Jeju is 'n vulkaniese eiland van swart klip, groen kraters en blou water, waarheen Koreane kom om stadiger te leef.
RegistreerJeju lê voor die suidpunt van die Koreaanse skiereiland, 'n uur se vlug van Seoel af, en voel soos 'n ander land as die vasteland. Die hele eiland is deur een vulkaan gebou, Hallasan, wat met 1 947 meter die hoogste berg in Suid-Korea is en uit die middel van die eiland opstyg, met honderde kleiner vulkaniese keëls, oreum genoem, oor sy hange versprei. Sy vulkaniese landskappe en lawatonnels is sedert 2007 'n UNESCO-wêreldnatuurerfenisgebied. Lae mure van swart basalt skei die nartjieboorde, uitgekerfde klip-oupas genaamd dol hareubang bewaak die dorpies, en aan die rotsagtige kus werk die haenyeo, vroue wat sonder asemhalingstoerusting na skulpvis duik, steeds die see soos hulle al geslagte lank doen. Jeju-stad in die noorde is waar die meeste mense aankom en saans uitgaan; Seogwipo in die suide is kleiner, warmer en nader aan die watervalle. Vir 'n besoeker beloon die eiland stadigheid: om 'n kusroete te stap, met sonop 'n krater uit te klim, in 'n kafee langs die see te sit terwyl die wind van die water af inwaai.
'n Reusagtige vulkaniese tufkeël wat aan die oostelike punt van die eiland reguit uit die see opstyg, met 'n wye, grasbedekte krater bo-op. 'n Trappaadjie neem sowat twintig tot dertig minute om uit te klim, en die uitsig van die rand oor die krater, die dorpie en die kuslyn is die beeld wat die meeste mense van Jeju saam huis toe neem. Soos die naam aandui, is die klassieke besoek met dagbreek, so oornag die vorige aand naby. Aan die voet van die kruin bring haenyeo-duikers dikwels hul vangs aan wal en verkoop dit vars.
'n Klein, lae eiland 'n kort veerbootrit van Seongsan-hawe af, omring deur ligte strande, swart rotse en turkoois water. Die meeste besoekers huur 'n fiets, 'n elektriese fiets of 'n klein bromponie en ry in 'n paar uur om die eiland, met stops by strande en kranse langs die pad. Dit is bekend vir sy grondboontjies, wat oral in roomys en peuselhappies opduik. Gaan vroeg in die dag; die laaste veerbote terug vertrek laatmiddag en raak in die somer vinnig vol.
Seogwipo het twee watervalle 'n kort entjie van die middestad af. Jeongbang is een van die min watervalle in Asië wat direk in die see val, en jy klim oor die rotse af om daaronder te staan. Cheonjiyeon lê aan die einde van 'n groen, subtropiese kloof en bly tot in die aand oop, wanneer die paadjie verlig word en die atmosfeer stil en amper romanties raak. Tussen die twee is die dorp se oordekte Olle-mark die plek om plaaslike peuselhappies te proe.
Aan die suidkus naby die oordgebied Jungmun het lawa wat vinnig afgekoel het toe dit die see tref, kranse gevorm van hoë, amper perfek seshoekige klipkolomme, waarteen die golwe in wit skuim breek. 'n Houtloopplank loop bo-oor. Naby is Jungmun Saekdal-strand die eiland se bekendste branderplankryplek, en die kuspaadjie tussen die hotelle en die see is 'n aangename wandeling aan die einde van die dag.
Aan die westekant van die eiland het Hyeopjae wit sand en vlak, verstommend helder water in skakerings van groen en blou, met die klein eilandjie Biyangdo wat net buite die kus lyk of dit dryf. Dit is goed om in die somer te swem en vir lang stappe met sononder die res van die jaar. Die kuspad noordwaarts deur Hallim en Aewol is gevoer met kafees, klein gastehuise en stukke swart rots, en is een van die beste dele van die eiland om per motor of fiets te verken.
'n Gedenkpark en museum naby Jeju-stad, opgedra aan die slagoffers van die Jeju 4.3-voorval, die opstand en gewelddadige onderdrukking wat in 1948 begin het en tienduisende eilandbewoners se lewens gekos het. Dekades lank kon daar in Korea skaars oor gepraat word. Die museum verduidelik die geskiedenis helder en sober, en die park is 'n kalm, aangrypende plek. Dit is nie 'n ligte besoek nie, maar dit help jou om die eiland ver verby sy strande te verstaan.
