Η Μυρτώ, 25 χρονών, είχε την πρώτη της σοβαρή σχέση σε πρώτο έτος της ΑΠΘ Εφαρμοσμένης Πληροφορικής. Κράτησε 4 χρόνια, τελείωσε απότομα τον Οκτώβρη του 2024. «Δεν ήταν απιστία, δεν ήταν drama. Απλά δεν ήμασταν οι ίδιοι άνθρωποι πια».
Αυτή είναι η ιστορία της για το πώς βγήκε από το σκοτάδι μετά τον χωρισμό, σε μία πόλη που κάθε δρόμος της θύμιζε τη σχέση.
Οι πρώτοι δύο μήνες
«Δεν έβγαινα από το σπίτι. Μόνο μάθημα και πίσω. Κάθε παμπ που είχαμε πάει, κάθε καφενείο στο Βασιλίσσης Όλγας ήταν μνήμη. Ακόμα και ο Άγιος Δημήτριος με θύμιζε, γιατί είχαμε πάει μαζί για τη γιορτή».
«Η μητέρα μου πήγαινε να μου τηλεφωνεί κάθε δεύτερο βράδυ. 'Βγήκες;'. 'Όχι'. 'Μυρτώ, πρέπει'. 'Δεν μπορώ'. Ήξερα ότι είχε δίκιο αλλά δεν είχα καμία ενέργεια».
Η παρέμβαση των φίλων
«Ήρθαν τρεις φίλες μου σπίτι ένα Σάββατο απόγευμα. Είχαν σχέδιο ολόκληρο. 'Σήκω, κάνε ντους, φόρεσε κάτι που δεν είναι φόρμα, πάμε Βαλαωρίτου ένα ποτό, στις 10 εδώ σπίτι αν θες'».
«Δεν μπορούσα να πω όχι σε τρεις. Πήγα. Στη Βαλαωρίτου ήμαστε στις 8, ένα πρωινό ραντεβού για cocktail. Το Vintage Alley, αν θυμάμαι».
«Ένιωθα ξένη στην πόλη που έζησα 4 χρόνια σχέσης. Κοιτούσα κόσμο να μιλάει, να γελάει, και δεν καταλάβαινα πώς λειτουργεί πια η διασκέδαση».
Η αντίσταση
«Οι φίλες μου συνέχισαν να με βγάζουν. Κάθε εβδομάδα. Βαλαωρίτου, Αριστοτέλους, Λαδάδικα. Τον πρώτο μήνα έλεγα όχι. Μετά σταδιακά ναι».
«Το κλειδί δεν ήταν να διασκεδάσω. Ήταν να συνηθίσω πάλι να υπάρχω δημόσια. Μετά από 4 χρόνια σχέσης, είχα ξεχάσει πώς είναι να κάθομαι σε ένα μπαρ και να κοιτάω ζωή χωρίς κάποιο δίπλα μου».
Η καθοριστική στιγμή
«Τέσσερις μήνες μετά, Ιανουάριο 2025, ήμουν στο Dot. σε Φράγκων. Μόνη. Οι φίλες μου ήταν αργοπορημένες, είχα φτάσει 20 λεπτά νωρίς. Παρήγγειλα ένα γκιν-τόνικ, κάθισα στη γωνία».
«Ένιωσα κάτι περίεργο. Χαλαρή. Για πρώτη φορά από τον χωρισμό, ήμουν μόνη και δεν με ενοχλούσε. Το κοιτούσα το ποτό μου, παρατηρούσα κόσμο, και ήμουν οκ».
«Αυτή ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να συνέρχομαι».
Το app — η απόφαση
«Μάρτιο 2025 κατέβασα για πρώτη φορά dating app. Δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ. Είμαστε 4 χρόνια μαζί, δεν είχα ανάγκη. Το άνοιξα φοβισμένη».
«Οι πρώτες εβδομάδες ήταν αποθαρρυντικές. Πολλά 'γεια ti κανεις' μονολεκτικά, μερικά cringe, λίγα ενδιαφέροντα. Είπα στις φίλες μου 'δεν λειτουργεί, παρατάω'. Μου απάντησαν 'δώσε 2 μήνες'».
