρκο Οντόρι πάγκους φαγητού από όλο το Χοκάιντο. Τα φεστιβάλ είναι οι στιγμές που οι ντόπιοι είναι πιο χαλαροί και ανοιχτοί.
Το ιζακάγια, η ιαπωνική ταβέρνα όπου παραγγέλνεις μικρά πιάτα για να τα μοιραστείτε, είναι το κέντρο της βραδινής κοινωνικής ζωής. Στο Σαππόρο η τοπική σπεσιαλιτέ είναι το «Τζένγκις Χαν», ή τζινγκισουκάν: αρνί και λαχανικά ψημένα στο τραπέζι πάνω σε μια θολωτή σιδερένια πλάκα. Τα εστιατόρια είναι ανεπίσημα, θορυβώδη και διασκεδαστικά, και το κοινό ψήσιμο σπάει τον πάγο με φυσικό τρόπο.
Για περίπου μία εβδομάδα στις αρχές Φεβρουαρίου, το πάρκο Οντόρι γεμίζει με γλυπτά από χιόνι, μερικά μεγάλα σαν κτίρια, ενώ η Σουσουκίνο εκθέτει λεπτοδουλεμένα γλυπτά από πάγο που λάμπουν τη νύχτα. Η είσοδος στους κύριους χώρους είναι δωρεάν. Τα καταλύματα γεμίζουν μήνες νωρίτερα, γι' αυτό κλείστε νωρίς. Ντυθείτε για δυνατό κρύο, με ζεστές μπότες που πιάνουν στον πάγο — τα πεζοδρόμια γίνονται πολύ γλιστερά.
Ξεκινήστε τη μέρα με ένα μπολ ρύζι με θαλασσινά στην αγορά Νίτζο κοντά στο πάρκο Οντόρι, δοκιμάστε το μεσημέρι κάρι σούπα — μια εφεύρεση του Σαππόρο με πικάντικο ζωμό και μεγάλα κομμάτια λαχανικών και κρέατος — και το βράδυ φάτε ράμεν μίσο ή ψητό αρνί. Τα γαλακτοκομικά του Χοκάιντο είναι διάσημα σε όλη την Ιαπωνία, οπότε το μαλακό παγωτό και τα επιδόρπια με τυρί αξίζουν σε κάθε εποχή.
Το παλιό λιμάνι του Οτάρου απέχει περίπου σαράντα λεπτά με το τρένο κατά μήκος της ακτής. Το κανάλι του με τις πέτρινες αποθήκες, τα εργαστήρια γυαλιού, τα μαγαζιά με μουσικά κουτιά και τα εστιατόρια σούσι το κάνουν κλασική εκδρομή μισής μέρας, και το κανάλι είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό το βράδυ, όταν ανάβουν τα φανάρια γκαζιού. Τον χειμώνα το φεστιβάλ «Μονοπάτι του Χιονισμένου Φωτός» γεμίζει το κανάλι και τους δρόμους του Οτάρου με κεριά.
Το Τζοζανκέι Όνσεν, μια λουτρόπολη σε δασωμένη κοιλάδα περίπου μία ώρα με λεωφορείο από το κέντρο, είναι το πιο εύκολο μέρος για να δοκιμάσετε ένα ιαπωνικό όνσεν. Πολλά ξενοδοχεία πουλούν ημερήσια εισιτήρια για τα λουτρά τους. Το μπάνιο γίνεται χωρίς μαγιό και χωριστά ανά φύλο, αφού πρώτα πλυθείτε καλά στις ντουζιέρες. Τα φθινοπωρινά χρώματα και οι χιονισμένοι χειμώνες κάνουν την κοιλάδα όμορφη σε κάθε εποχή.
Το πούδρα χιόνι του Χοκάιντο είναι παγκοσμίως διάσημο, και το Σαππόρο είναι μία από τις λίγες μεγάλες πόλεις με πίστες σκι σε απόσταση αναπνοής. Στο Σαππόρο Τέινε, που φιλοξένησε αγωνίσματα των Ολυμπιακών του 1972, και στο Σαππόρο Κοκουσάι φτάνετε με λεωφορείο ή τρένο σε περίπου μία ώρα, με δυνατότητα ενοικίασης εξοπλισμού. Το Νισέκο, το πιο διάσημο χιονοδρομικό του νησιού, είναι πιο μακριά αλλά δημοφιλές για μεγαλύτερες διαμονές. Οι αρχάριοι μπορούν να κάνουν μαθήματα στα αγγλικά σε πολλά χιονοδρομικά.
Το Σαππόρο έχει δύο υπέροχες εποχές. Ο Φεβρουάριος είναι η εποχή του Φεστιβάλ Χιονιού, με βαθύ χιόνι και θερμοκρασίες συχνά κάτω από το μηδέν, ενώ από τον Δεκέμβριο ως τον Μάρτιο διαρκεί η περίοδος του σκι. Από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο ο καιρός είναι δροσερός και άνετος, με φρέσκες, σχετικά ξηρές μέρες, υπαίθριες μπιραρίες και φεστιβάλ, ενώ τα χωράφια με λεβάντα του κεντρικού Χοκάιντο είναι κοντά. Το φθινόπωρο, από τα τέλη Σεπτεμβρίου ως τις αρχές Νοεμβρίου, φέρνει πολύχρωμα φύλλα και φαγητά της συγκομιδής. Η άνοιξη έρχεται αργά, με τις κερασιές να ανθίζουν γύρω στις αρχές Μαΐου. Τον χειμώνα οι ζεστές, αδιάβροχες μπότες με καλό κράτημα είναι απαραίτητες.
