Valencia is ’n sonnige, ontspanne stad waar ’n Middeleeuse ou stad, ’n lang park in ’n ou rivierbedding en ’n breë stadstrand dit maklik maak om die dag buite en die aand in goeie geselskap deur te bring.
RegistreerValencia is Spanje se derde grootste stad, aan die Middellandse See-kus tussen Barcelona en Alicante, en dit kombineer die energie van ’n regte werkende stad met die pas van ’n strandoord. Die historiese kern, Ciutat Vella, is ’n doolhof van nou straatjies rondom die katedraal, die Gotiese sybeurs en een van Europa se mooiste oordekte markte. Daaromheen loop die Turia-tuine, ’n park van nege kilometer in die bedding van ’n rivier wat ná ’n rampspoedige vloed in 1957 om die stad gelei is; dit eindig by die futuristiese Stad van Kunste en Wetenskappe. ’n Kort tremrit oos neem jou na die hawe en die breë sandstrande van Malvarrosa en Las Arenas. Wat Valencia maklik maak vir reisigers, is dat dit kompak, plat en sonnig is. Die fiets is die natuurlike vervoermiddel, pryse is laer as in Madrid of Barcelona, en danksy die sagte klimaat is die terrasse byna die hele jaar vol. Valencianers is oop en spraaksaam, trots op hul stad, hul taal en hul kos, en die Spaanse ritme, met middagete om twee en aandete ná nege, laat die aand baie tyd vir lang gesprekke. Paella en horchata is hier gebore, en hier word Fallas gevier, een van Europa se mees skouspelagtige feeste. Twee tale word gepraat: Spaans oral, en Valenciaans, ’n variant van Katalaans, op straatnaamborde en in baie huise. ’n Groot internasionale gemeenskap van studente en uitgewekenes, baie digitale nomades en ’n bestendige stroom besoekers maak dit maklik om geselskap te vind, hetsy op die strand, by ’n taalruil of in ’n stampvol kroeg in Ruzafa.
Valencia se katedraal meng Romaanse, Gotiese en Barokstyle, en in een van sy kapelle word ’n kelk bewaar wat die oorlewering as die Heilige Graal beskou. Klim die 207 trappe van die Miguelete-kloktoring en kyk oor die dakke tot by die see. Reg langsaan is Plaza de la Virgen, met sy fontein en terrasse, die stad se gunsteling-ontmoetingsplek; elke Donderdag om twaalfuur vergader die Waterhof, een van Europa se oudste howe, steeds by die katedraal se deur om besproeiingsgeskille te besleg.
Mercado Central is ’n reusagtige modernistiese saal van yster, glas en teëls met honderde stalletjies vol vis, ham, vrugte, rys en plaaslike produkte, en toonbanke waar jy staande eet. Oorkant staan Lonja de la Seda, ’n laat-Gotiese sybeurs met gedraaide kolomme, wat op UNESCO se Wêrelderfenislys is en een van die mooiste burgerlike geboue van sy tyd. Gaan soggens, wanneer die mark op sy lewendigste is, en sluit af met ’n koffie op een van die pleine in die omgewing.
Ná die vloed van 1957 is die rivier suid van die stad verlê, en die ou bedding het ’n groen strook van nege kilometer geword waaroor historiese brûe loop. Vandag is dit vol drawwers, fietsryers, sokkerwedstryde, pieknieks en mense wat in die skaduwee van die bome lees. Dit is die maklikste manier om die stad te voet of per fiets oor te steek, en ’n natuurlike plek om te stap en te gesels. Langs die pad gaan jy verby die konsertsaal Palau de la Música en die Gulliver-park, ’n reusefiguur waarop kinders kan klim.
Aan die oostelike punt van die Turia rys Santiago Calatrava se versameling wit, futuristiese geboue tussen vlak turkoois poele: ’n IMAX-teater in die vorm van ’n oog, ’n wetenskapmuseum, ’n operahuis en die Oceanogràfic, die grootste akwarium in Europa. Selfs sonder om in te gaan, is ’n wandeling tussen die geboue met sononder of ná donker, wanneer hulle verlig is en in die water weerkaats, een van die stad se onvergeetlikste gesigte.
Die oudste deel van die historiese kern is ’n doolhof van nou straatjies vol straatkuns, klein kroegies, vintage-winkels en stil pleintjies. Aan die rand staan steeds twee van die stad se Middeleeuse poorte, Torres de Serranos en Torres de Quart, wat jy kan uitklim. Bedags is El Carmen rustig en bohemies; saans loop sy kroeë en terrasse vol studente en plaaslike mense, en dit word een van die lewendigste woonbuurte in die stad.