Ο Γιώργος
«Ο Γιώργος, 27, μουσικός, μου έστειλε μήνυμα τον Μάιο. Το bio του έλεγε 'βαριέμαι τον διαδίκτυο, γράφω τραγούδια'. Η φωτογραφία του ήταν στην Άνω Πόλη, με κιθάρα στην πλάτη».
«Το πρώτο μήνυμα ήταν: 'Στη φωτο σου κρατάς βιβλίο Αλεξίου. Αξίζει;'. Απάντησα 'ναι αλλά μόνο αν σου αρέσει ο κωμικός τόνος σε γραφή, αλλιώς θα το βρεις heavy'».
«Τρία μηνύματα πίσω και μπρος, και μου πρότεινε καφέ στο Τσινάρι στην Άνω Πόλη την Κυριακή πρωί. Δεν βράδυ, ούτε μπαρ. Πρωί, καφέ, Άνω Πόλη. Μου άρεσε η επιλογή. Ξεχώριζε».
Το πρώτο ραντεβού
«Στο Τσινάρι το φως ήταν απίθανο. Ο Γιώργος έφτασε 5 λεπτά μετά από μένα, όχι νωρίς, όχι αργά. Παρήγγειλε ελληνικό καφέ, εγώ freddo. Μίλησε χαμηλόφωνα, άκουγε περισσότερο από όσο έλεγε».
«Καθόμασταν τρεις ώρες. Με ρώτησε για τη δουλειά μου, τι γράφω τελευταία, τι μου ενοχλεί στην πόλη. Δεν παίζαμε παιχνίδι, μιλούσαμε. Όταν του είπα ότι είχα βγει πρόσφατα από μεγάλη σχέση, δεν με ρώτησε λεπτομέρειες. Είπε απλά 'ωραία, προχώρα με τον ρυθμό σου'».
Τι δίδαξε ο χωρισμός
- Δεν βιάζεσαι να ξαναμπείς. Αν μπεις πολύ γρήγορα, κουβαλάς τον χωρισμό μαζί σου. 6 μήνες ήταν το δικό μου όριο για την ετοιμότητα.
- Οι φίλοι είναι η σωτηρία. Χωρίς τις τρεις που με τράβηξαν έξω, θα είχα κλειστεί έναν χρόνο.
- Η πόλη σου είναι διαφορετική μετά. Παλιοί δρόμοι πρέπει να ξαναγίνουν δικοί σου. Αυτό παίρνει χρόνο.
- Το app είναι εργαλείο, όχι λύση. Αν περιμένεις να σε σώσει, θα απογοητευτείς. Αν το δεις ως μία επιπλέον δυνατότητα, δουλεύει.
- Ο επόμενος δεν είναι ο «καλύτερος». Ο Γιώργος δεν είναι καλύτερος από τον πρώην. Είναι διαφορετικός και κατάλληλος τώρα για την εκδοχή μου.
Σήμερα
«Είναι 10 μήνες που είμαι με τον Γιώργο. Δεν ξέρω αν θα είμαστε για πάντα. Αλλά έμαθα κάτι σημαντικό — ότι μπορώ να είμαι ξανά μόνη, και αν διαλέξω σχέση, η διάλεξη είναι δική μου, όχι ανάγκη»
«Η Βαλαωρίτου, η Άνω Πόλη, τα Λαδάδικα — η Θεσσαλονίκη μου έχει ξαναδοθεί. Δεν είναι πια η πόλη της παλιάς σχέσης. Είναι η πόλη μου».
Για όποιον είναι εκεί που ήμουν
«Θα ήθελα να σου πω ότι θα περάσει γρήγορα. Ψέματα είναι. Θα περάσει — αλλά θα παίρνει μήνες. Κάθε μέρα που βγαίνεις, κάθε φορά που πίνεις ένα ποτό με φίλο, κάθε πρωί που ξυπνάς λιγάκι λιγότερο βαρύς, χτίζεται ο επόμενος εαυτός σου. Μη φοβάσαι τη διαδικασία. Μείνε μέσα της».
