Punta Cana is die palmbeskaduwde oostelike punt van die Dominikaanse Republiek, waar lang wit strande ’n warm, musiekliefhebbende Karibiese kultuur ontmoet.
RegistreerPunta Cana is die algemene naam vir die hele ooskus van die Dominikaanse Republiek, ’n lang ketting strande in die provinsie La Altagracia wat van Cap Cana in die suide deur Punta Cana self en Bávaro tot by Macao en Uvero Alto in die noorde strek. Die meeste besoekers vlieg na die internasionale lughawe en bly in groot alles-ingeslote oorde agter ’n koraalrif wat die water kalm en turkoois hou. Dit is maklik om ’n hele week deur te bring sonder om die oord te verlaat, en vir baie mense is dit juis die doel. Maar die streek beloon dié wat uitstap: die vissersdorpie El Cortecito en die straatjies van Los Corales in Bávaro, die wilde branderplankstrand by Macao, varswaterstrandmere in die woud, en colmados — buurtwinkeltjies waar mense koue bier drink, domino speel en op die sypaadjie merengue en bachata dans. Dominikane is bekend daarvoor dat hulle vriendelik en spraaksaam is. Verder weg wys boottogte na Saona-eiland en ’n dag in die koloniale ou stad van Santo Domingo ’n kant van die land wat die strande alleen nie kan wys nie.
Die lang strand van Bávaro is die hart van die streek: fyn, ligte sand, kokospalms en water wat deur die rif in die see kalm gehou word. Hotelle staan langs ’n groot deel daarvan, maar strande in die Dominikaanse Republiek is publiek, en die gedeelte om Los Corales en die ou vissersdorpie El Cortecito is waar plaaslike mense, buitelandse inwoners en onafhanklike reisigers meng. Klein restaurante, strandkroeë en stalletjies met handwerk staan reg op die sand, vissers trek soggens steeds hul bote uit, en ’n wandeling langs die waterlyn kan in enige rigting ure duur.
In die Puntacana-oordgebied naby die lughawe beskerm ’n privaat natuurreservaat ’n stuk tropiese woud met ’n reeks varswaterstrandmere wat deur ’n ondergrondse rivier gevoed word en bekend staan as die Inheemse Oë. ’n Skaduryke paadjie loop tussen hulle deur, en in sommige van die strandmere mag jy swem in water so helder dat jy die bodem ver onder kan sien. Dit word bestuur deur ’n stigting wat hom op die beskerming van die kus toespits, vra toegangsgeld en is ’n koel, stil teenpool vir die strand in die hitte van die dag.
Noord van Bávaro is Macao een van die mees natuurlike strande aan hierdie kus, met lang stukke goue sand sonder hotelle, ’n groen kaap en golwe groot genoeg dat die plaaslike branderplankskole hier lesse gee. Buggy- en vierwielertoere hou dikwels later in die dag hier stil, so die oggende is rustiger. Strome kan sterk wees — swem net waar ander swem en luister na plaaslike raad.
Suid van die lughawe lê Cap Cana, ’n groot privaat ontwikkeling met ’n jagtehawe, gholfbane, villas en restaurante. Juanillo-strand, ’n geboë baai van wit sand en palms, is een van die mooistes aan die kus. In die nabygeleë avontuurpark Scape Park lê Hoyo Azul, ’n diepblou varswaterpoel aan die voet van ’n kalksteenkrans, wat jy via ’n kort paadjie deur die woud bereik. Cap Cana het beheerde ingange, so vind vooraf uit hoe jy dit kan besoek.
Sowat ’n uur se ry weg, naby La Romana, staan op ’n krans bo die Chavón-rivier ’n nabootsing van ’n sestiende-eeuse Mediterreense dorpie, laat in die twintigste eeu van klip gebou. Daar is geplaveide straatjies, ’n kerk, galerye, ’n klein argeologiese museum, ’n ontwerpskool en ’n groot opelug-amfiteater in Romeinse styl waar konserte gehou word. Dit is eerder ’n geboude stel as ’n historiese dorp, maar die uitsig oor die groen rivierkloof laatmiddag is werklik asemrowend.
Higüey, die provinsiale hoofstad sowat vyf-en-veertig minute binneland toe, is ’n besige, heel gewone Dominikaanse dorp, en sy groot moderne basiliek is die belangrikste pelgrimskerk in die land. Sy hoë betonboog is van ver af sigbaar, en binne is die vereerde beeld van die Maagd van Altagracia, die land se beskermheilige. Op 21 Januarie, haar feesdag, kom pelgrims uit die hele Dominikaanse Republiek.
