Marmaris is ’n lewendige hawestad aan die einde van ’n diep, bosryke baai aan Turkye se suidwestelike kus, waar ’n klein kasteel oor ’n jaghawe vol seiljagte en gulets waak, en waar stil baaitjies en skiereilande net agter die besige strandpromenade begin.
RegistreerMarmaris lê in die provinsie Muğla, waar die Egeïese See die Middellandse See ontmoet, aan die einde van ’n lang natuurlike hawe wat amper deur dennebedekte heuwels toegemaak word. In die oudheid het ’n klein Kariese stad, Physkos, hier gestaan, maar die plek het sy huidige vorm in die Ottomaanse tydperk gekry: die kasteel op die landpunt is in 1522 herbou toe Suleiman die Pragtige die baai as basis vir sy veldtog teen Rhodos gebruik het. Vandag is Marmaris een van Turkye se bekendste vakansiedorpe. In die somer vermenigvuldig die bevolking, die strandpromenade is van die oggend tot laat in die nag besig en die naglewe is beroemd. Tog het die stad ook ’n ander kant: ’n klein ou wyk rondom die kasteel, ’n oordekte basaar, ’n lang promenade vir aandwandelinge en net buite die stad wilde skiereilande met vissersdorpies, olyfboorde en helder baaie. Die geldeenheid is die Turkse lira. Die seisoen is lank, die see is louwarm van laat lente tot herfs, en bote, strande en kroeë maak dit baie maklik om ander reisigers te ontmoet.
Die klein klipkasteel op die landpunt bo die hawe is die historiese hart van die stad. Binne wys ’n beskeie museum vondste uit die omgewing, en van die mure af kyk jy oor die gulets, die jaghawe en die hele baai wat deur groen berge omraam word. Rondom lê Kaleiçi, die ou stad: ’n doolhof van steil, witgekalkte stegies met blomme, klein huisies, gastehuise en dakrestaurante. Dit is die sjarmantste deel van Marmaris.
Netsel Marina aan die oostekant van die hawe is een van die grootste jaghawens in Turkye, met kafees, winkels en restaurante langs die kaaie. Van die middestad af loop ’n strandpromenade met palmbome, strande en terrasse ’n paar kilometer weswaarts om die baai tot by İçmeler. Om hier teen sonsondergang te stap of fiets te ry, wanneer die heuwels donker word en die ligte aangaan, is een van die eenvoudige plesiere van Marmaris.
İçmeler, ’n paar kilometer wes van die middestad, is ’n rustiger vakansieoord in ’n groen baai met ’n lang sandstrand en ’n aangename promenade, met Marmaris verbind deur dolmuş en in die somer deur watertaxi’s. Verder suid, aan die ander kant van die berge, lê Turunç, ’n klein dorpie in ’n beskutte baai, baie stiller en meer ontspanne, met helder water en ’n paar strandrestaurante. Bote uit Marmaris maak dit ’n maklike dagtoer.
In die Golf van Gökova, ’n kort rit noord van die stad, bewaar die klein Sedir-eiland die ruïnes van die antieke stad Kedrai, met ’n teater, mure en die oorblyfsels van ’n tempel tussen olyfbome. Dit is veral bekend vir die Kleopatra-strand, waarvan die fyn, ligte sand bestaan uit piepklein ronde korreltjies wat nêrens anders aan hierdie kus voorkom nie; volgens die legende is dit vir Kleopatra uit Egipte gebring. Die strand is streng beskerm: toegang tot die sand is beperk en dit is verbode om sand weg te neem. Die bote vertrek van aanlegsteiers aan die Gökova-kant.
Suidwes van Marmaris is die ruwe Bozburun-skiereiland ’n wêreld van dennewoude, rotsagtige heuwels en klein vissersdorpies. Selimiye het ’n pragtige waterfront vol visrestaurante aan ’n beskutte baai, Söğüt is ’n stil dorpie bo helder water, en Bozburun self is ’n werkende hawe wat lank reeds bekend is vir die bou van houtgulets. Die paaie is smal en kronkelend, dus verken jy dit die beste met ’n huurmotor of op ’n bootrit; in ruil kry jy ’n stadiger, meer tradisionele kus.