Die nuwer deel van Jeju-stad, naby die lughawe, is waar die eiland saans uitgaan. Die strate rondom Nohyeong-dong en Yeon-dong is vol Koreaanse braairestaurante, hoender-en-bier-plekke, karaoke-kamers, kroeë en kafees wat laat oop is, en bly besig tot lank na middernag. Die skare is jonk en meestal Koreaans, met 'n paar reisigers tussenin, en aande beweeg gewoonlik van aandete na 'n tweede rondte elders.
Jeju-stad se oudste tradisionele mark verkoop bedags nartjies, gedroogde vis, seekos en aandenkings, en saans maak 'n ry kosstalletjies binne die mark oop met geroosterde swart vark, perlemoen, nartjiesap, seekos-sosaties en gebraaide peuselhappies. Dit is besig, raserig en goedkoop, en om staande tussen die stalletjies te eet is 'n ontspanne manier om 'n aand saam met iemand nuuts deur te bring.
Jeju se swart vark, van die eiland se inheemse varkras, is die ete wat almal minstens een keer eet. In 'n tipiese restaurant word dik snye by jou tafel oor houtskool gebraai en in 'n sout ansjovissous genaamd myeolchijeot gedoop. Daar is 'n hele Swartvarkstraat in Jeju-stad, maar goeie braairestaurante is in elke dorp te vind. Dit is van nature 'n gesellige ete, gedeel van een rooster en gewoonlik met soju of bier.
Seogwipo is stiller as Jeju-stad, maar sy aande het hul eie sjarme. Die Saeyeon-brug, 'n wit voetbrug in die vorm van 'n tradisionele vlot se seil, verbind die hawe met 'n klein beboste eilandjie en is snags verlig, en die paadjie deur die kloof na die Cheonjiyeon-waterval bly saans oop. Daarna het die strate rondom die Olle-mark en Lee Jung-seop-straat klein kroeë en restaurante wat laat oop bly.
Jeju het die seekafee in 'n kunsvorm omskep. Langs die kus by Aewol, Hamdeok en Woljeongri kyk kafees met groot vensters en dakterrasse na die see, en in die uur voor sononder vul hulle met paartjies, vriende en reisigers wat kyk hoe die lig oor die water verander. Baie bedien saans ook drankies. Dit is die eiland se tipiesste manier om 'n dag af te sluit.
Om Suid-Korea se hoogste berg te klim is 'n voldagstaptog. Die twee roetes wat die kratermeer op die kruin bereik, Seongpanak en Gwaneumsa, vereis 'n aanlyn bespreking vooraf en 'n vroeë begin, want daar is afsnytye om verder op te gaan. As jy iets korter verkies, klim die Yeongsil- en Eorimok-roetes in 'n paar uur deur woud en oop hooglande na 'n skuiling met wye uitsigte. Bring warm lae saam: die weer bo kan baie anders wees as by die kus.
Die Jeju Olle-roete is 'n netwerk van meer as twintig gemerkte staproetes wat saam die hele eiland omsirkel, meestal langs die kus en deur dorpies, landerye en klein hawens. Elke roete neem die grootste deel van 'n dag, maar jy kan maklik 'n gedeelte van 'n paar uur stap. Die roete is met blou en oranje linte en pyle gemerk, en die roetes rondom Seogwipo aan die suidkus is van die mooistes. Om dit te stap is ook een van die maklikste maniere om ander reisigers te ontmoet.
Die eiland se honderde klein vulkaniese keëls is sy kenmerkendste landskap, en baie kan in twintig minute tot 'n uur geklim word. Darangshi Oreum in die ooste, met sy diep ronde krater, word dikwels die koningin van die oreum genoem; Saebyeol Oreum in die weste raak in die herfs silwer van die gras. Gaan laatmiddag vir sagte lig en bring 'n windbestande laag saam – die kruine is blootgestel.
Die vroulike duikers van Jeju, in 2016 deur UNESCO as ontasbare kulturele erfenis erken, is die eiland se merkwaardigste tradisie. Die Haenyeo-museum aan die noordooskus verduidelik hul geskiedenis en leefwyse, en by verskeie hawens kan jy kyk hoe duikers met hul vangs terugkeer, of seekos eet wat hulle versamel het by klein restaurante wat deur duikkoöperasies bedryf word.
Jeju word die beste stadig oor 'n paar dae verken, met verblyf op twee of drie verskillende plekke – die ooskus, die weskus en Seogwipo het elk 'n eie karakter. 'n Motor gee die meeste vryheid, maar die eiland se busnetwerk bereik byna elke dorpie en strand vir baie min geld. Beplan rondom die weer: wanneer die kus winderig of nat is, is die woude en museums in die binneland goeie alternatiewe.