Die klein netwerk strate agter Los Corales-strand is die naaste wat die streek aan buurtnaglewe het. Strandkroeë, pizzerias, seekosrestaurante en klein skemerkelkiekroeë is binne loopafstand van mekaar. Dit is eerder ontspanne as wild, en die maklikste plek buite die oorde om aandete te eet en iets te drink tussen mense wat nie op ’n pakkettoer is nie.
Musiek is oral in die Dominikaanse Republiek, en twee van sy ritmes, merengue en bachata, is hier gebore en deur UNESCO as ontasbare kultuurerfenis erken. Baie oorde bied gratis danslesse aan, en plaaslike klubs speel albei tot laat in die nag. Dominikane dans in pare en is gulhartig met beginners; om ’n uitnodiging om te dans te aanvaar, of self beleefd te vra, is ’n natuurlike manier om mense te ontmoet.
Die colmado is die Dominikaanse buurtkruidenierswinkel, en saans word dit dikwels ’n ontmoetingsplek, met plastiekstoele op die sypaadjie, harde musiek, yskoue Presidente-bier en tafels vol mans wat domino speel. Die gebruik is om ’n groot bottel bier tussen vriende te deel. In colmados en hul groter, lewendiger weergawes, colmadones, sien jy hoe Dominikane self ’n aand uit deurbring.
Vir ’n groter aand uit het die streek groot klubs en vertoningsplekke met akrobatiek, lewendige musiek en dans tot laat, en baie oorde het hul eie disko en elke aand vertonings. Kaartjies vir die groter plekke is duur, so vergelyk wat ingesluit is voordat jy koop. Reël jou rit terug voordat die aand begin.
Bofbal is die nasionale passie, en die land het honderde Major League-spelers opgelewer. Ongeveer van Oktober tot Januarie word die professionele winterliga gespeel, en die naaste span, Toros del Este, speel sy tuiswedstryde in La Romana. ’n Wedstryd is luidrugtig, goedkoop en vol musiek en kos.
Saona is ’n groot, meestal onontwikkelde eiland in die Cotubanamá Nasionale Park, aan die suidoostelike kus. Toere begin gewoonlik by die vissersdorpie Bayahibe, sowat ’n uur en ’n half se ry weg, vaar uit per katamaran of snelboot, hou stil by ’n vlak natuurlike swembad in die oop see waar die water net tot by jou middel kom, en bring die middag op palmbeskaduwde strande deur. Die eiland is beskerm, so kies ’n gelisensieerde operateur, moenie seesterre uit die water lig nie en verwag ’n lang maar onvergeetlike dag.
Die hoofstad is sowat drie uur se ry weg, en sy Koloniale Stad is sedert 1990 ’n UNESCO-wêrelderfenisgebied. Dit is in die laaste jare van die vyftiende eeu gestig en bevat die eerste katedraal in die Amerikas, die Alcázar de Colón-paleis wat vir Christopher Columbus se seun Diego gebou is, die Ozama-vesting en die voetgangerstraat Calle El Conde. ’n Toer of ’n privaat bestuurder is die maklikste manier om te gaan, maar as jy ’n nag oorbly, sien jy hoe die ou pleine saans lewendig word.
’n Koraalrif loop langs ’n groot deel van die kus, en snorkeltoere vertrek van die strande van Bávaro na kalm dele van die rif vol tropiese visse. Vir helderder water en beter duik is Catalina-eiland by La Romana ’n gewilde dagrit, met riwwe en onderwatermure naby die kus. Gebruik rifvriendelike sonskerm en staan nooit op die koraal nie.
Die golwe by Macao pas beginners, en die branderplankskole daar gee lesse met ’n plank ingesluit. Binneland volg buggy- en perderytoere grondpaaie verby beesplase, suikerrietlande en klein dorpies, en hou dikwels stil by ’n grotpoel en ’n plaashuis om koffie, kakao en mamajuana te proe, die plaaslike drankie van rum en wyn waarin bas en kruie getrek het.
Los die buffet ten minste vir ’n paar maaltye. La bandera, die nasionale middagete van rys, bone, gestoofde vleis en slaai, word in klein plaaslike eetplekke bedien wat comedores genoem word, en sancocho, ’n ryk bredie van vleis en wortelgroente, is ’n naweekgunsteling. Soek op die strand na gebraaide vis met tostones, bros skywe gebraaide groen kookpiesang, en sluit af met vars klapperwater of ’n sterk Dominikaanse koffie.