Valencia het breë sandstrande in die stad self, net ’n kort tremrit van die middestad af. Langs Las Arenas en Malvarrosa loop ’n lang promenade met restaurante waar Valencianers middagete paella eet, en verder noord gaan die strand voort tot by Patacona, wat rustiger is en ’n jong, ontspanne atmosfeer het. Reg langsaan huisves die ou vissersbuurt El Cabanyal, met sy teëlbedekte fasades, vandag van die stad se interessantste kroeë en eetplekke.
Suid van die middestad lê Ruzafa, Valencia se modieusste woonbuurt, ’n netwerk van strate vol kafees, mengeldrankkroeë, vermoetkroeë, galerye en restaurante met kos van oor die hele wêreld. Dit is gewild onder jong Valencianers, kunstenaars en uitgewekenes, en op warm aande loop die sypaadjies vol mense wat van kroeg tot kroeg gaan. Die atmosfeer is ontspanne en gemeng, so dit is maklik om by die toonbank ’n gesprek aan te knoop.
Om in Valencia uit te eet, is ’n sosiale gebeurtenis. Valencianers gaan dikwels in klein groepies vir tapas uit en deel borde gebraaide inkvis, patatas bravas, clóchinas (plaaslike mossels) en esgarraet (rooi soetrissies met gesoute kabeljou) oor ’n glas wyn of ’n bier. Aandete begin selde voor nege en kan tot ná middernag uitrek. Die weeklikse ritueel van almuerzo, ’n toebroodjie in die middel van die oggend met ’n drankie en koffie, is nog ’n plaaslike gewoonte waarby dit die moeite werd is om aan te sluit.
In die somer skuif die sosiale lewe na die see. Die strandkroeë by Malvarrosa en Patacona skink tot laat, sommige met ’n DJ en lewendige musiek, en die promenade bly lank ná donker besig. Baie Valencianers sluit die aand af met ’n roomys of ’n glas horchata, ’n koue, soet drankie van grondamandels, by een van die tradisionele horchaterías.
Fallas, van 15 tot 19 Maart, is Valencia se groot fees: reusagtige satiriese beelde van hout en papier-maché vul die strate, die klappers van die mascletà ontplof om twee in die middag op die stadsaalplein, en op die laaste nag word die beelde verbrand. In die somer is daar opelugkonserte en die Feria de Julio, die Julie-kermis met musiek en vuurwerke; in die herfs bring 9 Oktober, die dag van die Valenciaanse Gemeenskap, optogte na die ou stad. Tydens die feeste is die stad op sy oopste en geselligste.
Valencia het ’n lewendige musiektoneel, van klein jazz- en flamenco-kroegies in El Carmen tot konsertsale en klubs. Die nag begin laat: mense ontmoet gewoonlik omstreeks elfuur vir ’n drankie, en die klubs loop eers ná eenuur in die nag vol. In die somer is daar konserte en partytjies by opelugplekke naby die hawe en die strand, en studentelewe hou die kroeë gedurende die akademiese jaar vol.
Valencia is plat en sonnig en het baie fietspaaie, so ’n huurfiets of die stad se openbare fietsstelsel Valenbisi is die beste manier om dit te verken. ’n Klassieke roete volg die Turia-tuine van die ou stad na die Stad van Kunste en Wetenskappe en dan verder na die strand. Groepfietstoere is ook ’n eenvoudige manier om ander reisigers te ontmoet.
Paella het in die rysvelde rondom Valencia ontstaan, en die tradisionele weergawe word met hoender, konyn en groenbone gemaak, oor ’n houtvuur gaargemaak en vir middagete geëet, nooit saans nie. Probeer dit by een van die strandrestaurante in Las Arenas of in die dorpies van die Albufera. Paella-kookklasse is ’n prettige aktiwiteit om saam te doen en eindig dikwels met almal wat saam eet.
Omtrent twintig minute suid van die stad lê die Albufera, ’n groot varswaterstrandmeer omring deur rysvelde en dennebosse. Gaan aan die einde van die dag met ’n bootjie op die water om die sonsondergang te sien, en eet daarna aandete in die dorpie El Palmar, bekend vir sy rysgeregte. Dit is een van die romantiesste uitstappies rondom Valencia.