Die lang, smal Datça-skiereiland strek weswaarts na die Egeïese See en is ’n uitstekende dagtoer vanuit Marmaris, sowat anderhalf uur per pad. Die dorp Datça het ’n klein hawe en ’n ontspanne waterfront, terwyl die ou dorpie Eski Datça met sy kliphuise en bougainvilleas een van die mooistes in die streek is. Heel aan die punt lê die ruïnes van antieke Knidos, tussen twee seë.
Marmaris se Bar Street, ’n lang straat net agter die hawe, is een van die grootste en luidste naglewestrate in Turkye. In die somer is die opelugklubs, kroeë en dansvloere vol van laataand tot dagbreek, met DJ’s, ligte en mense van oral oor die wêreld. Dit is nie vir almal nie, maar as jy van dans en lang nagte hou, is dit ’n belewenis. Hou jou drankie dop, spreek die prys af voordat jy bestel en maak saam met jou groep ’n plan vir die tuisrit.
Vir ’n rustiger aand is die kaaie van Netsel Marina en die hawefront vol kafees, mengeldrankkroeë en restaurante met uitsig oor die jagte. Mense slenter tussen die bote, sit tot laat met ’n drankie en kyk na die ligte van die kasteel en die baai. Dit is ontspanne en lewendig sonder om raserig te wees.
In Kaleiçi het klein restaurante en kroeë terrasse op die dakke van die ou huise, met uitsig oor die hawe en die kasteelmure. Aandete hier ná ’n wandeling deur die stegies het ’n intieme atmosfeer, heel anders as die gedruis op die promenade, en die naguitsig op die verligte gulets onder bly by jou.
Die oordekte basaar in die middestad is ’n doolhof van winkels met speserye, Turkse lekkers, tekstiele, leer, keramiek en aandenkings, en dit is in die somer tot laat oop. Afding is deel van die spel, tee word dikwels aangebied, en die stalletjies met plaaslike dennehoning is ’n stop werd.
As jy iets sagter as Bar Street verkies, het İçmeler strandkroeë, restaurante en lewendige musiek langs sy promenade, en die aande daar is maklik en vriendelik. Turunç is nog rustiger: aandete by die water, ’n drankie onder die sterre en die geluid van die golwe. Watertaxi’s en die dolmuş maak dit maklik om tussen hierdie plekke en die middestad te beweeg.
In die seisoen vertrek houtbote elke oggend uit die hawe vir ’n dag rondom die baai en langs die kus. Gewone stilhouplekke is Cennet-eiland by die ingang van die baai, seegrotte, klein baaitjies om in te swem en strande wat net van die see af bereik kan word. Middagete word gewoonlik aan boord bedien, en met musiek op die dek en swemblaaskanse is dit een van die maklikste maniere om ander reisigers te ontmoet.
Sowat anderhalf uur ver is Dalyan ’n klassieke dagtoer. Rivierbote gly deur die riete verby grafte wat in die kranse bo antieke Kaunos uitgekap is, stop by moddergate en warmwaterbronne en eindig by die İztuzu-strand, ’n lang sandbank waar karetseeskilpaaie nes maak. Snags geld daar beskermingsreëls op die strand, dus volg die borde.
Die helder, kalm water van die baai en die nabygeleë kus maak Marmaris een van die gewildste plekke in Turkye om te leer duik. Baie duiksentrums bied proefduike, kursusse en uitstappies na riwwe, grotte en skeepswrakke. Kies ’n gesertifiseerde sentrum, en as jy gaan duik het, hou ’n dag vry voordat jy huis toe vlieg.
Die Griekse eiland Rhodos is net sowat ’n uur ver per veerboot, met gereelde oortogte in die seisoen. ’n Dag daar is genoeg om deur die Middeleeuse ou stad te stap en saans terug te keer. Neem jou paspoort saam, kontroleer die visumreëls vir jou nasionaliteit voordat jy bespreek, en onthou dat Griekeland die euro gebruik.
Die woude rondom Marmaris is beroemd vir dennehoning, donkerder en minder soet as blomhoning, en die streek produseer ’n groot deel van die wêreld se voorraad. Proe dit by ontbyt met kaas, olywe, tamaties en vars brood. Soek bedags na gözleme en geroosterde vis, en deel saans meze in die ou stad of in ’n visrestaurant in Selimiye.