Desember tot April is die droë seisoen en die gewildste tyd, met sonnige dae, laer humiditeit en die hoogste pryse, veral rondom Kersfees, Nuwejaar en Paasfees. Mei tot November is warmer en vogtiger, met kort, swaar tropiese buie. Die Atlantiese orkaanseisoen loop amptelik van Junie tot November, met die grootste risiko gewoonlik van Augustus tot Oktober; direkte treffers is nie algemeen nie, maar hou die weervoorspelling dop en oorweeg reisversekering. In die warmer maande kan sargassum-seegras op sommige strande uitspoel; toestande verander van week tot week. Die see is die hele jaar warm.
Punta Cana Internasionale Lughawe is naby die meeste oorde, gewoonlik tussen vyftien en vyf-en-veertig minute weg per motor. Daar is geen moltrein of trein nie, en die gebied is oor lang afstande versprei. Taxi’s is die hoofopsie en gebruik vaste tariewe per sone, so kom ooreen oor die prys voordat jy inklim. Rit-programme werk in sommige gebiede, maar nie oral nie. Die plaaslike minibusse, guaguas genoem, ry langs die hoofpaaie en is baie goedkoop, maar vol en informeel. Vir dagritte is georganiseerde toere of ’n privaat bestuurder die praktiesste keuse; jy kan ’n motor huur, maar Dominikaanse verkeer verg selfvertroue.
Die taal is Spaans, wat vinnig en met ’n sterk Karibiese aksent gepraat word. In die oorde en toeristegebiede praat baie mense Engels, maar daarbuite maak ’n paar woorde Spaans ’n groot verskil en word dit hartlik waardeer. Dominikane is vriendelik, gesellig en begin vinnig ’n gesprek; musiek, familie en bofbal is algemene onderwerpe. Groete is belangrik — sê buenos días wanneer jy ’n winkel of ’n guagua binnegaan. Wys opdringerige strandverkopers en nie-amptelike gidse beleefd maar ferm af.
Bávaro, veral Los Corales, El Cortecito en die woongebiede agter hulle, is die tuiste van die meeste internasionale inwoners, baie van hulle uit Europa, Kanada en die Verenigde State. Hulle ontmoet by strandkroeë, gimnasiums, branderplank- en joga-klasse, taaluitruilings en deur aanlyn gemeenskapsgroepe. Cap Cana en sy jagtehawe trek ’n welgestelder skare. Besoekers wat nooit hul oord verlaat nie, ontmoet meestal ander gaste.
Ja, met ’n bietjie beplanning. Baie oorde is vir paartjies en gesinne ontwerp, so alleenreisigers verkies dikwels om in Bávaro naby Los Corales te bly, waar restaurante, kroeë en die strand binne loopafstand is. Groepaktiwiteite — boottogte, branderplanklesse, danslesse en dagtoere — is die maklikste manier om mense te ontmoet.
Nee. Alles-ingeslote oorde oorheers die streek en kan goeie waarde bied, maar daar is ook woonstelle, klein hotelle en gastehuise, meestal in Bávaro. Om onafhanklik te bly beteken jy eet uit, gebruik plaaslike winkels en ontmoet meer Dominikane en inwoners, hoewel jy meer op taxi’s sal staatmaak.
Vyf tot sewe dae is tipies: ’n paar dae op die strande, een dag vir Saona-eiland en, as jy meer van die land wil sien, ’n lang dag of ’n oornagbesoek aan Santo Domingo.
Nie in die oorde en die belangrikste toeristegebiede nie, waar Engels algemeen gepraat word. Daarbuite is basiese Spaans baie nuttig, en Dominikane waardeer enige moeite. Die Amerikaanse dollar word algemeen in toeristegebiede aanvaar, maar om in Dominikaanse pesos te betaal is dikwels goedkoper.
Die droë seisoen van Desember tot April is die besigste, met die meeste besoekers, geleenthede en naglewe, en die jaareinde en Paasfees is besonder lewendig. Naweke is wanneer Dominikane self uitgaan, so colmados, strandkroeë en dansklubs is Vrydag- en Saterdagaande die volste.
Die toeristegebiede is oor die algemeen veilig, en die gewone verstandige reëls geld: ontmoet die eerste keer op ’n besige openbare plek soos Los Corales of die jagtehawe by Cap Cana, sê vir ’n vriend waarheen jy gaan en reël jou eie taxi heen en terug. Hou jou drankie dop, hou waardevolle goed uit sig en vermy afgeleë strande ná donker. ’n Gespesialiseerde toeristepolisiemag werk in die belangrikste toeristegebiede.