Lente en herfs is die beste seisoene. Van laat Maart tot April bedek landerye geel kanolablomme en kersiebloeisels die eiland; van September tot November is die lug helder, die oreum raak silwer van die gras en die weer is ideaal om te stap. Die somer is warm en vogtig, met 'n reënseisoen van laat Junie tot in Julie en die risiko van tifone in Augustus en September, maar dit is ook die swemseisoen. Die winter is volgens Koreaanse standaarde sag maar winderig, met sneeu op Hallasan en nartjies in seisoen.
Die meeste besoekers kom by Jeju Internasionale Lughawe naby Jeju-stad aan; vlugte van Seoel af neem sowat 'n uur, en veerbote verbind die eiland ook met hawens op die vasteland. Baie reisigers huur 'n motor, waarvoor die meeste buitelandse besoekers 'n internasionale rybewys nodig het. Die eiland se busnetwerk, insluitend snelbusse van die lughawe, is goedkoop en dek die meeste plekke, al is ritte stadig. Taxi's is redelik geprys, en die Kakao T-toep word wyd gebruik om hulle te ontbied. Plaaslike kaarttoeps soos Naver Map en Kakao Map werk beter as internasionale.
Koreaans is die taal, en ouer eilandbewoners praat ook Jeju se eie kenmerkende taal, wat baie van standaard-Koreaans verskil. Engels word in hotelle en sommige kafees gepraat, maar baie minder buite toeristegebiede, so 'n vertaaltoep help. 'n Eenvoudige annyeonghaseyo (hallo) en gamsahamnida (dankie) word altyd waardeer. Koreane kan aanvanklik terughoudend met vreemdelinge lyk, maar maaltye en drankies word gedeel en is gesellig, en mense is dikwels nuuskierig en vriendelik teenoor besoekers wat belangstelling toon.
Jeju-stad, veral Shin Jeju, het die grootste buitelandse gemeenskap, insluitend Engelse onderwysers en mense wat in toerisme werk, en sy kroeë en kafees is die maklikste plek om saans mense te ontmoet. Die kusdorpies Aewol, Hamdeok en Woljeongri trek jong Koreane van die vasteland, afstandwerkers en reisigers wat 'n ruk bly. Gastehuise langs die Olle-roete, branderplankskole by Jungmun en Woljeongri, en groepstaptogte is natuurlike maniere om ander te ontmoet.
Ja. Jeju is baie veilig, en om die Olle-roete te stap, 'n oreum te klim of in 'n gastehuis te bly is alles dinge wat alleenreisigers elke dag doen. Om sonder 'n motor rond te kom verg meer beplanning, maar die busse bereik die meeste plekke, en baie mense vind die eiland se stadige ritme besonder geskik vir alleenreis.
Vier of vyf dae is 'n goeie minimum om die ooskus met Seongsan en Udo, die suide rondom Seogwipo en die weskus te sien, en 'n staptog op Hallasan of 'n lang stuk van die Olle-roete by te voeg. Met net twee of drie dae, kies een of twee gebiede eerder as om die hele eiland te probeer dek.
Nie noodwendig nie, maar dit help. 'n Motor maak dit baie makliker om strande, oreum en kafees langs die kus te bereik. Daarsonder werk die busnetwerk en taxi's goed as jy jou in Jeju-stad en Seogwipo vestig en langer ritte aanvaar.
Ja, in die somer. Die amptelike strandseisoen strek ongeveer oor Julie en Augustus, wanneer lewensredders by die hoofstrande soos Hyeopjae, Hamdeok en Woljeongri diens doen. Buite die somer is die water koel en kan die wind sterk wees, maar die strande is steeds pragtig om op te stap.
Swartvark-braai is die noodsaaklike ete, gevolg deur vars seekos soos perlemoen, dikwels in 'n rysbry bedien, en die eiland se rou vis. Gogi-guksu, 'n noedelsop met varkvleis, is 'n gewilde plaaslike gereg, en die eiland se nartjies en Hallabong-sitrus duik oral op in sappe, nageregte en peuselhappies.
Jeju is 'n baie veilige eiland, en dieselfde eenvoudige reëls geld as oral: ontmoet die eerste keer op 'n besige openbare plek, vertel 'n vriend waarheen jy gaan en reël jou eie vervoer. Aangesien afstande op die eiland lank kan wees, kies 'n ontmoetingsplek waarvandaan jy maklik kan terugkom, soos 'n kafee in Jeju-stad of Seogwipo, of 'n besige strand.