Mei, Junie, September en Oktober is die beste maande: warm dae, ’n aangename see en minder skares. Julie en Augustus is baie warm en besig, die naglewe is op sy hoogtepunt en die strande is vol, dus beplan buitelugaktiwiteite vir die oggend en die aand. In die winter word die stad stil, baie hotelle en kroeë sluit, maar die baai bly mooi en dit is ’n goeie seisoen vir staptogte.
Dalaman-lughawe is sowat anderhalf uur ver per pad, met pendelbusse wat by die vlugtye aanpas en taxi’s; Bodrum-lughawe is verder. In en om die stad is dolmuş-minibusse goedkoop en gereeld; hulle ry langs die promenade na İçmeler en na nabygeleë dorpies, jy betaal die bestuurder en kan enige plek op die roete afklim. In die somer steek watertaxi’s die baai oor na İçmeler en Turunç. Vir die skiereilande is ’n huurmotor of ’n georganiseerde bootrit die beste.
Die plaaslike taal is Turks, maar in die toerisme word Engels byna oral gepraat, en baie mense praat ook ’n bietjie Duits of Russies. ’n Vriendelike «merhaba» om te groet en «teşekkürler» om dankie te sê word altyd waardeer. Mense is gasvry, en tee in ’n winkel is dikwels die begin van ’n gesprek. Bootritte, duikkursusse, strandkroeë, die kafees by die jaghawe en Bar Street is die natuurlike plekke om ander reisigers te ontmoet, van stil paartjies tot groot vriendegroepe.
Marmaris het ’n aansienlike gemeenskap buitelandse inwoners, baie van hulle Brits, wat in die stad, in İçmeler en in die omliggende dorpies woon, en ’n groot seilgemeenskap rondom Netsel Marina, insluitend mense wat maande op hul bote deurbring. Jonger besoekers kom op die promenade en in Bar Street bymekaar, terwyl paartjies en gesinne dikwels İçmeler en Turunç verkies. Die kafees by die jaghawe, die promenade en die bootritte is die maklikste plekke om mense te leer ken.
Ja. Die stad is maklik om te verken, daar is ’n wye keuse van verblyf van eenvoudige gastehuise tot groot hotelle, en bootritte, duikkursusse en die naglewe maak dit maklik om mense te ontmoet. As jy ’n rustiger basis wil hê, bly in die ou stad of in İçmeler.
Drie of vier dae is genoeg vir die stad, ’n bootrit en İçmeler. Met ’n week kan jy Sedir-eiland, Dalyan, ’n rit om die Bozburun- of Datça-skiereiland en dalk ’n dag op Rhodos byvoeg.
Dit is luid, stampvol en duur in die somer tot dagbreek. Gaan saam met vriende of mense wat jy ontmoet het, hou jou drankie dop, kontroleer pryse voordat jy bestel en beplan vooraf hoe jy terug by jou hotel kom. Buite die hoogseisoen is dit baie rustiger.
Ja, die veerboot neem sowat ’n uur en vaar gereeld in die seisoen. Jy het ’n paspoort nodig en, afhangend van jou nasionaliteit, moontlik ’n Schengen-visum, dus kontroleer dit voordat jy bespreek. ’n Dagtoer is genoeg om die ou stad te sien.
Pryse wissel baie. Die promenade, die jaghawe en die groot klubs is duurder, terwyl die basaar, plaaslike restaurante ’n paar strate van die see af en die dolmuş goedkoop is. Die geldeenheid is die Turkse lira en kaarte word wyd aanvaar, maar hou ’n bietjie kontant by vir die dolmuş, markte en klein plekkies.
Marmaris is oor die algemeen veilig, en dieselfde eenvoudige reëls geld hier as oral elders: ontmoet die eerste keer op ’n besige openbare plek, sê vir ’n vriend waarheen jy gaan, en reël self jou pad huis toe. Die promenade, die kafees by die jaghawe en die dakrestaurante van die ou stad is natuurlike plekke vir ’n eerste ontmoeting; Bar Street kan julle vir later hou.