Met soveel studente en uitgewekenes is daar gereeld taalruilaande in Valencia, gewoonlik in kroeë in die middestad of in Ruzafa, waar mense bymekaarkom om oor ’n drankie Spaans en Engels te oefen. Hulle is ontspanne, gratis of baie goedkoop, en een van die maklikste maniere om plaaslike mense en ander nuwelinge te ontmoet.
Vinnige treine en busse verbind Valencia met die dorpe in die omgewing. Sagunto het ’n Romeinse teater en ’n kasteel op ’n heuwel, Xàtiva ’n kasteel met ’n wye uitsig, en in die suide strek die strande en baaitjies van die Costa Blanca. ’n Dag saam aan die kus is ’n goeie volgende stap ná ’n eerste ontmoeting.
Lente en herfs, van Maart tot Junie en van September tot November, is die aangenaamste seisoene, met warm dae, sagte aande en minder skares; in Maart is daar boonop Fallas. Julie en Augustus is warm en vogtig, die strande is vol, en baie Valencianers verlaat die stad in Augustus. Die winter is sag en sonnig in vergelyking met die res van Europa, met dagtemperature dikwels rondom vyftien grade, wat Valencia ’n goeie keuse maak om die winter te ontvlug.
Die ou stad is kompak en word die beste te voet verken, en die hele stad is plat, so fietsry is maklik. ’n Netwerk van metro en trems verbind die middestad met die lughawe, die hawe en die strande, en busse dek die res van die stad. Die metro ry in omtrent vyf-en-twintig minute van die lughawe na die middestad. Taxi’s is redelik geprys. Die meeste reisigers bly in die ou stad, in Ruzafa of naby die strand.
Spaans word oral gepraat, en Valenciaans, ’n variant van Katalaans, is die tweede amptelike taal; jy sal dit op borde sien en in baie huise hoor. Jonger mense en dié wat in toerisme werk, praat gewoonlik Engels, ouer mense minder. ’n Paar woorde Spaans, soos hola, gracias en buenas noches, word waardeer. Valencianers is warm, gesellig en direk, en onder vriende is dit algemeen om met twee soentjies op die wang te groet. Etes is laat en lank, en in sosiale situasies is mense ontspanne oor stiptheid.
Ruzafa is die gunsteling-woonbuurt van uitgewekenes, digitale nomades en kreatiewe mense, met kafees, mede-werkspasies en kroeë. El Carmen trek studente en reisigers, en die strandgebied van El Cabanyal en Malvarrosa is gewild by dié wat ’n stadiger lewe by die see verkies. Valencia het ’n groot Erasmus-gemeenskap en ’n groeiende getal internasionale inwoners. Taalruile, groepfietstoere, strandvlugbal, drafgroepe in die Turia-tuine en internasionale byeenkomste is maklike maniere om plaaslike mense en ander reisigers te ontmoet.
Ja. Dit is veilig, kompak, sonnig en bekostigbaar, met baie hostelle, ’n groot internasionale gemeenskap en ’n sosiale kultuur wat om tapas en terrasse draai. Taalruile en groepaktiwiteite maak dit maklik om mense te ontmoet.
Drie dae is genoeg vir die ou stad, die Turia-tuine, die Stad van Kunste en Wetenskappe en die strand. Voeg ’n dag by vir die Albufera en nog een vir ’n uitstappie langs die kus.
Dit is goedkoper as Madrid of Barcelona. Tapas, die middagete-spyskaart menú del día, openbare vervoer en fietshuur is bekostigbaar, en baie van die beste dinge om te doen, van die Turia-tuine tot die strand, is gratis. Pryse styg tydens Fallas en in die middel van die somer.
Nee. Engels is algemeen onder jonger mense en in toeristegebiede. ’n Paar woorde Spaans word waardeer, en niemand verwag dat besoekers Valenciaans praat nie.
In die lente, veral tydens Fallas in Maart, en van Mei tot Oktober, wanneer terrasse en strandkroeë vol is en die aande lank. Gedurende die akademiese jaar hou studente die kroeë in El Carmen en rondom die universiteit lewendig.
Valencia is ’n veilige stad, en die gewone reëls van gesonde verstand geld: ontmoet die eerste keer op ’n besige openbare plek, sê vir iemand wat jy vertrou waarheen jy gaan, en reël self jou pad terug huis toe. Pas jou besittings op in druk plekke en op die strand. Die ou stad, Ruzafa en die strandpromenade bly tot laat lewendig en is natuurlike plekke vir ’n eerste ontmoeting.