Το κέντρο είναι οργανωμένο σε αριθμημένο κάναβο, κάτι που κάνει εύκολο το περπάτημα και την εύρεση διευθύνσεων. Τρεις γραμμές μετρό και μια κυκλική γραμμή τραμ καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, και μία κάρτα μετακινήσεων ισχύει παντού. Τον χειμώνα μακριές υπόγειες πεζοδιαδρομές συνδέουν τον σταθμό του Σαππόρο, το Οντόρι και τη Σουσουκίνο, ώστε να διασχίζετε το κέντρο χωρίς να πατάτε σε παγωμένα πεζοδρόμια. Το ταχύ τρένο από το αεροδρόμιο Νέο Τσιτόσε φτάνει στον σταθμό του Σαππόρο σε περίπου σαράντα λεπτά. Τα ταξί είναι καθαρά, ασφαλή και με ταξίμετρο.
Η γλώσσα είναι τα ιαπωνικά. Τα αγγλικά είναι συνηθισμένα σε πινακίδες, σταθμούς και ξενοδοχεία, λιγότερο στα μικρά εστιατόρια, όπου βοηθούν οι κατάλογοι με φωτογραφίες και οι εφαρμογές μετάφρασης. Τους κατοίκους του Χοκάιντο τους περιγράφουν συχνά ως πιο χαλαρούς και λιγότερο τυπικούς από εκείνους των μεγάλων πόλεων του νότου, αφού πολλές οικογένειες ήρθαν από άλλα μέρη της Ιαπωνίας μόλις πριν από λίγες γενιές. Η ευγένεια μετράει: μιλάτε χαμηλόφωνα στα μέσα μεταφοράς, μην αφήνετε φιλοδώρημα, και ένα απλό «αριγκάτο», δηλαδή ευχαριστώ, εκτιμάται πάντα. Τα κοινά γεύματα, τα ιζακάγια και τα φεστιβάλ είναι οι ευκολότεροι τρόποι για να ανοίξει κουβέντα.
Οι περισσότεροι επισκέπτες μένουν γύρω από τον σταθμό του Σαππόρο, το Οντόρι και τη Σουσουκίνο, που απέχουν λίγα λεπτά με τα πόδια μεταξύ τους. Η διεθνής κοινότητα περιλαμβάνει φοιτητές και ερευνητές του Πανεπιστημίου του Χοκάιντο, καθηγητές αγγλικών και εργαζόμενους στον τουρισμό, ενώ τον χειμώνα και πολλούς δασκάλους σκι και εποχικούς εργαζόμενους. Οι γλωσσικές ανταλλαγές, τα διεθνή μπαρ της Σουσουκίνο, οι λέσχες σκι και τα μεγάλα καλοκαιρινά και χειμερινά φεστιβάλ είναι τα πιο εύκολα μέρη για να γνωρίσετε τόσο ντόπιους όσο και άλλους ταξιδιώτες.
Ναι. Είναι πολύ ασφαλές, εύκολο στον προσανατολισμό χάρη στον κάναβο των δρόμων και καλά συνδεδεμένο με συγκοινωνίες. Το να τρως μόνος είναι απολύτως φυσιολογικό στην Ιαπωνία, ειδικά στους πάγκους ράμεν. Μια γευστική ξενάγηση, ένα μάθημα σκι ή ένα φεστιβάλ είναι εύκολοι τρόποι να γνωρίσετε κόσμο.
Δύο ή τρεις μέρες αρκούν για το πάρκο Οντόρι, το όρος Μοΐβα, τη Σουσουκίνο, το μουσείο μπίρας και τις αγορές. Προσθέστε μία μέρα για το Οτάρου και άλλη μία για θερμή πηγή ή σκι, ή χρησιμοποιήστε το Σαππόρο ως βάση για ένα μεγαλύτερο ταξίδι στο Χοκάιντο.
Γίνεται κάθε χρόνο για περίπου μία εβδομάδα στις αρχές Φεβρουαρίου. Οι ακριβείς ημερομηνίες ανακοινώνονται εκ των προτέρων από τους διοργανωτές, γι' αυτό ελέγξτε τες πριν κλείσετε και κρατήστε κατάλυμα όσο το δυνατόν νωρίτερα, γιατί η πόλη γεμίζει.
Κάνει κρύο και χιονίζει πολύ. Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο οι θερμοκρασίες της ημέρας κινούνται συνήθως γύρω ή κάτω από το μηδέν, και η πόλη δέχεται αρκετά μέτρα χιονιού σε όλη τη σεζόν. Με ζεστά ρούχα σε στρώσεις, σκούφο, γάντια και μπότες με καλό κράτημα η περιήγηση είναι άνετη, και οι υπόγειες διαδρομές βοηθούν πολύ.
Πολύ. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της Ιαπωνίας είναι ζεστό και υγρό, το Σαππόρο μένει δροσερό και ευχάριστο, με υπαίθριες μπιραρίες στο πάρκο Οντόρι, φεστιβάλ και πράσινα πάρκα. Είναι επίσης καλή αφετηρία για τα λουλουδιασμένα χωράφια και τα εθνικά πάρκα του Χοκάιντο.
Το Σαππόρο είναι πολύ ασφαλής πόλη και ισχύουν οι συνηθισμένοι λογικοί κανόνες: την πρώτη φορά συναντηθείτε σε πολυσύχναστο δημόσιο χώρο, πείτε σε έναν φίλο πού πηγαίνετε και κανονίστε μόνοι την επιστροφή σας. Το πάρκο Οντόρι, τα καφέ γύρω από τον σταθμό και οι κεντρικοί δρόμοι της Σουσουκίνο έχουν κίνηση ως το βράδυ και είναι φυσικά σημεία για μια πρώτη συνάντηση.